کالج موسیقی برکلی
 | |
 | |
نامهای پیشین | Schillinger House Berklee School of Music |
|---|---|
| شعار | Esse quam videri (زبان لاتین) |
شعار به انگلیسی | To be, rather than to appear to beبودن، بجای به نظر آمدن |
| نوع | خصوصی |
| بنیانگذاری شده | ۱۹۴۵ |
| موقوفه مالی | $۳۲۱ میلیون |
| رئیس | راجر براون |
| اعضای هیئت علمی | ۵۲۲ |
| دانشجویان | ۴٬۴۹۰ |
| موقعیت | بوستون، ایالات متحده آمریکا |
| پردیس | شهری |
| رنگ آموزشگاه | قرمز و خاکستری |
| شگوننما | Mingus the Jazz Cat |
| تعلق ورزشی به | NEASC Professional Arts Consortium |
| وبگاه | |
کالج موسیقی برکلی (به انگلیسی: Berklee College of Music) یک مدرسه عالی موسیقی در ایالات متحده آمریکا است.
این مؤسسه که در بوستون در ماساچوست قرار دارد، بزرگترین کالج موسیقی در زمینه موسیقی معاصر در جهان است. این مؤسسه، پیشرو در تحصیل در رشتههای موسیقی جاز و موسیقی مدرن آمریکایی است. سال ۲۰۱۲ شعبهای از کالج در شهر والنسیا در اسپانیا فعالیت خود را آغاز کرد.
پیشینهٔ آموزش جَز و شکلگیری نهادهای آموزشی و مدرسهٔ موسیقی برکلی
[ویرایش]با گسترش جَز در دهههای نخست قرن بیستم و بهویژه پس از دههٔ ۱۹۳۰، تلاشهای پراکندهای برای آموزش و نظاممندکردن بداههنوازی جَز شکل گرفت. برخی نوازندگان و مدرسین، مانند پیانیستهایی چون تدی ویلسون، برای انتقال تجربههای اجرایی خود از روشهایی مانند نوشتن جزوههای آموزشی، انتشار متدهای تمرینی و حتی آموزش مکاتبهای استفاده کردند. این تلاشها از نخستین نمونههای آموزش غیررسمی جَز محسوب میشوند.[۱]
در همین دوره، برخی نظریهپردازان موسیقی مانند ژوزف شیلینگر نیز با ارائهٔ روشهای تحلیلی در آهنگسازی و هارمونی، تأثیر مهمی بر آموزش ساختارمندتر جَز گذاشتند. از شاگردان و تحتتأثیران این جریان میتوان به آهنگسازان و نوازندگانی اشاره کرد که بعدها در موسیقی جَز و موسیقی مدرن نقش مهمی ایفا کردند.[۱]
در دههٔ ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰، آموزش جَز وارد مرحلهای جدیتر شد؛ بهطوریکه چهرههایی مانند مری لو ویلیامز و دیگر نوازندگان فعال نیویورک، نقش مهمی در انتقال دانش عملی جَز به نسل جدید ایفا کردند. همچنین، برگزاری کارگاهها و نشستهای آموزشی در مراکزی مانند مدرسهٔ تابستانی لِنوکس (Lenox School of Jazz) به مدیریت مارشال استرنز، زمینهٔ شکلگیری نگاه دانشگاهی به جَز را فراهم کرد.[۱]
در این دوره، نظریهپردازانی مانند جورج راسل نیز با ارائهٔ مفاهیم هارمونیک جدید، از جمله رویکردهای مدال، تأثیر مهمی بر تحول زبان جَز گذاشتند؛ رویکردی که بعدها در آثار نوازندگانی مانند مایلز دیویس و آلبومهایی همچون حالوهوای آبی بهطور کامل تثبیت شد. همزمان، جریانهای آوانگارد نیز با حضور چهرههایی مانند اورنت کلمن مسیرهای تازهای را در آموزش و درک جَز پیشنهاد کردند.[۱]
در نهایت، این روندهای آموزشی و نظری در کنار فعالیتهای عملی نوازندگان، زمینه را برای تأسیس و گسترش نهادهای رسمی آموزش جَز فراهم کرد؛ از جمله مدرسههایی مانند کالج موسیقی برکلی که نقش مهمی در نظاممندکردن آموزش جَز مدرن و موسیقی معاصر ایفا کردند.[۱]
فارغ التحصیلان مشهور از این کالج
[ویرایش]کالج موسیقی برکلی اساتید و فارغ التحصیلان مشهور زیادی دارد. شماری از فارغ التحصیلان مشهور از این کالج:
- جان آبرکرامبی (جاز گیتاریست)
- توشیکو آکیوشی (جاز پیانیست)
- آنجانی (خواننده و پیانیست)
- گری بورتون (نوازنده ویبرافون و برنده ۵ جایزه گرامی)
- رامین جوادی (آهنگساز موسیقی فیلم)
- آدام دوتکیویچ (گیتاریست)
- ملیسا آتریچ
- یان همر (آهنگساز و پیانیست)
- کوئینسی جونز (تهیهکننده و برنده ۲۶ جایزه گرامی)
- دایانا کرال (خواننده و جاز پیانیست)
- ناتالی مینز (خواننده)
- جان میر (خواننده و گیتاریست، برنده ۵ جایزه گرامی)
- جان میانگ (نوازنده گیتار باس)
- جان پتروچی (گیتاریست)
- مایک پورتنوی
- آلن سیلوستری (آهنگساز موسیقی فیلم)
- هاوارد شور (آهنگساز موسیقی فیلم)
- سوزان تدسکی (خواننده و گیتاریست)
- استیو وای (گیتاریست)
- گیوف زانلی (آهنگساز موسیقی فیلم)
- جو زاوینول (جاز پیانیست و آهنگساز)
منابع
[ویرایش]- 1 2 3 4 5 لوین، مارک (۱۳۹۹). کتاب پیانو جز. ترجمهٔ روزبه قریب. انتشارات سرود. شابک ۹۷۹۰۸۰۲۶۲۵۶۹۳.
پیوند به بیرون
[ویرایش]جستارهای وابسته
[ویرایش]
- کالج موسیقی برکلی
- انجمن ملی کالجهای مستقل و اعضای دانشگاهها
- بک بی، بوستون
- بنیانگذاریهای ۱۹۴۵ (میلادی) در ماساچوست
- تاریخ فرهنگ بوستون
- دانشگاهها و کالجها در بوستون
- دانشگاهها و کالجها در ماساچوست
- فرهنگ بوستون
- مدرسههای موسیقی در ایالات متحده آمریکا
- مدرسههای موسیقی در ماساچوست
- موسیقی راک
- نهادهای آموزشی بنیانگذاریشده در ۱۹۴۵ (میلادی)