قصبه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
کلیسای قصبهٔ مارگارت قدیس در برندورف، اتریش. از دیدگاه تاریخی، کلیساهای قصبه‌ها در مرکز توجه مردمان مسیحی محلی بوده‌اند.

قصبه به آبادی بزرگی گفته می‌شود که از چند ده تشکیل شده باشد [۱] و مترادف آبادی، ده، دهات، دهکده، رستاق، روستا، قریه می‌باشد.

همچنین قصبه به بخش یا ناحیه قلمروی یک کلیسا گفته می‌شود که شامل بخشی از یک اسقف‌نشین است. قصبه زیر نظر روحانی و قضایی یک روحانی قصبه است؛ کسی که دارای یکی یا بیشتر معاون است. از دیدگاه تاریخی، قصبه‌ها اغلب همان مناطق جغرافیایی ملوک اربابی را، اما در عین حال با داشتن حق تعریف املاک توسط کلیسای قصبی، شامل می‌شدند.

اصطلاح قصبه در حالت عام نه تنها برای اشاره به زمین‌های یک منطقه، که همچنین مردمی که در آن اجتماع زندگی می‌کردند، و نیز دارایی‌های کلیسا درون آن منطقه به کار می‌رفته است. در انگلستان، زمین و دارایی‌های کلیسا در قاعده از آن روحانی قصبه بودند که به دلیل وابستگی او به آن قصبه، به وی واگذار می‌شدند.

منابع[ویرایش]

  1. معین، محمد. [[۱] «قصبه»]. فرهنگ فارسی معین. بازبینی‌شده در ۳ نوامبر ۲۰۱۵.