نظریه سیستم خطی تغییرناپذیر با زمان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

نظریه سامانه خطی تغییرناپذیر با زمان، مبحثی در ریاضیات کاربردی می‌باشد که دارای کاربرد در رشته‌هایی همچون پردازش سیگنال، نظریه کنترل، مدارها و لرزه‌شناسی می‌باشد. اینگونه سامانه‌ها، خطی و نامتغیر با زمان می‌باشند. از مهمترین خواص این سامانه‌ها آن است که خروجی سامانه برابر است با کانولوشن ورودی و تابع پاسخ به ضربه سامانه.

منابع[ویرایش]

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «LTI system theory». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۳۰ دسامبر ۲۰۰۸.