قانون مطبوعات ایران

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

قانون مطبوعات ایران مصوب ۱۳۶۴ مجلس شورای اسلامی است. این قانون از بحث‌انگیزترین قوانین در تاریخ ایران بوده‌است.[۱]

این قانون با ۳۶ ماده و ۲۳ تبصره دارای شش فصل به شرح زیر است:[۱]

  • فصل اول: تعریف مطبوعات
  • فصل دوم: رسالت مطبوعات
  • فصل سوم: حقوق مطبوعات
  • فصل چهارم: حدود مطبوعات
  • فصل پنجم: شرایط متقاضی و مراحل صدور پروانه
  • فصل ششم: جرایم

«عدم توجه کافی به حقوق روزنامه‌نگاران» و «سکوت کامل درباره هیأت منصفه» از اصلی‌ترین انتقاداتی است که از این قانون شده‌است.[۱]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ مرادی، یاسر (۱۹ بهمن ۱۳۸۳). روزنامه همشهری (۳۶۳۳). پارامتر |عنوان= یا |title= ناموجود یا خالی (کمک); از |مقاله= صرف‌نظر شد (کمک) قابل دسترسی در: http://www.hamshahrionline.ir/hamnews/1383/831119/world/siasatw.htm

پیوند به بیرون[ویرایش]