کارادراس

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
کارادراس
Caradhras.jpg
رشته‌افسانه‌های تالکین موقعیت
دیگر نام‌(ها) شاخ قرمز، بارازینبار، باراز، کارادراس بیدادگر
نوع کوه
بنیان گذار مورگوت، هنگامی که کوه‌های مه آلود برافراشته شد.

در دنیای خیالی سرزمین میانی در نوشته‌های جی. آر. آر. تالکین، کارادراس به معنی شاخ قرمز در زبان سینداری یا بارازینبار در زبان کوتوله‌ها یکی از بلندترین قله‌های کوه‌های مه‌آلود است. به روایت تالکین بلندی این کوه ۵۳۳۴ متر (۱۷۵۰۰ پا) است.[۱]

این کوه بالای دروازهٔ شاخ قرمز قرار دارد. این دروازه تنها راه روزمینی از میان کوه‌های مه آلود است که ریوندل را به شکاف روهان وصل می‌کند. به همراه سلبدیل و فانوئیدل، کارادراس یکی از سه قلهٔ بلند کوه‌های موریا است که زیر آن متصرفات کوتوله‌ها و خزد-دوم ساخته شده است. گفته می‌شود که در زیر نوار برفی، کارادراس سراشیبی‌هایی قرمز رنگ «انگار با خون لک شده» دارد و احتمالاً ریشهٔ نام گذاری آن هم همین است.

کارادراس در شمال سه کوه موریا است و معدن‌های میتریل، جایی که گنج‌های خزد-دوم پیدا شد، تا شمال این کوه کشیده شده است. در اینجا بود که معدنچیان بلای جان دورین را پیدا کردند.[۲]

کارادراس به کارادراس بیدادگر نیز مشهور است.

منابع[ویرایش]

  1. Wayne G. Hammond & Christina Scull (1995), J. R. R. Tolkien: Artist and Illustrator, HarperCollins, figure 158 (p.163) & p.167; ISBN 0-261-10322-9
  2. J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Appendix A, "Durin's Folk"