پرش به محتوا

موتور

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پویانمایی پیشرانه چهارزمانه

پیشرانه یا موتور (به انگلیسی: Engine, Motor)، دستگاهی است که انرژی شیمیایی سوخت را به انرژی گرمایی و سپس به کار مکانیکی تبدیل می‌کند و برای راه‌اندازی وسایل نقلیه، دستگاه‌های دیگر یا تولید برق، استفاده می‌شود.

توضیحات اولیه

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

گونه‌های اصلی پیشرانه‌ها عبارتند از:

  1. پیشرانه‌های بخار
  2. پیشرانه‌های بنزینی
  3. پیشرانه‌های دیزل
  4. پیشرانه‌های الکتریکی
  5. پیشرانه‌های جت (پیشرانه‌های موشک)

در هر یک از این پیشرانه‌ها انرژی از سوخت هایی چون زغال‌سنگ، بنزین و گازوئیل به‌دست می‌آید. همه پیشرانه‌ها، پیشرانه‌های درون‌سوز هستند. به این معنا که سوخت درون پیشرانه می‌سوزد. پیشرانه بخار، تنها پیشرانه برون سوز است.

نخستین پیشرانه‌های بخار

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

در سده هجدهم میلادی، بیشتر نیروی صنایع مربوط به انقلاب صنعتی، از پیشرانه‌های بخار به‌دست می‌آمد. در سال ۱۷۱۲، یک انگلیسی بنام توماس نیو کامن، نخستین پیشرانه بخار کارآمد را برای تلمبه زدن آب به بیرون از معادن زغال‌سنگ را اختراع کرد. در سال ۱۷۶۵، یک مهندس اسکاتلندی بنام جیمز وات، پیشرانه بخار نیوکامن را کاملتر کرد و دستگاهی با کارایی بیشتر ساخت. چیزی نگذشت که پیشرانه‌های بخار را برای فراهم آوردن نیروی ماشین آلات کارخانه‌ها بکار گرفتند. پس از آن نیز برای لوکوموتیوها، از جمله لوکوموتیو راکت، استفاده کردند. این لوکوموتیو را جورج استیونسون، مهندس انگلیسی، در سال ۱۸۲۹ میلادی ساخت.

پیشرانه از دیدگاه دانش مهندسی برق

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

در جهان مهندسی برق پیشرانه دستگاه‌ای است که انرژی الکتریکی را به انرژی مکانیکی دورانی تبدیل می‌کند. با توجه به نوع انرژی الکتریکی مورد استفاده در پیشرانه، پیشرانه‌ها به دسته‌های:

  1. پیشرانه‌های AC یا جریان متناوب
  2. پیشرانه‌های DC یا جریان مستقیم

تقسیم‌بندی می‌شوند که البته هر کدام از این دو دسته، خود به دسته‌های جزئی‌تری بخش‌بندی می‌شوند. تمام پیشرانه‌های الکتریکی از دو بخش کلی ایستانه و چرخانه تشکیل شده‌اند.

پیشرانه‌های احتراق داخلی بایگانی‌شده در ۵ اوت ۲۰۲۰ توسط Wayback Machine

پیشرانه‌های درون‌سوز