محمداسماعیل تشید

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
محمداسماعیل تشید
زمینه فعالیت متخصص بیهوشی
ملیت ایران
تولد تهران
مرگ تهران
تابعیت ایران
محل زندگی تهران
استاد دانشگاه‌های تهران
فعالیت در گروه تحقیقاتی بیهوشی
زمینه تحقیق بیهوشی
مدرک تحصیلی تخصص
رشته تحصیلی بیهوشی
بنیانگذار بیهوشی نوین
لقب پدر بیهوشی نوین ایران
نویسنده کتاب‌های فارماکولوژی داروهای بیهوشی و بیهوشی اندوتراکئال

محمداسماعیل تشیّد (زاده ۱۳۰۶ در تهران) از بنیانگذاران بیهوشی نوین در ایران است.[۱][۲]

زندگی نامه[ویرایش]

محمداسماعیل تشیّد در سال ۱۳۰۶ در تهران متولد شد. تحصیلات دوره ابتدایی، دبیرستان را در ایران گذراند و در کنکور سراسری در رشته علوم تجربی رتبه ۵۰ رشته را کسب کرد و پس از گذراندن رشته پزشکی در سال ۱۳۳۱ عازم آمریکا شد. در آنجا رشته تخصصی بیهوشی را انتخاب کرد و پس از دوسال موفق به دریافت برد تخصصی بیهوشی از کالج طبی نیویورک شد.[۳]
در سال ۱۳۳۴ طبق سفارش پدرش به ایران بازگشت و یکسال بعد به عنوان رئیس درمانگاهی وارد هیئت علمی دانشگاه تهران شد. در سال ۱۳۴۴ اولین کتاب خود که با استفاده از ترجمه مقالات علمی و کتابهای روز دنیا و تجربیان شخصی بود را منتشر کرد که به دنبال آن جایزه بهترین کتاب سال به ایشان اعطا شد؛ بنابراین همان کتاب را در سالهای ۱۳۵۲ و ۱۳۶۴ دوباره و به شکلی کاملتر و جامع تر بازنویسی کرد.[۱]
در سال ۱۳۴۶ به دانشگاه آمریکایی بیروت سفر کرد و با مطالعه تجربیات و عناوین جدید بیهوشی پس از دوماه به ایران برگشت. وی پس از تحقیقات فراوان به وسیله پرتونگاری دریافت که عمده آسیب و عوارض لوله گذاری داخل تراشه به دلیل فرم نامناسب لوله‌های مگیل است و پس از تحقیقات متوجه شد که دلیل شکل نیم دایره‌ای لوله‌های مگیل عدم وجود لوله‌های مناسبتر در زمان جنگ جهانی بوده و از آن زمان تحقیقی در مورد نوع دیگری از لوله انجام نشده است.
در سال ۱۳۴۹ به مقام استادی رسید و پس از آن مدیریت گروه بیهوشی نیز به ایشان سپرده شد و در نهایت در سال ۱۳۷۳ بازنشسته شد.[۱]

ابداع لوله بینی - اندوتراکئال[ویرایش]

پس از انجام تحقیقات کافی و تهیه تصاویر پرتونگاری، با استفاده از یک میله مسی و وارد کردن آن در لوله تراشه و سپس قرار دادن آن در یک دستگاه اتوکلاو توانست اولین لوله تراشه با قوس متفاوت را اختراع کند. ایشان تصمیم گرفت ابتدا مقاله آن را منتشر کرده و سپس اقدام به تولید انبوه این وسیله کند. در سال ۱۳۴۶ این مقاله در مجله B.J.A منتشر شد و لوله به نام لوله S شکل دانشگاه تهران ثبت شد. بعد از آن این مقاله در چندکتاب خارجی نام برده شد.[۲]

سایر ابداعات و اقدامات[ویرایش]

  • ابداع نوع خاصی از تیغه لارنگوسکوپ و ساخت آن توسط کشور آلمان
  • ابداع شکل خاصی از دریچه در سیستم جکسون-رایز که در مجله MEJ منتشر شد.
  • ابداع داروی پتیزوسین که ترکیبی از پتدین (۱۲ سی‌سی)، پنتازوسین (۲ سی‌سی) و پرفنازین (۴ سی‌سی) بود و چاپ آن در مجله بیهوشی انگلستان.
  • تحقیق در مورد انواع پوزیشن برای اسپاینال یا اپیدورال و چاپ آن در مجله MEJ در سال ۱۳۵۹
  • تهیه و تنظیم برنامه گردشی رزیدنت‌های بیهوشی
  • شروع کلاس‌های نظری به صورت هفتگی
  • پایه‌گذاری جلسات ماهانه متخصصین بیهوشی
  • تخصیص یک شماره از مجله MEJ برای مقالات متخصصان ایرانی
  • استفاده از دستگاه ABG برای اولین بار در ایران
  • استفاده از ونتیلاتور انگستروم برای اولین بار در ایران
  • افتتاح بخش ریکاوری برای اولین بار در ایران
  • برنامه‌ریزی جهت تأسیس ICU در ایران

کتابهای منتشر شده[ویرایش]

  • سال ۱۳۴۴ - انتشار اولین کتاب به زبان فارسی در رشته تخصصی بیهوشی تجدید چاپ آن در سالهای ۱۳۵۲ و ۱۳۶۴[۱]
  • ۱۳۴۶ - انتشار کتاب فارماکولوژی داروهای بیهوشی به همراه عباس کاوسیان و تجدید چاپ آن در سالهای ۱۳۵۶ و ۱۳۶۴ و ۱۳۶۹[۱]
  • کتاب بیهوشی اندوتراکئال به همراه بهدخت سمیعیان[۱]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ ۱٫۳ ۱٫۴ ۱٫۵ دهش، سیندخت. جشن‌نامه دکتر محمداسماعیل تشید. نشر شهاب، ۱۳۷۷. شابک ‎۹۶۴-۹۱۹۱۸-۴-۴. 
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ «زندگی نامه دکتر محمد اسماعیل تشید». سایت مسیر ایرانی. 
  3. محمدرضا دروديان. «تاريخ شفاهي بيهوشي در ايران». وب سایت رسمی انجمن آنستزيولوژي و مراقبت‎هاي ويژه ايران.