شرکت سرمایهگذاری
شرکت سرمایهگذاری (به انگلیسی: Investment company) گونهای از شرکت است، که با هدف سرمایهگذاری در زمینه خریداری و مبادله اوراق بهادار، اوراق قرضه، سهام و سبد سهام شرکتهای دیگر، فعالیت مینماید.[۱][۲][۳][۴][۵][۶]
شرکتهای سرمایهگذاری به نمایندگی از مشتریان خود پول سرمایهگذاری میکنند که در عوض، در سود و زیان سهیم هستند.
شرکتهای سرمایهگذاری برای سرمایهگذاری بلندمدت طراحی شدهاند، نه معاملات کوتاهمدت. شرکتهای سرمایهگذاری شامل شرکتهای کارگزاری، شرکتهای بیمه یا بانکها نمیشوند.
در مقررات اوراق بهادار ایالات متحده، حداقل پنج نوع شرکت سرمایهگذاری وجود دارد:
- شرکتهای سرمایهگذاری مدیریت باز (صندوقهای سرمایهگذاری مشترک)
- شرکتهای گواهی مبلغ اسمی: بسیار نادر
- شرکتهای سرمایهگذاری مدیریت بسته (صندوقهای بسته)
- یوآیتیها (صندوقهای سرمایهگذاری واحد): فقط واحدهای قابل بازخرید صادر میکنند
- صندوقهای قابل معامله در بورس (ئیتیافها)
بهطور کلی، هر یک از این شرکتهای سرمایهگذاری باید تحت قانون اوراق بهادار ۱۹۳۳ و قانون شرکتهای سرمایهگذاری ۱۹۴۰ ثبت شوند. نوع چهارم و کمتر شناخته شده شرکت سرمایهگذاری تحت قانون شرکتهای سرمایهگذاری ۱۹۴۰، شرکت گواهی مبلغ اسمی است.
شرکتهای سرمایهگذاری نباید با پلتفرمهای سرمایهگذاری مانند ئیتورو، رابینهود، فیدلیتی و ئی-ترید اشتباه گرفته شوند، که خدمات یا ابزارهای دیجیتالی هستند که سرمایهگذاران را قادر میسازند تا به ابزارهای مالی مختلفی مانند سهام، اوراق قرضه، صندوقهای سرمایهگذاری مشترک، صندوقهای قابل معامله در بورس (ئیتیاف)، آپشنها، معاملات آتی، ارزهای دیجیتال و املاک و مستغلات دسترسی داشته باشند و آنها را مدیریت کنند.
نوع عمدهای از شرکتها که تحت پوشش قانون شرکتهای سرمایهگذاری ۱۹۴۰ نیستند، شرکتهای سرمایهگذاری خصوصی هستند که صرفاً شرکتهای خصوصی هستند که در سهام یا اوراق قرضه سرمایهگذاری میکنند، اما به کمتر از ۲۵۰ سرمایهگذار محدود میشوند و توسط اسئیسی تنظیم نمیشوند. این صندوقها اغلب از سرمایهگذاران بسیار ثروتمند تشکیل شدهاند.
شرکتهای سرمایهگذاری که تصمیم میگیرند تحت قانون شرکتهای سرمایهگذاری ۱۹۴۰ ثبت شوند، یا هر صندوق سرمایهگذاری که مشمول مقررات مشابه در حوزه قضایی دیگری است، صندوقهای تنظیمشده در نظر گرفته میشوند. این امر حمایتها و نظارت خاصی را برای سرمایهگذاران فراهم میکند. صندوقهای تنظیمشده معمولاً محدودیتهایی در مورد انواع و میزان سرمایهگذاریهایی که مدیر صندوق میتواند انجام دهد، دارند. بهطور معمول، صندوقهای تنظیمشده فقط میتوانند در اوراق بهادار فهرستشده سرمایهگذاری کنند و بیش از ۵٪ از صندوق نمیتواند در یک اوراق بهادار واحد سرمایهگذاری شود. اکثر شرکتهای سرمایهگذاری، چه از نظر تعداد صندوقها و چه از نظر داراییهای تحت مدیریت، صندوقهای سرمایهگذاری مشترک هستند.
جستارهای وابسته
[ویرایش]منابع
[ویرایش]- ↑ Radcliffe, Robert C. (1997). Investment: Concepts, Analysis, Strategy. Addison-Wesley Educational Publishers, Inc. p. 134. ISBN 0-673-99988-2.
- ↑ Market Maker Definition
- ↑ "Financial Risk: Definition". Investopedia. Retrieved October 2011.
{{cite web}}: Check date values in:|accessdate=(help) - ↑ "In Wall Street Words". Credo Reference. 2003. Retrieved October 2011.
{{cite web}}: Check date values in:|accessdate=(help) - ↑ McNeil, Alexander J.; Frey, Rüdiger; Embrechts, Paul (2005). Quantitative risk management: concepts, techniques and tools. Princeton University Press. pp. 2–3. ISBN 978-0-691-12255-7.
- ↑ Horcher, Karen A. (2005). Essentials of financial risk management. John Wiley and Sons. pp. 1–3. ISBN 978-0-471-70616-8.
- مشارکتکنندگان ویکیپدیا. «Investment company». در دانشنامهٔ ویکیپدیای انگلیسی، بازبینیشده در ۲۱ مارس ۲۰۱۳.