نئو لادیسم

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

نئو-لادیسم (Neo-Luddism) یا لادیسم جدید (new Luddism) فلسفه است که با بسیاری از شکل‌های فناوری‌های امروزی مخالف است.[۱] کلمه لودیسم به‌طور کلی به عنوان یک اصطلاح اهانت‌بار برای افرادی که تمایلات فناوری‌هراسی دارند اعمال می‌شود.[۲] این نام براساس میراث تاریخی لادیسم انگلیسی، که بین سال‌های ۱۸۱۱ تا ۱۸۱۶ فعال بودند، بنا شده‌است.

نئو-لادیسم یک جنبش بدون رهبر گروه‌های غیر وابسته است که در مقابل فناوری‌های جدید مقاومت می‌کنند و بازگشت برخی یا همه فناوری‌ها را به سطح ابتدایی‌تر دیکته می‌کنند.[۳] نئو-لادیسم با یک یا چند روش زیر مشخص می‌شود: ترک منفعلانه استفاده از فناوری، آسیب رساندن به کسانی که فناوری برای محیط زیست مضر ساخته‌اند، از ساده‌زیستی یا فناوری خرابکارانه استفاده می‌کنند. جنبش نئو-لادیسم جدید با جنبش ضد جهانی‌سازی، جنبش ضد علمی، آنارشی-بدوی، محیط‌گرایی رادیکال و بوم‌شناسی ژرف‌نگر ارتباط دارد.

نئو-لادیسم بر مبنای نگرانی از تأثیر فناوری بر روی افراد، جوامع خود، یا محیط زیست است،[۴] نئو-لادیسم استفاده از اصل احتیاط برای همه فناوری‌های جدید تصریح می‌کند، و اصرار دارد که فناوری قبل از قبول ایمن باشند، به دلیل اثرات ناشناخته‌ای که ممکن است فناوری‌های جدید ایجاد کند.

منابع[ویرایش]

  1. Jones, Steve E. (2006). Against technology: from the Luddites to neo-Luddism. CRC Press. p. 20. ISBN 978-0-415-97868-2.
  2. Brosnan, M.J. (1998). Technophobia: the psychological impact of Information Technology. pg 155. London: Routledge.
  3. Sale, Kirkpatrick, America’s new Luddites. URL=http://mondediplo.com/1997/02/20luddites
  4. Christensen, Karen; David Levinson (2003). Encyclopedia of community: from the village to the virtual world, Volume 3. SAGE. p. 886. ISBN 978-0-7619-2598-9.

خواندن بیشتر[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]