شکافت خود به خود

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

شکافت خود به خود (به انگلیسی: Spontaneous fission) گونه‌ای از واپاشی هسته‌ای است که تنها در عناصر شیمیایی بسیار سنگین مشاهده می‌شود و طی آن هسته سنگین به یک هسته سبکتر و چندین ذره بنیادی واپاشی می‌شود. علت این پدیده بیشینه بودن انرژی بستگی هسته‌ای در عناصر با یکای جرم اتمی بیش از ۵۸ است.

در سال ۱۹۴۰ میلادی گئورگی فلیرف و کنستانتین پترزاخ توانستند برای نخستین بار فرایند واپاشی هسته‌ای شکافت خود به خود را مشاهده نمایند.[۱]

منابع[ویرایش]

  1. [۱] en.wikipedia.org

پیوند به بیرون[ویرایش]