پیمان اتاوا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

آسیب‌هایی که مینهای ضدنفر پس از پایان مخاصمات نظامی بر افراد غیر نظامی؛ بویژه کودکان وارد می‌نمود باعث شد که جمعی از کشورها در فکر محدود کردن و منع استفاده از مین‌های زمینی ضدنفر بیافتند و سرانجام در ماه دسامبر ۱۹۹۷ میلادی در شهر اتاوای کانادا گردهم آمدند و مواردی را به تصویب رساندند که به پیمان اتاوا معروف شد.

مفاد پیمان[ویرایش]

در این پیمان کشورهای عضو بر منع بکارگیری مین‌های ضدنفر، انهدام ذخایر مین‌های ضدنفر، جلوگیری از گسترش، تولید، فروش یا انتقال بصورت مستقیم و غیر مستقیم تاکید کردند.

معاهده اتاوا مین‌های ضدتانک؛ که دارای قدرت انفجاری بیشتری هستند، را شامل تحریم‌ها نمی‌داند.

کشورهای عضو[ویرایش]

تاکنون ۱۶۲ کشور جهان به این پیمان پیوسته‌اند.

اما ۳۱ کشور عضو سازمان ملل متحد از جمله ایالات متحده آمریکا، روسیه، چین، ایران، امارات متحده عربی، اسراییل، هند، عربستان سعودی و... عضو پیمان اتاوا نیستند.

منابع[ویرایش]