نظریه سیستم خطی تغییرناپذیر با زمان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

نظریه سامانه خطی تغییرناپذیر با زمان، مبحثی در ریاضیات کاربردی است که دارای کاربرد در رشته‌هایی همچون پردازش سیگنال، نظریه کنترل، مدارها و لرزه‌شناسی است. اینگونه سامانه‌ها، خطی و نامتغیر با زمان هستند. از مهمترین خواص این سامانه‌ها آن است که خروجی سامانه برابر است با کانولوشن ورودی و تابع پاسخ به ضربه سامانه.

منابع[ویرایش]

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «LTI system theory». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۳۰ دسامبر ۲۰۰۸.