واحد فرمان موتور

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
واحد فرمان موتور خودرو شورلت ۱۹۹۶.

واحد فرمان موتور یا ای‌سی‌یو (به انگلیسی: Engine control unit (ECU)) که اکنون به آن ماژول کنترل انتقال قدرت (به انگلیسی: powertrain control module) نیز گفته می‌شود که گونه‌ای واحد کنترل الکترونیکی است که مجموعه‌ای از عملگرهای درون موتور را برای اطمینان از بهبود عملکرد موتور درون‌سوز هدایت و رهبری می‌کند.

نحوۀ عملکرد

واحد فرمان موتور با خواندن مقادیر مختلف به‌وسیلۀ حسگرهایی که درون موتور قرار دارد، اطلاعات مختلف را جمع‌آوری و پردازش می‌کند و براساس آن دستورهای موردنیاز را صادر می‌کند. تفسیر داده‌ها بر اساس نقشه عملکرد چندبعدی که look up table نام دارد انجام می‌شود.

وظایف ECU:

  • کنترل نسبتِ هوا به سوخت،
  • کنترل زمان احتراق،
  • کنترل زمان استراحت،
  • کنترل زمان‌بندی متغیر سوپاپ،
  • کنترل الکترونیکی سوپاپ

ECUهای قابل برنامه‌ریزی: بعضی ECUها رفتار ثابتی ندارند و می‌توانند توسط کاربر برنامه‌ریزی شوند. این برنامه‌ریزی‌ها می‌تواند هنگام فعالیت موتور به‌وسیلۀ اتصال دستگاه دیاگ از طریق رابط ویژه انجام شود.

پیشینه

پیش از استفاده از این سامانه تنظیم مخلوط سوخت و هوا و زمان احتراق و... به‌صورت مکانیکی هدایت شده و با ابزارهای مکانیکی و پنوماتیکی هدایت می‌شد.
یکی از نخستین تلاش‌ها برای ایجاد یک واحد خودکار برای مدیریت عملکرد موتور چندکاره توسط شرکت بی ام و صورت گرفت که در موتور ۸۰۱ ۱۴ سیلندر با موتور ستاره‌ای که در هواپیمای فوک-ولف ۱۹۰ (به انگلیسی: Focke-Wulf Fw 190) استفاده شد. این سامانه تک جایگزین ۶ سامانۀ کنترلی که شتاب کمی داشت، شد.

با این حال، این سامانه در ابتدا مشکلاتی نیز داشت که می‌توان از ایجاد موج در موتور و شرایط سخت برای پرواز فوک-ولف ۱۹۰ نام برد که می‌توانست شرایط بسیار سختی برای برخاستن و چرخش ایجاد کند.

منابع

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Engine control unit». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۳ سپتامبر ۲۰۱۹.