لژ بزرگ ایران

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
علامت لژ بزرگ ایران

لژ بزرگ ایران یک لژ فراماسونری بود که در پی هماهنگی جعفر شریف‌امامی با لژهای بزرگ فرانسه، اسکاتلند و آلمان در سال ۱۹۶۹ تاسیس شد. این لژ از ۱۴ لژ اسکاتلندی ۱۰ لژ فرانسوی و ۳ لژ آلمانی تشکیل می‌شد. مراسم افتتاح این لژ در ۱ مارس ۱۹۶۹ با حضور شمار زیادی از ماسونهای اروپایی و آمریکایی و گراندماسترهای لژهای بزرگ اسکاتلند، فرانسه و آلمان برگزار شد. تعداد لژهای تحت فرمان لژ بزرگ ایران تا اواخر دهه ۱۹۷۰ به ۴۳ عدد با ۱۵۰۰ عضو رسید.[۱]

لژ بزرگ ایران پس از انقلاب[ویرایش]

در پی پیروزی انقلاب اسلامی بسیاری از فراماسون ها یا اعدام شدند یا از ایران مهاجرت کردند. ماسون های ایرانی مقیم آمریکا، اروپا و کانادا در نوامبر ۱۹۸۲ طی نامه از جعفر شریف‌امامی خواستند که فعالیت لژ بزرگ ایران در خارج از کشور ادامه یابد. این درخواست در ۲۲ دسامبر پذیرفته شده و پس از برپایی جلسه ای در لژ بزرگ نیویورک، شریف امامی حسین دفتریان را به عنوان دبیر و معاون استاد اعظم لژ بزرگ ایران انتخاب کرد. دفتریان یک سال بعد به عنوان استاد اعظم لژ بزرگ ایران (در تبعید) انتخاب شد. این لژ هم اکنون در بوستن ایالات ماساچوست آمریکا مشغول فعالیت است.[۲]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. ایرانیکا. "Encyclopedia Iranica" FREEMASONRY iii. In the Pahlavi Period
  2. ایرانیکا. " FREEMASONRY v. In Exile