فوران استرومبولی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
فوران استرومبولی: ۱- ستوان فورانی، ۲- لاپیلی، ۳- خاکستر آتشفشانیَ، ۴- مجرای گدازه، ۵- بمب آتشفشانی، ۶- جریان گدازه، ۷- لایه‌های گدازه و خاکستر، ۸- چینه، ۹- آذرین‌تیغه، ۱۰- مجرای ماگما، ۱۱- اتاقک ماگما، ۱۲- آذرین‌لایه.

فوران استرومبولی (انگلیسی: Strombolian eruption) گونه‌ای فوران آتشفشانی نسبتاً ملایم انفجاری است که نمایه شدت فوران آتشفشان آن حدود ۲ تا ۳ است. فوران استرومبولی نام خود را از آتشفشان استرومبولی در ایتالیا گرفته است که دارای این نوع فوران است. فوران‌های نوع استرومبولی شامل تخلیه اخگرهای روشن، لاپیلی و بمب آتشفشانی به ارتفاعی در حدود ده‌ها تا چند صد متر است. حجم این نوع فوران آتشفشانی کم و شدت آن پراکنده است.

در فوران استرومبولی آذرآوار در هنگام خروج از دهانه آتشفشان به رنگ سرخ در می‌آید ولی سطح آن سرد شده و به رنگ تیره و سیاه دیده شده و ممکن است پیش از ضربه‌زدن به آن سفت و محکم شود. آذرآوار در مجاورت دهانه آتشفشان جمع شده و مخروط خاکستر را تشکیل می‌دهد. اخگر مهم‌ترین ماده تولیدشده در این فرایند است، در حالی که مقدار خاکستر آتشفشانی تولید شده کمتر است. گدازه‌های جریان‌یافته دارای گرانروی بیشتری بوده و بنابراین در مقایسه با فوران هاوایی کوچک‌تر و ضخیم‌تر هستند. جریان گدازه ممکن است با تولید سنگ آذرآواری همراه باشد.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]