شیر و شکر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

شیر و شکر عبارت است از یک تعداد رباعیات مخصوص محلی و مردمی است که از صفحات شمال افغانستان برخاسته است. سرایندۀ این شعرها بابه قِران ،بنگیچه تاشقرغانی و سایر باشندگان تاشقرغان و مزارشریف است. در این شهرها، نوجوانان درکوچه‌ها یکدیگر را مخاطب قرار داده و می‌سرایند.وهر کسی که مسابقه را باخت سر آن خاریده می‌شود. این رباعیات شعرهای خوب و هم خراب دارد. آوازخوانان مزار شریف منجمله بنگیچه تاشقرغانی بنیان گذار اهنگ های فی البدیعه(شعرجنگی)و شیروشکر ،بعضابه (دری،ازبکی) به سبک رباعی های کوچه باغی که توسط دو اواز خوان سرایده میشده میباشد. بنگیچه از سال (۱۳۴۸ الی۱۳۵۹) درین عرصه پیشقدم بوده.او کست های دوگانه ای با اواز خوان های مرد با( بابه قیران،بابه نور، حمیدالله، قمبر، ونظرمحمدبلخی) ثبت کرده بود. هم چنان او با اواز خوانان بخش اناث با (ماری مهتاب ظاهری، گل غوتی،نجیبه سوسن، فروزان، وعایشه... ) کست های جوره را ابتدا در مزارشریف وبعدا در افغان موزیک کابل ثبت کرده که اهنگ های شیروشکر را با ایشان سروده بود.که

پس از دهۀ پنجاه خورشیدی این رباعیات را با کمپوزهای محلی در رادیو کابل سرودند و آهسته آهسته درسراسر کشور رواج پیدا کرد. هنرمندان لوگری و خرابات که در سرودن و نواختن شهرت داشتند، از خواندن‌های شیر و شکر استفاده نموده به شهرت خود دو چندان افزودند، که می‌توان از ببلتون، فیض کاریزی، پسران هماهنگ و غیره نام برد. این سبک امروز در سراسر جهان توسط افغانان آوازخوانان تاجیکستانی و بعضی از هنرمندان ایرانی سروده می‌شود که بنام اهنگهای قطغنی یاد می‌شوند.

منابع[ویرایش]