پرش به محتوا

نبرد: لس آنجلس

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از نبرد در لس‌آنجلس)
نبرد: لس آنجلس
پوستر فیلم
کارگردانجاناتان لیبسمن
تهیه‌کنندهنیل اچ. موریتز
نویسندهکریس برتولینی
بازیگرانآرون اکهارت
میشل رودریگز
رامون رودریگز
بریجیت مویناهان
نی-یو
مایکل پنیا
موسیقیبرایان تایلر
فیلم‌بردارلوکاس اتلین
تدوینگرکریستین واگنر
شرکت
تولید
توزیع‌کنندهکلمبیا پیکچرز
تاریخ‌های انتشار
۱۱ مارس ۲۰۱۱
مدت زمان
۱۱۶ دقیقه[۱]
کشورآمریکا
زبانانگلیسی
هزینهٔ فیلم۷۰ میلیون دلار[۲]
فروش گیشه۲۱۲ میلیون دلار[۳]

نبرد: لس آنجلس (به انگلیسی: Battle: Los Angeles) یک فیلم اکشن نظامی‌گری علمی تخیلی آمریکایی محصول سال ۲۰۱۱ به کارگردانی جاناتان لیبسمن و نویسندگی کریس برتولینی است.[۴] داستان دربارهٔ یک گروهبان نیروی دریایی با بازی آرون اکهارت است که رهبری یک دسته از تفنگداران دریایی ایالات متحده را به همراه دیگر پرسنل نظامی سرگردان بر عهده دارد و از لس‌آنجلس در برابر تهاجم موجودات فضایی دفاع می‌کنند. بازیگران این فیلم شامل میشل رودریگز، رامون رودریگز، بریجیت مویناهان و مایکل پنیا هستند.

این فیلم محصول مشترک کلمبیا پیکچرز، رلتیویتی مدیا و تهیه‌کنندگانی نیل اچ. موریتز بود. این فیلم توسط گروه سینمایی سونی پیکچرز به صورت سینمایی توزیع شد. این فیلم جایزه موسیقی تلویزیونی را برای آهنگساز، برایان تایلر، به ارمغان آورد. موسیقی فیلم توسط تایلر با همکاری هالیوود استودیو سمفونی تنظیم شده بود. موسیقی متن فیلم توسط ناشر موسیقی وارس ساراباند در ۸ مارس ۲۰۱۱ منتشر شد.

فیلمبرداری اصلی در سپتامبر ۲۰۰۹ آغاز شد و فیلم در ۱۱ مارس ۲۰۱۱ در ایالات متحده اکران شد. این فیلم در سراسر جهان ۲۱۲ میلیون دلار فروش داشت، در حالی که بودجه تولید آن حدود ۷۰ تا ۷۷ میلیون دلار بود و عمدتاً با نقدهای منفی از منتقدان روبرو شد. این فیلم در ۱۴ ژوئن ۲۰۱۱ بر روی دی‌وی‌دی و بلو-ری منتشر شد.

داستان

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

در ۱۲ اوت ۲۰۱۱، تهاجم بزرگی از فرازمینی‌ها در سواحل شهرهای بزرگ رخ می‌دهد. در حالی که لس آنجلس تخلیه می‌شود، سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا از کمپ پایگاه تفنگداران دریایی پندلتون وارد عمل می‌شود؛ از جمله گروهبان یکم مایکل نانتز که کهنه‌سرباز جنگ عراق است. نانتز که در شرف بازنشستگی بود، به دسته اول، گروهان اکو از گردان دوم، تفنگداران دریایی پنجم مأمور می‌شود.

تحت فرماندهی ستوان دوم ویلیام مارتینز، این دسته به یک پایگاه عملیات خط مقدم (FOB) مستقر در فرودگاه سانتا مونیکا (کالیفرنیا) می‌رسد. نیروهای زمینی بیگانه ظاهراً پشتیبانی هوایی ندارند و از استراتژی سلطه سریع استفاده می‌کنند. از این رو، نیروی هوایی برای یک بمباران اشباع در منطقه سانتا مونیکا (کالیفرنیا) آماده می‌شود و به دسته ۳ ساعت فرصت داده می‌شود تا غیرنظامیان را از یکی از ایستگاه‌های اداره پلیس لس آنجلس نجات دهند. همان‌طور که آن‌ها در لس آنجلس پیشروی می‌کنند، در کمین گرفتار شده و متحمل تلفات متعددی می‌شوند. نانتز تفنگداران ایملی و هریس را برای جستجوی لنیهان که از گروه جدا شده است، می‌برد. آن‌ها پس از مبارزه با یک موجود بیگانه، با تعدادی از سربازان لشکر ۴۰ پیاده (ایالات متحده آمریکا) و یک استوار فنی اطلاعاتی نیروی هوایی به نام النا سانتوس متحد می‌شوند. در ایستگاه پلیس، این دسته موقت پنج غیرنظامی را پیدا می‌کند: میشل که دامپزشک است و کودکان، کیرستن، ایمی، هکتور و پدر هکتور، جو. یک هلیکوپتر برای تخلیه تفنگداران مجروح می‌رسد اما نمی‌تواند وزن غیرنظامیان را تحمل کند. هلیکوپتر هنگام برخاستن توسط واحدهای هوایی بیگانگان نابود می‌شود که منجر به کشته شدن گریستون، گوئررو، لنیهان و سیمونز می‌گردد.

تفنگداران یک اتوبوس شهری متروکه را برای تخلیه تصاحب می‌کنند. در طول راه، آن‌ها درمی‌یابند که واحدهای هوایی بیگانگان در واقع پهپادهایی هستند که رادیوهای انسانی را هدف قرار می‌دهند؛ سانتوس فاش می‌کند که مأموریت او مکان‌یابی و نابودی مرکز فرماندهی بیگانگان است که پهپادها را کنترل می‌کند. وقتی اتوبوس آن‌ها روی یک بزرگراه مرتفع مورد حمله بیگانگان قرار می‌گیرد، تفنگداران با راپل گروه را به سطح خیابان می‌برند. در نبرد بعدی، تفنگداران استاورو و موتولا و باقی‌مانده سربازان گارد ملی ارتش کالیفرنیا کشته می‌شوند، در حالی که جو و ستوان مارتینز مجروح می‌گردند. مارتینز از رادیوی خود برای جذب بیگانگان استفاده کرده و سپس با منفجر کردن مواد منفجره، خود را فدای تیمش می‌کند. نانتز اکنون فرماندهی پرسنل بازمانده شامل سانتوس، ایملی، کرنز، لاکت، هریس، آدکوو و غیرنظامیان را بر عهده دارد و فرار آن‌ها از منطقه بمباران را ادامه می‌دهد. یک دانشمند در رسانه‌های خبری حدس می‌زند که بیگانگان به دنبال منابع آب زمین برای سوخت هستند و همزمان قصد نابودی جمعیت انسانی را دارند.

بمباران فرش‌بافی برنامه‌ریزی شده انجام نمی‌شود. با رسیدن به پایگاه عملیات خط مقدم، تفنگداران متوجه می‌شوند که آنجا نابود شده و ارتش از شهر عقب‌نشینی کرده است. تفنگداران قصد دارند غیرنظامیان را به یک نقطه استخراج جایگزین همراهی کنند. وقتی جو بر اثر جراحاتش می‌میرد، نانتز به هکتور دلداری می‌دهد. لاکت در مورد برادرش که به همراه چهار نفر دیگر در آخرین دوره خدمت نانتز کشته شده بود، با او روبرو می‌شود. آن‌ها زمانی به آرامش می‌رسند که نانتز توضیح می‌دهد که همچنان به فکر آن‌هاست و نام، درجه و شماره سریال هر یک را از حفظ می‌خواند. نانتز گروه را تشویق می‌کند تا برای ادای احترام به همرزمان کشته شده خود، از جمله جو به خاطر شجاعتش، به پیشروی ادامه دهند. آن‌ها به نقطه استخراج می‌رسند و با هلیکوپتر تخلیه می‌شوند.

در حین پرواز، هلیکوپتر دچار قطع موقت برق می‌شود. نانتز تئوری می‌دهد که آن‌ها در نزدیکی مرکز فرماندهی بیگانگان پرواز می‌کنند که پیام‌های رادیویی شدیدی به پهپادهایش ارسال می‌کند. او به واحد خود دستور می‌دهد که غیرنظامیان را همراهی کنند در حالی که خودش برای شناسایی منطقه می‌ماند، اما تفنگدارانش به او ملحق می‌شوند. آن‌ها با جستجو در فاضلاب‌ها، وجود یک سفینه بزرگ بیگانه را تأیید می‌کنند. کرنز برای درخواست موشک تماس رادیویی برقرار می‌کند و نانتز آن‌ها را به صورت دستی با استفاده از یک نشانه‌گذار لیزری هدایت می‌کند در حالی که دیگران از موقعیت او دفاع می‌کنند. کرنز زمانی که یک پهپاد روی رادیوی او قفل می‌کند کشته می‌شود، اما تفنگداران موفق می‌شوند یک موشک را به سمت ماژول فرماندهی هدایت کنند که منجر به نابودی آن می‌شود. پهپادهای کنترل‌نشده از آسمان سقوط می‌کنند و نیروهای زمینی بیگانه عقب‌نشینی می‌کنند.

تفنگداران باقی‌مانده (نانتز، ایملی، لاکت، هریس، آدکوو و سانتوس) به پایگاهی در بیابان موهاوی منتقل شده و به عنوان قهرمان مورد استقبال قرار می‌گیرند. به آن‌ها گفته می‌شود که طرح موفقیت‌آمیز آن‌ها به ارتش‌های در حال نبرد با نیروهای بیگانه در شهرهای دیگر مخابره شده است، میشل و سه کودک نجات یافته‌اند و آن‌ها اکنون می‌توانند استراحت کنند. در عوض، آن‌ها دوباره مسلح شده و برای بازپس‌گیری لس آنجلس حرکت می‌کنند.

بازیگران

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
آرون اکهارت در نقش گروهبان یکم سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا، مایکل نانتز ظاهر شد

تولید

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

توسعه

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

جاناتان لیبسمن قصد داشت این فیلم تصویری واقع‌گرایانه از تهاجم بیگانگان در سبک یک فیلم جنگی باشد و برای سبک فیلم‌برداری مستندگونه خود از فیلم‌های سقوط شاهین سیاه، نجات سرباز رایان و یونایتد ۹۳ الهام گرفت.[۵] لیبسمن همچنین از ویدیوهای یوتیوب تفنگداران دریایی در فلوجه برای ظاهر فیلم الهام گرفت.[۶][۷] در نتیجه، فیلم به صورت فیلم سه‌بعدی فیلم‌برداری نشد، زیرا کارگردان احساس می‌کرد ترکیب آن با سبک فیلم‌برداری دوربین روی دست باعث می‌شود تماشاگران «در عرض دو دقیقه بالا بیاورند.»[۸] در عوض، از فیلم خام استاندارد استفاده شد و صحنه‌ها از سه دوربین مختلف برش خوردند.[۵] فیلم‌سازان فیلم‌برداری دیجیتال با دوربین Red را آزمایش کردند، اما متوجه شدند که این دوربین نمی‌تواند همان کیفیت تصویر فیلم استاندارد را ثبت کند.[۵] فیلم برای درجه‌بندی انجمن تصاویر متحرک آمریکا ساخته شد، زیرا کارگردان احساس می‌کرد بیش از حد خشن کردن فیلم با لحن تعلیق‌آمیزی که آن‌ها به دنبالش بودند همخوانی ندارد.[۵] کریس برتولینی، فیلم‌نامه‌نویس، سعی کرد شوخی و تعلیق را در کنار اکشن بگنجاند، که به نظر او عناصر مهمی برای جذب مخاطب به درام بودند.[۵]

لیبسمن در مصاحبه‌ای با آی‌جی‌ان، تعامل بین بازیگران و همچنین توسعه طبیعی فیلم در طول پیش‌تولید را توصیف کرد و گفت: «آنچه از این روند حاصل می‌شود، مقدار زیادی جزئیات ریز است که این بچه‌ها با خود می‌آورند.» او همچنین اشاره کرد: «به عنوان مثال، نی-یو که نقش هریس را بازی می‌کند و جینو پسی که نقش استاورو را بازی می‌کند، رابطه عالی با هم داشتند که بسیاری از آن را پشت صحنه ابداع کردند. چیزهای کوچک، شخصیت‌هایی که فکر می‌کردید در فیلم‌نامه نیستند. افرادی مثل گوئررو (Neil Brown Jr.). او یکی از شخصیت‌های فرعی است اما شخصیت خاص خودش را دارد که با خود آورده و این‌ها چیزهایی است که انتظارش را ندارید.»[۹][۱۰]

مضامین و تحلیل

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

داستان فیلم تا حدی الهام‌گرفته از نبرد لس آنجلس است؛ یک حمله احتمالی دشمن و آتش‌باری توپخانه ضدهوایی متعاقب آن که در شب ۲۴ فوریه ۱۹۴۲ در لس آنجلس، در طول جنگ جهانی دوم رخ داد. این حادثه یک روز پس از بمباران الوود اتفاق افتاد، زمانی که یک زیردریایی امپراتوری ژاپن گلوله‌هایی را به سمت مخازن سوخت هواپیمایی ایالات متحده شلیک کرد؛ تنش‌ها در سواحل غربی در ماه‌های پس از دسامبر ۱۹۴۱ و حمله به پرل هاربر و ورود ایالات متحده به جنگ جهانی دوم از پیش بالا گرفته بود. شاهدان عینی و داده‌های رادار، یک هواگرد ناشناخته را در شب ۲۴ فوریه برفراز منطقه لس آنجلس گزارش کردند که منجر به ترس از حمله ژاپن به خاک اصلی ایالات متحده شد. اما بررسی این حادثه هیچ مدرکی دال بر حضور ژاپنی‌ها در منطقه پیدا نکرد و این اتفاق را به واکنش بیش از حد نیروهای نظامی ایالات متحده نسبت داد. در سال‌های بعد، محققان یوفو گمانه‌زنی کردند که هواگرد مشاهده شده در آن شب، یک مرکب فرازمینی بوده است.[۱۱]

این حادثه واقعی به عنوان تمرکز اصلی در یکی از تیزرهای اولیه برای تبلیغ فیلم استفاده شد که در آن به شدت القا می‌شد مهاجمان بیگانه دهه‌ها را صرف برنامه‌ریزی برای حمله و تهاجم خود کرده‌اند.[۱۲] فیلم‌سازان از این رویداد تاریخی برای کمک به واقع‌گرایانه جلوه دادن فیلم بهره بردند.[۱۳] آرون اکهارت گفت که هدف فیلم ساختن واقعی‌ترین فیلم ممکن دربارهٔ تهاجم بیگانگان بوده است؛ «هدف این بود: این یک فیلم جنگی است، یک فیلم جنگی به سبک مستند که موجودات بیگانه در آن حضور دارند.»[۱۴] با این حال، این فیلم اولین اثر سینمایی نبود که به وقایع پیرامون حملات هوایی اقیانوس آرام می‌پرداخت. در سال ۱۹۷۹، فیلم کمدی-درام ۱۹۴۱ (فیلم) به کارگردانی استیون اسپیلبرگ، به گلوله‌باران سال ۱۹۴۲ و دیگر درگیری‌های نظامی غافلگیرکننده اشاره کرده بود.[۱۵] در ۱۲ مارس ۲۰۱۱، یک روز پس از اکران رسمی نبرد در لس آنجلس، یک مک‌باستر تولید شده توسط شرکت فیلم‌سازی مستقل اسایلم با عنوان نبرد لس آنجلس در شبکه تلویزیونی ک کابلی سای فای در ایالات متحده پخش شد.

میشل رودریگز (چپ) و آرون اکهارت (راست)، همراه با کارگردان جاناتان لیبسمن در کامیک-کان سن دیگو ۲۰۱۰.

فیلم‌برداری

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

فیلم‌برداری از سپتامبر ۲۰۰۹ تا دسامبر ۲۰۰۹ در شریوپورت (لوئیزیانا) و بتن‌روژ (لوئیزیانا) انجام شد[۱۶] (برخی صحنه‌ها نیز در کمپ پندلتون در سن دیگو، کالیفرنیا فیلم‌برداری شدند). لوئیزیانا عمدتاً به دلیل مزایای مالی به جای لس آنجلس انتخاب شد.[۱۷] تصویربرداری اصلی در هفته دوم سپتامبر در شریوپورت با صحنه‌هایی که یک سامانه بزرگراه‌های میان ایالتی ویران شده و پر از خودرو، یک کامیون تانکر واژگون شده و یک هلیکوپتر سقوط کرده را نشان می‌داد، آغاز شد. پس‌تولید در طول سال ۲۰۱۰ و تا سال ۲۰۱۱ ادامه یافت. جلوه‌های ویژه استفاده شده در تصویربرداری اصلی شامل آتشکاری بود. مهیج‌ترین صحنه، انفجاری بزرگ با ایجاد گلوله آتشین بود که گفته می‌شود باعث نگرانی برخی از ساکنان و رهگذران شده بود. گروه‌های فیلم‌برداری از یک تابلوی تبلیغاتی بزرگ «کروما کی» در انتهای بزرگراه ویران شده استفاده کردند تا بعداً تصاویر سی‌جی‌آی از لس آنجلس را در آن جایگذاری کنند.[۱۸] بازیگران برای اینکه یاد بگیرند چگونه به‌طور واقع‌گرایانه به عنوان یک دسته تفنگدار دریایی عمل کنند، سه هفته آموزش نظامی را پشت سر گذاشتند.[۵] علاوه بر این، اکهارت از چند ماه قبل با تفنگداران دریایی در زمینه آموزش سلاح و تمرینات نظامی تمرین کرده بود.[۱۷] در صحنه فیلم‌برداری، مشاوران فنی نظامی با بازیگران کار کردند تا از ارائه یک اجرای واقع‌گرایانه اطمینان حاصل کنند.[۱۹] اکهارت هنگام سقوط از یک لبه در طول یک سکانس اکشن، دچار شکستگی در بازو شد، اما بدون اینکه آن را در گچ بگذارد، به کار خود در باقی‌مانده فیلم ادامه داد.[۱۷]

حمایت‌های نظامی گسترده‌ای برای فیلم‌برداری صورت گرفت. واحدهای متعددی از تفنگداران دریایی در فیلم‌برداری همکاری کردند، از جمله نیروهای پیاده از گردان دوم تفنگداران دریایی هفتم، گردان دوم تفنگداران دریایی اول، هواگردهای بل بوئینگ وی-۲۲ آسپری از واحد VMMT-204 (مستقر در پایگاه هوایی نیوریور در کارولینای شمالی)، بوئینگ ورتول سی‌اچ-۴۶ سی‌نایت از واحدهای HMM-268 و HMM-774 (به ترتیب مستقر در کمپ پندلتون و ایستگاه نیروی دریایی نورفک) و نیروی ذخیره سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا از گردان سوم تفنگداران دریایی ۲۳ مستقر در بل شسی، لوئیزیانا.[۲۰]

جلوه‌های بصری

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

در حالی که لیبسمن سعی کرد تا حد امکان از جلوه‌های فیزیکی استفاده کند (اگرچه از پرده سبز و سی‌جی‌آی نیز استفاده شد)، مانند انفجارها، ۹۰ درصد موجودات بیگانه به صورت کامپیوتری ساخته شده‌اند، زیرا کارگردان احساس می‌کرد دستیابی به آن‌ها از هر طریق دیگری بسیار دشوار است.[۵][۸] مهاجمان توسط پل جرارد طراحی شدند[۲۱] که آن‌ها را به گونه‌ای ساخت تا «بسیار بیگانه» به نظر برسند، نه شبیه به بندپایان و نه مهره‌داران، در حالی که لیبسمن آن‌ها را به عنوان «نازی‌های نسل‌کش» توصیف کرد… «آن‌ها به ما همان‌گونه نگاه می‌کنند که ما به مورچه‌ها نگاه می‌کنیم.»[۸] لیبسمن می‌خواست بیگانگان به گونه‌ای به نظر برسند که مانند یک ارتش واقعی عمل می‌کنند، همراه با پزشک‌یارها و افسران با درجه نظامی مختلف، و استفاده از تاکتیک‌هایی مانند پناه گرفتن برای محافظت از خود.[۸][۶] لیبسمن همچنین تأیید کرد که بیگانگان برای منابع طبیعی زمین، به ویژه به این دلیل که ۷۰ درصد سطح زمین از آب پوشیده شده است، حمله کرده‌اند.[۶]

جنجال‌ها

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

سونی احتمال اقدام قانونی علیه فیلم‌سازان، گرگ و کالین استراوس را که از طریق شرکت جلوه‌های ویژه خود به نام هیدرولیکس برای انجام کارهای جلوه‌های بصری «نبرد در لس آنجلس» استخدام شده بودند، بررسی کرد. سونی مشکوک بود که برادران استراوس فیلم تهاجم بیگانگان خود با نام آسمان شهر را که در لس آنجلس می‌گذرد و رقیبی برای اکران «نبرد در لس آنجلس» محسوب می‌شد، با استفاده از منابعی ساخته باشند که بدون رضایت سونی پیکچرز در طول کار بر روی این فیلم به دست آورده بودند.[۲۲] سخنگوی برادران استراوس در پاسخ گفت: «هرگونه ادعای تخلف کاملاً بی‌اساس است. این تلاش آشکار سونی برای وادار کردن این فیلم‌سازان مستقل به تغییر تاریخ اکرانی است که مدت‌ها پیش توسط یونیورسال و ریلفتیویتی تعیین شده و خارج از کنترل فیلم‌سازان است.»[۲۳] سونی داوری علیه هیدرولیکس و برادران استراوس را آغاز کرد، اما بعداً از این داوری صرف‌نظر کرد.[۲۴]

موسیقی و موسیقی متن

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

موسیقی متن توسط برایان تایلر ساخته و رهبری شد و توسط «هالیوود استودیو سمفونی» اجرا گردید. آلبوم موسیقی متن فیلم در ۸ مارس ۲۰۱۱ منتشر شد.[۲۵] ترانه‌ای که در تیزر استفاده شده «خورشید تاریک شده و آسمان سیاه گشته» اثر یوهان یوهانسون است.[۲۶] ترانه «عشق کالیفرنیا» اثر توپاک شکور با همکاری دکتر دره و راجر تروتمن در فیلم استفاده شد اما در آلبوم موسیقی متن گنجانده نشد.

انتشار

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

افتتاحیه و اکران سینمایی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

فیلم افتتاحیه جهانی خود را در ۱۱ مارس ۲۰۱۱ در ایالات متحده داشت. روز بعد، در ۱۲ مارس، در منطقه آسیا-اقیانوسیه در تایوان به نمایش درآمد. سایر بازارهای اروپایی مانند آلمان و دانمارک اکران فیلم را در ۱۴ آوریل آغاز کردند.[۲۷] فیلم در ۲۰ آوریل در سوئد و ۲۲ آوریل در سوئیس اکران شد. اکران عمومی در آمریکای لاتین از ۱۰ مارس در آرژانتین آغاز شد.[۲۷] بازارهای خاصی در خاورمیانه مانند امارات متحده عربی و لبنان در ۱۰ مارس شاهد افتتاحیه فیلم بودند، در حالی که در آفریقای جنوبی در اواخر ماه، یعنی ۲۵ مارس به نمایش درآمد.

بازی ویدئویی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

یک بازی ویدئویی در سبک تیراندازی اول شخص که توسط استودیو «لایو اکشن»، از زیرمجموعه‌های سابر اینتراکتیو توسعه یافته و توسط کونامی منتشر شده بود، در ۱۱ مارس ۲۰۱۱ برای استیم و ایکس‌باکس لایو آرکید و در ۲۲ مارس برای پلی‌استیشن نتورک منتشر شد.[۲۸] سرویس بازی OnLive نیز در ۱۵ مارس این بازی را در اختیار مشترکین خود قرار داد. اکهارت نقش خود را در این بازی تکرار کرد. بازیکنان در طول بازی نقش سرجوخه لی ایملی را بر عهده می‌گیرند.

رسانه خانگی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

«نبرد در لس آنجلس» در ۱۴ ژوئن ۲۰۱۱ توسط سرگرمی خانگی سونی پیکچرز در رسانه‌های خانگی منتشر شد.

پس از اکران سینمایی، نسخه صفحه‌عریض با کد منطقه‌ای ۱ بر روی دی‌وی‌دی در ۱۴ ژوئن ۲۰۱۱ در ایالات متحده عرضه شد. ویژگی‌های خاص دی‌وی‌دی شامل بخش‌هایی همچون «پشت صحنه نبرد»، «ساخت بیگانگان»، «بازیگری در کنار بیگانگان»، «فیلم‌برداری از بیگانگان»، «آماده‌سازی برای نبرد» و «خلق لس آنجلس در لوییزیانا» بود.[۲۹] همچنین یک بسته ترکیبی بلو-ری/دی‌وی‌دی دو دیسکه نیز در همان تاریخ منتشر شد. ویژگی‌های اضافی این بسته علاوه بر موارد قبلی، شامل تم پلی‌استیشن ۳ و بخش‌هایی نظیر «نبرد بزرگراه»، «کنترل فرماندهی»، «گروهبان نانتز»، «تفنگداران پشت صحنه»، «کالبدشکافی بیگانه» و غیره بود.[۲۹]

همزمان، نسخه با کیفیت بالای بلو-ری نیز در ۱۴ ژوئن ۲۰۱۱ منتشر شد که شامل نسخه دموی بازی «رزیستنس ۳» نیز بود.[۲۹] همچنین گزینه‌ای برای تماشای فیلم در قالب ویدئو به‌درخواست (VOD) فراهم شده است.[۳۰]

«نبرد در لس آنجلس» یکی از نخستین عناوینی است که با فرمت وضوح بسیار بالای وضوح ۴کی مجدداً مستر شد.[۳۱]

بازخورد

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

واکنش منتقدان

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

وب‌سایت جمع‌آوری نقد راتن تومیتوز بر اساس ۲۱۴ نقد، امتیاز ۳۷٪ با میانگین ۴٫۹/۱۰ را به فیلم اختصاص داد. در اجماع منتقدان این سایت آمده است: «نبرد در لس آنجلس که بیش از حد طولانی و آکنده از کلیشه‌های فیلم‌های جنگی است، تنها سرسخت‌ترین معتادان فیلم‌های اکشن را سرگرم خواهد کرد.»[۳۲] وب‌سایت متاکریتیک بر اساس ۳۵ منتقد، نمره میانگین وزنی ۳۷ از ۱۰۰ را به فیلم داد که نشان‌دهنده «نقدهای عموماً نامطلوب» است.[۳۳] تماشاگران نظرسنجی شده توسط سینماسکور به فیلم میانگین نمره "B" در مقیاس A+ تا F دادند.[۳۴]

راجر ایبرت، منتقد سرشناس فیلم، در نقدی طولانی «نبرد در لس آنجلس» را مورد انتقاد شدید قرار داد و آن را «پر سر و صدا، خشن، زشت و احمقانه» خواند و تنها نیم ستاره به آن داد. اگرچه او بازی آرون اکهارت را ستود، اما به شدت از نویسندگی، طراحی جلوه‌ها، فیلم‌برداری و تدوین فیلم انتقاد کرد. او نقد خود را با این جمله به پایان رساند: «وقتی به ساختار ظریف اثری مانند جدال در اوکی کرال فکر می‌کنم، دلم می‌خواهد موهای سرم را بکنم و اشک ناامیدی بریزم. نسل‌هایی از فیلم‌سازان زندگی خود را وقف تکمیل تکنیک‌هایی کردند که کارگردانی مانند جاناتان لیبسمن یا از آن‌ها بی‌اطلاع است یا نسبت به آن‌ها بی‌تفاوت است. با این حال میلیون‌ها دلار به او داده می‌شود تا این تهاجم را به آستانه دقت و توجه یک نسل تولید کند.»[۳۵] آنتونی لین از مجله نیویورکر نقد بهتری به فیلم داد، اما تنها با مقایسه آن با فیلم‌های بدتر؛ او بیان کرد: «نبرد در لس آنجلس بسیار سرگرم‌کننده‌تر از حماقت‌های روح‌فرسایی همچون ترمیناتور: رستگاری یا فیلم‌های تبدیل‌شوندگان است.»[۳۶]

نبرد در لس آنجلس عمدتاً نقدهای ضعیفی از سوی لس آنجلس تایمز،[۳۷] نیویورک تایمز،[۳۸] یواس‌ای تودی،[۳۹] انترتینمنت ویکلی[۴۰] و ورایتی دریافت کرد.[۴۱] یک استثنا در این میان، سان فرانسیسکو کرونیکل بود که نقدی همدلانه به فیلم داد.[۴۲] کیم نیومن از مجله امپایر به فیلم ۲ ستاره از ۵ داد و ضمن تأیید کیفیت صحنه‌های نبرد، از عدم نوآوری آن انتقاد کرد و نوشت: «همه چیز به خوبی منفجر می‌شود و اکهارت بازیگری فراتر از حد مورد نیازِ نقشش است، اما ما همه این‌ها را قبلاً دیده‌ایم.»[۴۳] نایجل فلوید از گروه تایم اوت نیز با دادن ۲ ستاره، اظهار داشت که فیلم «شخصیت‌های نظامی تخت را با دیالوگ‌های کلیشه‌ای و احساسات‌گرایی پیش‌پاافتاده سنگین کرده است.»[۴۴]

نیل اسمیت از مجله توتال فیلم به فیلم ۳ ستاره از ۵ داد و چنین خلاصه کرد: «سقوط شاهین سیاه را با موجودات فضایی به جای سومالیایی‌ها تصور کنید؛ آنگاه معیاری برای این اکشن انفجاری اما کاربردی خواهید داشت که برای گذران وقت تا رسیدن فیلم‌های بزرگ تابستانی مناسب است.»[۴۵] مایکل فیلیپس، منتقد فیلم از شیکاگو تریبون نیز ۳ ستاره به فیلم داد و خاطرنشان کرد که داستان به شکلی رضایت‌بخش محدود است: «دربارهٔ مشتی از آدم‌هاست که سعی می‌کنند چند بلوک را تا یک منطقه امن در غرب لس آنجلس طی کنند و در این مسیر کشته نشوند. بخش نجات جهان تقریباً یک ایده ثانویه است.»[۴۶] تای بر از بوستون گلوب با رویکردی مثبت‌تر اعلام کرد که فیلم یک «مأموریت دوساعته پر سر و صدا، دیوانه‌وار و از نظر بصری گیرا است که عمدتاً قوانین ژانر را رعایت کرده و از ژست‌های مردانه افراطی دوری می‌کند.»[۴۷] کانی اوگل از میامی هرالد به این نتیجه رسید که نبرد در لس آنجلس «به اندازه روز استقلال لوده نیست، به اندازه جنگ دنیاها ترسناک نیست و کاملاً فاقد تخیل و طنین احساسی منطقه ۹ است» اما یک «فیلم پاپ‌کورنی محکم با مقدار زیادی اکشن، انفجار و آشوب کنترل‌شده» به‌شمار می‌رود.[۴۸] بیل گودیکونتز، منتقد روزنامه آریزونا ریپابلیک، فیلم را «یک سرگرمی خوب و ساده» نامید.

افتخارات

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

نبرد در لس آنجلس نامزد دریافت جایزه برای پنیا در بخش «بهترین بازیگر مرد محبوب» و نامزد دریافت جایزه برای رودریگز در بخش «بهترین بازیگر زن محبوب» از جایزه آلما شد. علاوه بر این، برایان تایلر آهنگساز فیلم برنده جایزه موسیقی تلویزیونی BMI برای کار بر روی این فیلم گردید.[۴۹][۵۰]

گیشه

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

نبرد در لس آنجلس در ۱۱ مارس ۲۰۱۱ در ۳٬۴۱۷ سینما در ایالات متحده اکران شد. این فیلم در روز افتتاحیه ۱۳٬۳۹۹٬۳۱۰ دلار فروش داشت که بهترین فروش روز افتتاحیه در سال ۲۰۱۱ تا پیش از جابه‌جایی رکورد توسط سریع و خشمگین ۵ بود. در مجموع، فیلم ۳۵٬۵۷۳٬۱۸۷ دلار در پایان هفته افتتاحیه به دست آورد و در رتبه اول گیشه، بالاتر از فیلم‌های شنل‌قرمزی و مریخ به مامان‌ها نیاز دارد قرار گرفت.[۵۱][۵۲] فیلم پس از یک هفته با صدرنشینی انیمیشن رنگو به رتبه دوم سقوط کرد. در پایان دوره اکران در سال ۲۰۱۱، این فیلم ۸۳٬۵۵۲٬۴۲۹ دلار در بازارهای ایالات متحده و کانادا و ۱۲۸٬۲۶۶٬۹۲۵ دلار در بازارهای بین‌المللی فروش داشت که مجموع فروش جهانی آن را به ۲۱۱٬۸۱۹٬۳۵۴ دلار رساند.[۵۳]

جوایز و نامزدی‌ها

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
سال جایزه دسته‌بندی نامزد نتیجه
۲۰۱۱جایزه آلمابازیگر زن محبوب فیلم - درام/ماجراجوییمیشل رودریگزنامزدشده
بازیگر مرد محبوب فیلممایکل پنیانامزدشده
جایزه موسیقی تلویزیونی BMIبرایان تایلربرنده
تندیس روندوبهترین فیلمجاناتان لیبسمننامزدشده
۲۰۱۲جایزه CinEuphoriaبهترین جلوه‌های ویژه (صوتی یا تصویری) - رقابت بین‌المللینبرد در لس آنجلسنامزدشده

شایعه دنباله

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

در سال ۲۰۱۱، آرون اکهارت دربارهٔ احتمال ساخت یک دنباله صحبت کرد[۵۴] و جاناتان لیبسمن نیز در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۱۲ به آن اشاره کرد.[۵۵][۵۶]```

منابع

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
  1. ↑ "BATTLE LOS ANGELES (12A)". British Board of Film Classification. January 24, 2011. Archived from the original on March 5, 2016. Retrieved November 12, 2014.
  2. ↑ Kaufman, Amy (March 10, 2011). "Movie Projector: 'Battle: Los Angeles' will rule, 'Mars Needs Moms' will bomb". Los Angeles Times. Archived from the original on September 17, 2019. Retrieved March 13, 2011.
  3. ↑ "Battle: Los Angeles (2011)". Box Office Mojo. Archived from the original on August 21, 2009. Retrieved May 18, 2011.
  4. ↑ Jonathan Liebesman (Director). (2011). Battle: Los Angeles [Motion picture] Production Notes. United States: Columbia Pictures.
  5. 1 2 3 4 5 6 7 "Director Jonathan Liebesman, Producer's Ori Marmur & Jeffrey Churnov, James D. Dever, and Screenwriter Chris Bertolini On Set Interview BATTLE: LOS ANGELES". Collider.com. January 20, 2011. Archived from the original on February 4, 2011. Retrieved February 19, 2011.
  6. 1 2 3 "Comic-Con 2010: 'Battle: Los Angeles' Press Panel". screenrant.com. July 22, 2010. Archived from the original on March 12, 2011. Retrieved February 28, 2011.
  7. ↑ "Aaron Eckhart on 'Battle: Los Angeles'". RadioFree.com. February 23, 2011. Archived from the original on March 26, 2011. Retrieved March 10, 2011.
  8. 1 2 3 4 "Interview: Jonathan Liebesman Talks Battle: Los Angeles". filmschoolrejects.com. July 29, 2010. Archived from the original on July 11, 2011. Retrieved February 19, 2011.
  9. ↑ "Q&A – Neil Brown Jr. (Guillermo)". AMC. ژوئن 6, 2011. Archived from the original on January 16, 2012. Retrieved August 3, 2012.
  10. ↑ "Battle: Los Angeles set Visit". IGN. January 27, 2011. Archived from the original on January 21, 2012. Retrieved August 3, 2012.
  11. ↑ The History of the 4th AA Command, Western Defense Command, Jan 9 1942 to July 1 1945 (extract) بایگانی‌شده در ۲۰۲۱-۰۵-۱۶ توسط Wayback Machine, edited by Dale Goudie, Jim Klotz and Chris Lambright. Cufors.org, accessed 04 May 2020
  12. ↑ "'Battle: Los Angeles' Based on a Real-Life UFO Attack (Maybe)". moviefone.com. February 15, 2011. Archived from the original on May 18, 2013. Retrieved February 19, 2011.
  13. ↑ "The Real 'Battle: Los Angeles' Have Aliens Already Invaded?". screenrant.com. February 25, 2011. Archived from the original on February 28, 2011. Retrieved February 28, 2011.
  14. ↑ "Aaron Eckhart: Battle: LA Has Same 'Real Feel' as The Dark Knight". screenrant.com. February 24, 2011. Archived from the original on February 28, 2011. Retrieved February 28, 2011.
  15. ↑ استیون اسپیلبرگ. (1979). 1941 [Motion picture] The Making of 1941. United States: یونیورسال پیکچرز.
  16. ↑ "'Battle: Los Angeles', Aaron Eckhart to shoot in Baton Rouge, Shreveport". The Times-Picayune. July 22, 2009. Archived from the original on October 18, 2012. Retrieved June 17, 2012.
  17. 1 2 3 "Ready for the battle?". The Hindu. Chennai, India. March 4, 2011. Archived from the original on June 29, 2011. Retrieved March 4, 2011.
  18. ↑ "Mushroom Cloud Swarms Louisiana From Set of 'Battle: Los Angeles'". Bloody-Disgusting.com. 23 December 2009. Archived from the original on 11 October 2012. Retrieved June 17, 2012.
  19. ↑ "Aaron Eckhart, Michael Peña, Michelle Rodriguez, Cory Hardrict, Bridget Moynahan and Ramon Rodriguez On Set Interview BATTLE: LOS ANGELES". Collider.com. January 27, 2011. Archived from the original on March 2, 2011. Retrieved February 19, 2011.
  20. ↑ Woerner, Meredith. "The Aliens Are Pissed On The Set Of 'Battle: LA'". io9.com. Archived from the original on April 7, 2012. Retrieved June 17, 2012.
  21. ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام radiofree1 وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  22. ↑ "'Battle: Los Angeles' Goes to War with 'Skyline'". Screenrant.com. 17 August 2010. Archived from the original on 15 September 2012. Retrieved June 17, 2012.
  23. ↑ "'Battle: Los Angeles' to Battle 'Skyline' in Court". moviefone.com. Archived from the original on October 28, 2012. Retrieved June 17, 2012.
  24. ↑ Belloni, Matthew (March 17, 2011). "Sony Settles Dispute With 'Skyline' Directors Over 'Battle: LA' Special Effects". The Hollywood Reporter (Hollywood, Esq. blog). Archived from the original on May 13, 2011. Retrieved June 17, 2012.
  25. ↑ "Battle: Los Angeles Soundtrack" بایگانی‌شده در ۲۰۱۵-۰۶-۱۵ توسط Wayback Machine. BrianTyler.com. Retrieved June 7, 2011.
  26. ↑ Soundtrack review for Battle: Los Angeles بایگانی‌شده در آوریل ۱۱, ۲۰۱۱ توسط Wayback Machine. Tracksounds. Retrieved June 7, 2011.
  27. 1 2 "BATTLE: LOS ANGELES – Worldwide Theatrical Release Dates". Jabcat on Movies. Archived from the original on 2011-05-30. Retrieved 2015-05-16.
  28. ↑ Reynolds, Matthew (March 4, 2011). "Battle: Los Angeles game announced". دیجیتال اسپای. ارتباطات هرست. Archived from the original on June 15, 2013. Retrieved March 4, 2023.
  29. 1 2 3 "Battle: Los Angeles Own It On Blu-ray, Combo Pack & DVD". Sony Pictures Home Entertainment. Retrieved 2012-06-17.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:خدمت بایگانی منسوخ (رده)
  30. ↑ "Battle: Los Angeles VOD Format". Amazon. Archived from the original on 2016-03-04. Retrieved 2012-06-17.
  31. ↑ Bradley, Dan (April 8, 2013). "Sony Dates 4K Mastered Blu-ray Titles Including The Amazing Spider-Man and Ghostbusters". TheHDRoom. Archived from the original on March 5, 2016. Retrieved July 16, 2014.
  32. ↑ "Battle: Los Angeles Movie Reviews, Pictures". راتن تومیتوز. فلیکستر. Archived from the original on March 17, 2011. Retrieved June 6, 2022.
  33. ↑ "Battle: Los Angeles Reviews, Ratings, Credits, and More at Metacritic". Metacritic.com. March 11, 2011. Archived from the original on July 29, 2020. Retrieved May 6, 2020.
  34. ↑ "Find CinemaScore" (Type "Battle: Los Angeles" in the search box). سینماسکور. Retrieved November 25, 2025.
  35. ↑ Ebert, Roger (March 9, 2011). Battle: Los Angeles. Chicago Sun-Times. Retrieved June 17, 2012.
  36. ↑ Lane, Anthony (March 21, 2011). ""Battle: Los Angeles" and "Paul," review". The New Yorker. Archived from the original on March 18, 2011. Retrieved July 16, 2014.
  37. ↑ Sharkey, Betsy (March 11, 2011). Movie review: 'Battle: Los Angeles'. لس آنجلس تایمز. Retrieved June 17, 2012.
  38. ↑ Scott, A.O. (March 10, 2011). City of Angels Resists Becoming City of Aliens (the Outer-Space Type) بایگانی‌شده در ۲۰۱۳-۰۵-۲۵ توسط Wayback Machine. نیویورک تایمز. Retrieved June 17, 2012.
  39. ↑ Bowles, Scott (March 11, 2011). Been there, fought that in 'Battle: Los Angeles' بایگانی‌شده در ۲۰۱۲-۰۵-۰۷ توسط Wayback Machine. یواس‌ای تودی. Retrieved June 17, 2012.
  40. ↑ Gleiberman, Owen (March 11, 2011). Movie Review – Battle: Los Angeles (2011) بایگانی‌شده در ۲۰۱۴-۱۰-۰۸ توسط Wayback Machine. انترتینمنت ویکلی. Retrieved June 17, 2012.
  41. ↑ Lowry, Brian (March 9, 2011). Battle: Los Angeles بایگانی‌شده در ۲۰۱۲-۱۱-۰۸ توسط Wayback Machine. ورایتی. Retrieved June 17, 2012.
  42. ↑ LaSalle, Micke (March 11, 2011). Battle: Los Angeles review بایگانی‌شده در ۲۰۱۱-۰۳-۱۴ توسط Wayback Machine. سان فرانسیسکو کرونیکل. Retrieved June 17, 2012.
  43. ↑ Newman, Kim (March 11, 2011). Battle: Los Angeles بایگانی‌شده در نوامبر ۱۶, ۲۰۱۲ توسط Wayback Machine. امپایر (مجله). Retrieved June 17, 2012.
  44. ↑ Floyd, Nigel (March 16, 2011). Battle: Los Angeles Review بایگانی‌شده در ۲۰۱۲-۱۲-۲۲ توسط Wayback Machine. گروه تایم اوت. Retrieved March 10, 2011.
  45. ↑ Smith, Neil (March 10, 2011). Fight them on the beaches, dude... بایگانی‌شده در ۲۰۱۱-۰۳-۰۹ توسط Wayback Machine. توتال فیلم. Retrieved March 10, 2011.
  46. ↑ Phillips, Michael (March 10, 2011). Cliches abound, but 'Battle: Los Angeles' prevails بایگانی‌شده در مه ۲۸, ۲۰۱۱ توسط Wayback Machine. Chicago Tribune. Retrieved March 23, 2011.
  47. ↑ Burr, Ty (March 11, 2011). The sands of Santa Monica: ‘Los Angeles’ is viscerally gripping, if full of war-movie cliches. The Boston Globe. Retrieved June 20, 2012.
  48. ↑ Ogle, Connie (March 10, 2011). The latest invasion of Earth by aliens isn't memorable, but you won't be bored. بایگانی‌شده در ۲۰۱۱-۰۹-۲۱ توسط Wayback Machine. Miami Herald. Retrieved June 20, 2012.
  49. ↑ "Alma Awards Recipients". Alma Awards. Archived from the original on مه 26, 2012. Retrieved ژوئن 17, 2012.
  50. ↑ "BMI Film TV Awards". BMI. Archived from the original on June 20, 2012. Retrieved June 17, 2012.
  51. ↑ Barnes, Brooks (March 13, 2011). "'Mars Needs Moms' … and Paying Customers". The New York Times. Archived from the original on April 5, 2023. Retrieved May 12, 2023.
  52. ↑ "Weekend Report: 'Battle' Erupts, 'Red,' 'Mars' Stumble". Box Office Mojo. March 14, 2011. Archived from the original on August 7, 2020. Retrieved March 23, 2011.
  53. ↑ "Battle: Los Angeles (2011)". Box Office Mojo. April 5, 2011. Archived from the original on May 17, 2011. Retrieved April 7, 2011.
  54. ↑ "'Battle: Los Angeles' sequel? Aaron Eckhart is ready 'to wear the uniform again'". لس آنجلس تایمز. March 14, 2011. Archived from the original on September 3, 2018. Retrieved May 23, 2024.
  55. ↑ "Director Confirms Battle: Los Angeles Sequel". WorstPreviews.com. March 26, 2012. Archived from the original on March 27, 2012. Retrieved May 23, 2024.
  56. ↑ "Battle: Los Angeles Sequel on the Way?". Film Junk. March 28, 2012. Archived from the original on September 25, 2021. Retrieved May 23, 2021.

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Battle: Los Angeles». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۹ آوریل ۲۰۱۱.

پیوند به بیرون

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
برگرفته از «https://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=نبرد:_لس_آنجلس&oldid=44128599»