متروی زمینی لندن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
متروی زمینی لندن
Overground roundel.svg
A London Overground class 378 train at Willesden Junction
اطلاعات
مالکشرکت راه‌آهن لندن
مکانلندن بزرگ; واتفورد، بریتانیا
نوعی ترابریراه‌آهن برون‌شهری
راه‌آهن مسافری
راه‌آهن شهری
تعداد خطوط۹
تعداد ایستگاه‌ها۱۱۲
مسافران سالانه۱۶۰ میلیون[۱]
وبگاهwww.tfl.gov.uk/overground
اداره
آغاز بهره‌برداری۱۱ نوامبر ۲۰۰۷
اداره‌کننده(ها)Operated by LOROL under contract to TfL, 11 November 2007–2016
فنی
طول سیستم۱۶۷ کیلومتر (۱۰۳٫۸ مایل)[۲]
اندازه ریلاستاندارد

متروی زمینی لندن (به انگلیسی: London Overground) راه‌آهن شهری و حومه لندن بزرگ است که در سال ۲۰۰۷ میلادی تأسیس شده‌است.[۳]

این مترو دارای ۱۱۲ ایستگاه و ۹ خط است که به صورت سالانه ۱۶۰ میلیون مسافر را جابه‌جا می‌کند.

ایستگاه‌ها[ویرایش]

خط شمال لندن خط غرب لندن خط شرق لندن خط جنوب لندن خط واتفورد دی‌سی خط گاسپل اوک تا بارکینگ

* Step-free access on platform 1 for London Overground (northbound), and for Southern services (via Crystal Palace and Forest Hill) only
† Step-free access on platform 1 for London Overground (northbound), and for Southern services (via Forest Hill) only

* Mon-Fri, one early morning train to Highbury & Islington starts here instead of Clapham Junction and one late evening train terminates here instead of Clapham Junction

* Step-free access on northbound platform only

خط لی والی خط رامفورد تا آپمینستر

Out of the 112 stations on the London Overground network, 10 of them (seven being on the خط شرق لندن) are underground or sub surface.

An old unit in purple and green Silverlink livery with a London Overground sticker
New unit with white paintwork, blue and orange stripes and yellow cab ends

ناوگان فعلی[ویرایش]

کلاس تصویر نوع سرعت نهایی تعداد شماره‌های قطارها واگن‌ها طرح صندلی مسیرها ساخت سال استفاده
mph km/h
کلاس ۳۱۵ Unit 315817 at Chingford 2015.JPG قطار خودگرانشی برقی ۷۵ ۱۲۱ ۱۷ 315801–812, 315814–۸۱۷, ۸۵۸ ۴ ۲+۳ خط لی والی
خط رامفورد تا آپمینستر
۱۹۸۰–۱ مه ۲۰۱۵–تاکنون
Class 315 London Overground Diagram.png
کلاس ۳۱۷/۷ London Overground train at Upminster.jpg قطار خودگرانشی برقی ۱۰۰ ۱۶۱ ۸ 317708-10, 714, 719, 723, 729, 732 ۴ ۲+۲

۲+۱

خط لی والی
خط رامفورد تا آپمینستر
۱۹۸۱–۲ مه ۲۰۱۵–تاکنون
Class 317 London Overground.png
کلاس ۳۱۷/۸
London Overground 317889 at Silver Street.jpg
قطار خودگرانشی برقی ۱۰۰ ۱۶۱ ۶ ۳۱۷۸۸۷–۹۲ ۴ ۲+۳

۲+۲

خط لی والی
خط رامفورد تا آپمینستر
۱۹۸۱–۲ مه ۲۰۱۵–تاکنون
کلاس ۳۷۸/۱ West Croydon station MMB 12 378136.jpg قطار خودگرانشی برقی ۷۵ ۱۲۰ ۲۰ ۳۷۸۱۳۵–۱۵۴ ۵ طولی خط شرق لندن
خط جنوب لندن
۲۰۰۹–۲۰۱۰ ۲۰۰۹–تاکنون
Class 378 London Overground Diagram.PNG
۳۷۸/۲ Watford Junction railway station MMB 29 378210.jpg قطار خودگرانشی برقی ۷۵ ۱۲۰ ۳۷ ۳۷۸۲۰۱–۳۴/۲۵۵–۷ ۵ یا ۴ طولی خط شمال لندن
خط غرب لندن
خط واتفورد دی‌سی
خط شرق لندن
خط جنوب لندن
خط گاسپل اوک تا بارکینگ
۲۰۰۸–۱۱ ۲۰۰۹–تاکنون
۷۱۰/۲ 710261 resting at West Hampstead Station.jpg قطار خودگرانشی برقی ۷۵ ۱۲۱ ۲۲ ۷۱۰۲۵۱–۷۱۰۲۶۹
۷۱۰۲۷۱–۷۱۰۲۷۳
۴ طولی خط گاسپل اوک تا بارکینگ ۲۰۱۷–۲۰۱۹ مه ۲۰۱۹–تاکنون

منابع[ویرایش]

  1. LOROL: Factsheet Accessed 17 June 2016
  2. "LOROL takes over West Anglia routes" (PDF). LOROL. Archived from the original (PDF) on 19 August 2016. Retrieved 27 July 2016.
  3. "Introducing London Overground – a new era for London Rail" (Press release). Transport for London. 5 September 2006. Retrieved 10 June 2011.

پیوند به بیرون[ویرایش]