نظریه همدوسی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

در فیزیک نظریه همدوسی علم مطالعهٔ نورشناسی فیزیکی است که تا حدی در برگیرنده مطالعهٔ نورهای همدوسی و منابع رادیویی است. منابعی که تا حدودی رادیویی هستند، منابعی هستند که زمان همدوسی یا طول همدوسی آنها توسط پهنای باند، تاثیرات حرارتی یا عوامل دیگر محدود می‌شود. در حال حاضر بسیاری از مباحث نظریه همدوسی در مبحث نورشناسی فیزیکی بررسی و مطالعه می‌شود. نظریه همدوسی برای نخستین بار در سال ۱۹۳۰ توسط فریتز زرنیکه (به هلندی: Frits Zernike) (۱۶ ژوئیه ۱۸۸۸ - ۱۰ مارس ۱۹۶۶) فیزیکدان هلندی و دانشمندی به نام ون سیتترت بیان شد.

مباحث زیر مجموعه نظریه همدوسی (به انگلیسی)[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]

نانو فوتونیک

پلاسمونیک

میکرو فوتونیک

نورشناخت کوانتومی

منابع[ویرایش]