هسته بیرونی
هستهٔ زمین به دو بخش درونی (جامد) و بیرونی (مایع) تقسیم می‌شود که ۹۵٪ آن را هستهٔ بیرونی تشکیل می‌دهد.[۱] هستهٔ بیرونی زمین، لایه‌ای از ساختار زمین است که هستهٔ درونی را فرا گرفته و برخلاف آن مایع است و در زیر گوشته قرار گرفته‌است. هستهٔ بیرونی از ناپیوستگی گوتنبرگ در عمق ۲٬۹۰۰ کیلومتری آغاز و تا عمق ۵٬۱۲۰ کیلومتری که مرز هستهٔ بیرونی و هستهٔ درونی قرار دارد ادامه می‌یابد. ترکیب عمومی هسته آلیاژ آهن-نیکل است و به همین دلیل به آن نیف یا نیفه نیز می‌گویند. هستهٔ بیرونی دارای حرکت‌های همرفتی است که سرعت آن‌ها چندین کیلومتر در سال است. حرکت وضعی زمین تأثیر به‌سزایی در این حرکات داشته و این اثر به نام تأثیر کوریولیس نامیده می‌شود.[۲]
جستارهای وابسته
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]منابع
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]- ↑ «پژوهشگاه بین‌المللی زلزله‌شناسی | پدیدهٔ زمین‌لرزه». بایگانی‌شده از اصلی در ۳ فوریه ۲۰۱۹. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۲-۰۲.
{{cite web}}: بیش از یک پارامتر|تاریخ بایگانی=و|archive-date=داده‌شده است (کمک); بیش از یک پارامتر|نشانی بایگانی=و|archive-url=داده‌شده است (کمک)نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «: هستهٔ زمین». دانشنامه رشد. بایگانی‌شده از اصلی در ۲۶ فوریه ۲۰۲۱. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۲-۰۲.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
 | این یک مقالهٔ خرد زمین‌شناسی است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید. |
| لایه‌ها | |
|---|---|
| ناپیوستگی‌های جهانی | |
| ناپیوستگی‌های منطقه‌ای | |
