مسوکوسم

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

ابزار کنترل شرایط محیط زسیت مسوکوسم (به انگلیسی: Mesocosm) یک ابزار تجربی است که بخش کوچکی از محیط زیست را تحت شرایط کنترل شده ارزیابی می‌کند. در این راه، مسوکوسم یک پیوند بین مطالعات میدانی مشاهده شده که در محیط‌های طبیعی اما بدون تکرار انجام می‌شوند و آزمایش‌های کنترل شده‌ای که روی آنها صورت می‌گیرد ایجاد می‌کند.

هنگامی که به دنبال یک تجربه آزمایشگاهی هستید، آزمایشگر نمی‌تواند هر احتمال ممکن را که به طور معمول در محیط طبیعی روی می‌دهد در نظر بگیرد. مسوکوسم برای ارزیابی اینکه چگونه موجودات یا جوامع، ممکن است به تغییرات زیست‌محیطی واکنش نشان دهند را از طریق دستکاری عمدی متغیرهای محیطی مانند افزایش دما، دی اکسید کربن یا سطوح pH استفاده می‌شود.

مزایا[ویرایش]

یک مزرعه گورجه فرنگی در هلند

مزیت مسوکوسم فراهم کردن مطالعات با آنچه که ما در حال حاضر می‌دانیم با عوامل مؤثر مثبت و منفی که ممکن است در ناحیه موضوع مورد علاقه ما تولید شود. دستکاری هر چیزی می‌تواند به ما ایده‌ای بدهد به عنوان اینکه چه انتظاری می‌رود که چیزی در آن اکوسیستم یا محیط اتفاق بیفتد. برای مسوکوسمs داخلی، اتاق‌های رشد به ما اجازه کنترل آزمایش را می‌دهند. شما می‌توانید گیاهانی را در اتاق رشد قرار داده و هوا، درجه حرارت، گرما و نور را دستکاری کرده و اثرات آن را زمانی که به هر یک از این عوامل مقادیر متفاوتی می‌دهید مشاهده کنید. اگرچه گاهی اوقات گلخانه در مطالعات انجام شده در مسوکوسم نقش دارد، اما ممکن است که آب و هوا را تحریک کند درنتیجه، داده‌ها ناکارآمد خواهند شد.

معایب[ویرایش]

استفاده از اتاق رشد برای یک تجربه آزمایشگاهی است که گاهی اوقات با توجه به مقدار محدود از فضا، یک نقطه ضعف به حساب می‌آید. نقطه ضعف دیگر استفاده از مسوکوسمs این است که به اندازه کافی از محیط زیست تقلید نمی‌کند که این کار باعث ایجاد ارگانیسمی جهت جلوگیری از انجام یک واکنش خاص در مقابل رفتار طبیعی آن محیط می‌شود.

نمونه[ویرایش]

یک گرگ ماهی
  1. مازئو و همکارانش به بررسی عادات غذایی گرگ ماهی‌ها (Hoplias malabaricus) هنگامی که در معرض مقادیر مختلف بین فیتوپلانکتون و زئوپلانکتون قرار گرفته‌اند پرداختند. آنها سه ماه قبل از انجام آزمایش، میزان بارش و درجه حرارت هوا را در حالت متوسط قرار داده و محیط نیمه گرم سیری را برای آنها فراهم کردند. آنها با استفاده از ۱۲ واحد استخر آب که با شن و ماسه و دیگر گیاهان پر شده بودند، آنها را تا زمانیکه محیط برای بیرون آمدن فیتوپلانکتون‌ها مناسب شود در انزوا نگه داشتند. پس از آماده‌سازی دقیق، Mazzeo و همکارانش شروع به آزمایش استخرهای تقسیم شده به دسته‌های مختلف (زئوپلانکتون و فیتوپلانکتون) کرده و ۳ آزمایش بر روی آنها انجام دادند: (multidentata Jenynsia با زئوپلانکتون و فیتوپلانکتونها)، (juvenile Hoplias malabaricus با زئوپلانکتون و فیتوپلانکتونها) و (Large Hoplias malabaricus, Jenynsia multidentata با زئوپلانکتون، و فیتوپلانکتون) و تفاوت زیست توده‌ها را در شرایط مختلف مشاهده کردند.
  2. فلاناگان و مک کالی، اثرات گرم شدن آب و هوا در غلظت دی اکسید کربن را در استخر کم عمق با ایجاد هشت سیلندر استوانه‌ای شکل در مسوکوسمs بررسی کردند. آنها آن را به ۴ گروه کنترل شده در حوضچه‌های دانشگاه کلگری تقسیم کرده و ۴ آزمایش بر روی آنها انجام دادند. آن دسته از ماهی‌هایی که در مسوکوسمهایی که در قسمت پایین دهانه بودند در عمق همان حوضچه غوطه ور شدند. با دقتی که در هر گونه تغییر میزان رسوبات و درجه حرارت داشتند، تولید زئوپلانکتون‌ها و جلبک‌ها با موفقیت انجام شد. پس از دستکاری (پمپاژ گرما به آب)، آنها رسوبات ته حوضچه را برای میزان غلظت دی اکسید کربن اندازه‌گیری کردند. پس از جمع‌آوری داده‌ها و تجزیه و تحلیل آن، فلاناگان و مک کالی به این نتیجه رسیدند که با توجه به گرم شدن محیط زیست در حوضچه، دی اکسید کربن در محیط اطراف آن افزایش می‌یابد و به طور غیر مستقیم تغییرات جزئی در چرخه کربن محیط اکوسیستم بوجود می‌آورد.
  3. مسوکوسمها برای مطالعه تأثیر آلاینده‌ها در محیط‌های دریایی مفید بوده و همچنین قابلیت ارائه آزمایش‌های کنترل شده‌ای را دارند که که می‌توانند در محیط دریایی طبیعی انجام شوند. از سال ۱۹۷۶، آزمایشگاه تحقیقات دریایی (MERL) در دانشگاه رود آیلند، شروع به انجام مطالعات آلودگی زیست‌محیطی و مطالعات دریایی تجربی با استفاده از مخازن مسوکوسم کرد.

منابع[ویرایش]

  • ویکی‌پدیای انگلیسی