پرش به محتوا

سینتیا نیکسون

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
سینتیا نیکسون
نیکسون در جشنوارهٔ فیلم ترایبکا، ۲۰۰۹
نام هنگام تولدسینتیا اِلِن نیکسون
زادهٔ۹ آوریل ۱۹۶۶ ‏(۵۹ سال)
نیویورک سیتی، نیویورک
پیشهبازیگر
سال‌های فعالیت۱۹۷۸–اکنون
همسرکریستین ماریونی (۲۰۱۲–اکنون)
شریک زندگیدَنی موزس (۱۹۸۸–۲۰۰۳)
فرزندان۳

سینتیا اِلِن نیکسون (انگلیسی: Cynthia Ellen Nixon؛ زادهٔ ۹ آوریل ۱۹۶۶) بازیگر آمریکایی است. به‌دلیل ایفای نقش میراندا هابس در سریال شبکهٔ اچ‌بی‌او سکس و شهر (۱۹۹۸–۲۰۰۴) مشهور شد.

بخشی از فیلمشناسی

[ویرایش]

سینمایی

[ویرایش]

تلویزیونی

[ویرایش]

جوایز

[ویرایش]

وی دو جایزه انجمن بازیگران فیلم، دو جایزه امی، یک جایزه تونی، یک جایزه گرمی و یک جایزه رسانه‌ای گلد برنده شده است.

اوایل زندگی و تحصیلات

[ویرایش]

نیکسون در بخش منهتن شهر نیویورک متولد شد. او تنها فرزند والتر المر نیکسون جونیور، روزنامه‌نگار رادیویی اهل هارلینجن، تگزاس،[۱][۲][۳] و آن الیزابت (با نام خانوادگی پدری نول)،[۴] بازیگری اصالتاً اهل شیکاگو، بود.[۵][۶] او مادرش را عامل ورود و «القا» علاقه به تئاتر در خود می‌داند.[۷] او از تبار انگلیسی و آلمانی است.[۸][۹] پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌های او آدولف نول، اتا الیزابت ویلیامز، والتر ای. نیکسون و گریس ترومن مک‌کورمک بودند.[۱۰][۱۱][۱۲] والدین نیکسون زمانی که او شش ساله بود از هم جدا شدند.[۵] به گفته نیکسون، پدرش اغلب بیکار بود[۵] و مادرش نان‌آور اصلی خانواده محسوب می‌شد:[۶] مادر نیکسون در مسابقه تلویزیونی حقیقت را بگو کار می‌کرد و به «بدل‌ها» (کسانی که به دروغ ادعا می‌کردند شخصی هستند که توسط مجری توصیف شده) آموزش می‌داد.

نیکسون در تمام دوران تحصیلش در مدرسه ابتدایی کالج هانتر و دبیرستان کالج هانتر (کلاس ۱۹۸۴) بازیگر بود و اغلب برای اجرا در فیلم و تئاتر از مدرسه مرخصی می‌گرفت.[۱۳][۱۴] نیکسون همچنین برای پرداخت هزینه‌های تحصیل خود در کالج بارنارد، جایی که مدرک کارشناسی خود را در رشته ادبیات انگلیسی دریافت کرد، به بازیگری ادامه داد.[۱۵][۱۶] نیکسون همچنین در بهار سال ۱۹۸۶، دانشجوی برنامه «ترم در دریا» بود.[۱۷]

حرفه

[ویرایش]

۱۹۷۹–۱۹۹۷: نقش‌های اولیه و آثار تئاتری

[ویرایش]

نخستین حضور تصویری نیکسون (در سن ۸ سالگی) به عنوان یک بدل در مسابقه تلویزیونی حقیقت را بگو بود، جایی که مادرش در آن کار می‌کرد؛ او در این برنامه تظاهر کرد که قهرمان جوان سوارکاری است.[۱۸][۵][۱۹][۲۰] او بازیگری را در ۱۲ سالگی با بازی در نقش دختری که همکلاسی ثروتمندش به او علاقه داشت در فیلم تلویزیونی هفت آرزوی یک بچه پولدار، یکی از محصولات ویژه بعد از مدرسه ای‌بی‌سی در سال ۱۹۷۹، آغاز کرد.[۲۱][۷] او نخستین تجربه سینمایی خود را با همبازی شدن با کریستی مک‌نیکول و تاتوم اونیل در فیلم عزیزان کوچک (۱۹۸۰) انجام داد. او نخستین تجربه بازی در برادوی خود را در نقش دینا لرد در بازاجرای نمایشنامه داستان فیلادلفیا در سال ۱۹۸۰ تجربه کرد.[۲۰] با فعالیت متناوب در سینما، تلویزیون و تئاتر، او در پروژه‌هایی همچون فیلم تلویزیونی بدن من، فرزند من (محصول ای‌بی‌سی، ۱۹۸۲)، فیلم‌های سینمایی شاهزاده شهر (۱۹۸۱) و من پنیر هستم (۱۹۸۳) و تولیدات آف-برادوی نمایشنامه لیدی بریس اثر جان گوار در سال ۱۹۸۲ ظاهر شد.

در سال ۱۹۸۴، زمانی که نیکسون سال اول تحصیل در کالج بارنارد بود، با حضور همزمان در دو نمایشنامه پرطرفدار برادوی به کارگردانی مایک نیکولز، در تاریخ تئاتر ماندگار شد.[۱۴] این دو نمایشنامه عبارت بودند از چیز واقعی که در آن نقش دختر جرمی آیرونز و کریستین برنسکی را بازی می‌کرد؛ و هیاهو که در آن نقش زن جوانی را بر عهده داشت که با مدیران فاسد هالیوود روبرو می‌شود.[۲۲] این دو تئاتر تنها دو بلوک با هم فاصله داشتند و از آنجا که نقش‌های نیکسون در هر دو کوتاه بود، او می‌توانست از یکی به دیگری بدود.[۲۲] در سینما، او نقش لورل، خدمتکار و جاسوس سالیری را در فیلم آمادئوس (۱۹۸۴) ایفا کرد. در سال ۱۹۸۵، او در کنار جف دانیلز در نمایشنامه آسمان لیمویی اثر لنفورد ویلسون در «سکند استیج تیاتر» به روی صحنه رفت.[۲۳]

او اولین نقش مکمل مهم خود را در سینما در فیلم پروژه منهتن (۱۹۸۶) به کارگردانی مارشال بریکمن به دست آورد؛ او در این فیلم نقش نوجوان باهوشی را بازی کرد که به دوست‌پسرش (کریستوفر کلت) در ساخت یک بمب هسته‌ای کمک می‌کند.[۲۴] نیکسون بخشی از گروه بازیگران مینی‌سریال شبکه ان‌بی‌سی با نام قتل مری فاگان (۱۹۸۸) با بازی جک لمون و کوین اسپیسی بود و در تنر ۸۸ (۱۹۸۸)، که یک طنز سیاسی اثر رابرت آلتمن برای شبکه اچ‌بی‌او بود، نقش دختر یک نامزد ریاست جمهوری (مایکل مورفی) را ایفا کرد. او این نقش را در دنباله آن در سال ۲۰۰۴ با نام تنر در تنر تکرار کرد.

در تئاتر، نیکسون در سال ۱۹۸۸ در تولید «جشنواره شکسپیر نیویورک» از نمایشنامه رومئو و ژولیت، نقش ژولیت را ایفا کرد،[۲۵] و در اجرای کارگاهی نمایشنامه برنده جایزه پولیتزر سرگذشت هایدی اثر وندی واسرستاین حضور یافت؛[۲۶] او پس از آنکه این نمایش در سال ۱۹۸۹ به برادوی راه یافت، چندین شخصیت را در آن بازی کرد. او بازیگر مهمان در قسمت دوم از مجموعه طولانی‌مدت شبکه ان‌بی‌سی یعنی نظم و قانون بود. او همچنین در فوریه ۱۹۹۳ در قسمتی از مجموعه قتل، او نوشت با عنوان «آستانه ترس»، نقش زنی مبتلا به آگورافوبیا را بازی کرد.

نیکسون به جای مارسیا گی هاردن در نقش هارپر پیت در نمایشنامه فرشتگان در آمریکا (۱۹۹۴) اثر تونی کوشنر ظاهر شد،[۲۷] برای بازی در بی‌مبالاتی‌ها (۱۹۹۶) که ششمین نمایش او در برادوی بود، نامزد جایزه تونی شد[۲۸] و اگرچه در ابتدا نقش را به بازیگر دیگری واگذار کرده بود، سرانجام نقش لالا لوی را در نمایش برنده تونی با نام آخرین شب بالیهو (۱۹۹۷) بر عهده گرفت.

نیکسون یکی از اعضای مؤسس گروه تئاتر آف-برادوی «دراما دپت» (Drama Dept.) بود،[۲۹] که بازیگرانی چون سارا جسیکا پارکر، دیلن بیکر، جان کامرون میچل و بیلی کروداپ را شامل می‌شد. او در تولیدات این گروه از جمله پادشاهی روی زمین (۱۹۹۶)، ماه ژوئن و مانند غرق شدن زنبورها در عسل (هر دو در سال ۱۹۹۷)، امید چیزی است با پر (۱۹۹۸) و باشگاه روستایی (۱۹۹۹) ظاهر شد. او نقش‌های مکملی در فیلم‌های ارزش‌های خانواده آدامز (۱۹۹۳)، روز گردش بچه (۱۹۹۴)، اتاق ماروین (۱۹۹۶) و غریبه‌ها در شهر (۱۹۹۹) داشت.

۱۹۹۸–۲۰۱۱: سکس و شهر و سایر نقش‌ها

[ویرایش]

او یکی از چهار بازیگر ثابت کمدی شبکه اچ‌بی‌او یعنی سکس و شهر (۱۹۹۸–۲۰۰۴) در نقش وکیلی به نام میراندا هابز بود.[۳۰] نیکسون سه بار نامزد جایزه امی برای بهترین بازیگر نقش مکمل زن در یک مجموعه کمدی (۲۰۰۲، ۲۰۰۳، ۲۰۰۴) شد و در سال ۲۰۰۴ برای فصل پایانی سریال، برنده این جایزه گردید.[۳۱]

نیکسون پس از آن اولین نقش اول خود را در یک فیلم سینمایی ایفا کرد؛ او در فیلم توصیه‌ای از یک کرم ابریشم (۲۰۰۰) نقش هنرمندی ویدئویی را بازی کرد که علی‌رغم تلاش‌هایش برای فرار از تعهد، عاشق یک بازیگر دوجنس‌گرا می‌شود. او همچنین در مقابل اسکات باکولا در فیلم تلویزیونی تعطیلات با نام فرشتگان بابا (۲۰۰۰) ظاهر شد. در سال ۲۰۰۲، او در کمدی مستقل ایگبی به پایین می‌رود بازی کرد و نقش‌آفرینی او در تولید تئاتری نمایشنامه زنان اثر کلر بوت لوس برای مجموعه «صحنه در قاب» شبکه پی‌بی‌اس ضبط شد.

پس از پایان «سکس و شهر»، نیکسون در سال ۲۰۰۵ به عنوان بازیگر مهمان در مجموعه بخش فوریت‌های پزشکی ظاهر شد و نقش مادری را بازی کرد که برای کاهش عوارض یک سکته مغزی ناتوان‌کننده، تحت یک عمل جراحی دشوار قرار می‌گیرد. او در ادامه نقش النور روزولت را در فیلم وارم اسپرینگ (۲۰۰۵) محصول اچ‌بی‌او بازی کرد که وقایع مربوط به تلاش فرانکلین دلانو روزولت برای یافتن درمانی معجزه‎‌آسا برای فلج اطفال خود را به تصویر می‌کشید. نیکسون برای این بازی، نامزد جایزه امی بهترین بازیگر نقش اول زن در یک مینی‌سریال یا فیلم تلویزیونی شد.[۳۱] در دسامبر ۲۰۰۵، او در قسمتی از مجموعه تلویزیونی شبکه فاکس با نام هاوس در اپیزود «فریب»، نقش بیماری را بازی کرد که دچار تشنج می‌شود.

در سال ۲۰۰۶، او در درام برنده جایزه پولیتزر اثر دیوید لیندزی-آبیر با نام لانه خرگوش در تولید «منهتن تیاتر کلاب» ظاهر شد،[۳۲] و برنده جایزه تونی بهترین بازیگر نقش اول زن در یک نمایشنامه شد.[۳۳] در سال ۲۰۰۸، او نقش میراندا هابز را در فیلم سینمایی سکس و شهر به کارگردانی تهیه‎‌کننده اجرایی اچ‌بی‌او یعنی مایکل پاتریک کینگ و با حضور بازیگران اصلی سریال تکرار کرد.[۳۴] همچنین در سال ۲۰۰۸، او برای بازی در یک قسمت از مجموعه نظم و قانون: واحد قربانیان ویژه برنده جایزه امی شد؛ او در این اپیزود نقش زنی را بازی کرد که تظاهر می‌کرد به اختلال هویت تجزیه‌ای مبتلا است.[۳۱] در سال ۲۰۰۹، نیکسون برنده جایزه گرمی برای بهترین آلبوم صوتی به همراه بو بریجز و بلر آندروود برای آلبوم یک حقیقت ناخوشایند (اثر آل گور) شد.[۳۵]

در مارس ۲۰۱۰، نیکسون «جایزه ویتو روسو» را در «جوایز رسانه‌ای گلد» (GLAAD Media Awards) دریافت کرد. این جایزه به یک فعال رسانه‌ای آشکارا ال‌جی‌بی‌تی‌کیو اهدا می‌شود که «تأثیر بسزایی در ارتقای برابری برای جامعه ال‌جی‌بی‌تی داشته است». در ژوئن ۲۰۱۰ اعلام شد که نیکسون در چهار قسمت از مجموعه شبکه شوتایم یعنی سی بزرگ ظاهر خواهد شد.[۳۶] نیکسون همچنین در قسمتی از نظم و قانون: قصد جنایی ظاهر شد که بر اساس مشکلات پیرامون نمایش موزیکال برادوی یعنی مرد عنکبوتی: خاموش کردن تاریکی ساخته شده بود. شخصیت او «آماندا ریس، کارگردان عصبی و پرشور پشت یک نسخه پرمشکل برادوی از ایکاروس» بود که با الهام از کارگردان مرد عنکبوتی یعنی جولی تایمور مدل‌سازی شده بود.[۳۷]

۲۰۱۲–۲۰۱۹: بازگشت به برادوی

[ویرایش]

در سال ۲۰۱۲، نیکسون در نقش پروفسور ویویان برینگ در نخستین اجرای برادوی نمایشنامه برنده جایزه پولیتزر اثر مارگارت ادسون با نام هوش بازی کرد. این نمایش که توسط منهتن تیاتر کلاب تولید شده بود، در ۲۶ ژانویه ۲۰۱۲ در تئاتر ساموئل جی. فریدمن روی صحنه رفت.[۳۸] نیکسون برای این نقش‌آفرینی نامزد جایزه تونی بهترین بازیگر زن در یک نمایشنامه شد.[۳۹] در سال ۲۰۱۲، نیکسون همچنین در نقش پترانیلا در مینی‌سریال تلویزیونی بر اساس اثر کن فالت با نام دنیای بی‌پایان که از شبکه «ریلزچنل» پخش شد، در کنار بن چاپلین، پیتر فرث، شارلوت رایلی و میراندا ریچاردسون به ایفای نقش پرداخت.

در سال ۲۰۱۵، نیکسون در دو فیلم که در جشنواره فیلم ساندنس ۲۰۱۵ اکران شدند، ظاهر شد: استکهلم، پنسیلوانیا و جیمز وایت. او برای هر دو بازی مورد تحسین منتقدان قرار گرفت، به ویژه برای دومی که برخی آن را شایسته اسکار می‌دانستند.[۴۰][۴۱][۴۲]

نیکسون نقش اصلی شاعر گوشه‌گیر آمریکایی امیلی دیکینسون را در فیلم زندگی‌نامه‌ای شوریده به نویسندگی و کارگردانی ترنس دیویس ایفا کرد.[۴۳] این فیلم در فوریه ۲۰۱۶ در شصت و ششمین جشنواره بین‌المللی فیلم برلین برای نخستین بار به نمایش درآمد. در مه ۲۰۱۶، اعلام شد که نیکسون در اقتباس تلویزیونی آینده از کتاب کشتن ریگان، نقش نانسی ریگان را بازی خواهد کرد.[۴۴] این فیلم در اکتبر ۲۰۱۶ پخش شد.[۴۴]

نیکسون در بازسازی نمایش روباه‌های کوچک در برادوی ظاهر شد که به‌طور رسمی در ۱۹ آوریل ۲۰۱۷ در تئاتر ساموئل جی. فریدمن روی صحنه رفت. او نقش‌های «رجینا» و «بردی» را به‌صورت نوبتی با لورا لینی اجرا کرد و برای بازی در نقش بردی، دومین جایزه تونی خود را برنده شد.[۴۵]

۲۰۲۰–اکنون: مجموعه‌های پخش اینترنتی

[ویرایش]

در ژانویه ۲۰۱۹، اعلام شد که نیکسون در مجموعه درام آینده نتفلیکس به نام رچد بازی خواهد کرد.[۴۶] او از سال ۲۰۲۱ به نقش میراندا هابز در بازسازی مجموعه سکس و سیتی با عنوان و به همین سادگی... برای اچ‌بی‌او مکس بازگشت و به عنوان تهیه‌کننده اجرایی نیز در آن فعالیت می‌کند. از سال ۲۰۲۲، او نقش اصلی «آدا بروک» را در یکی دیگر از مجموعه‌های اچ‌بی‌او به نام عصر طلایی در کنار لوئیزا جاکوبسون، کریستین برنسکی و کری کون بر عهده گرفت.

فعالیت‌های سیاسی

[ویرایش]

نیکسون عضو شاخه شهر نیویورک سوسیالیست‌های دموکراتیک آمریکا است. نیکسون از حامیان قدیمی آموزش عمومی است. او به عنوان سخنگوی «اتحاد برای آموزش باکیفیت» در نیویورک، که یک سازمان مدافع عدالت در آموزش عمومی است، فعالیت می‌کند.[۴۷][۴۸][۴۹] نیکسون همچنین سابقه فعالیت در حمایت از سلامت زنان را دارد.[۴۷]

او در انتخابات شهرداری نیویورک (۲۰۱۳) از بیل دی بلازیو حمایت کرد که در نهایت برنده نامزدی حزب دموکرات و انتخابات عمومی شد. نیکسون به‌طور فعال برای دی بلازیو کمپین کرد؛ کسی که از اوایل دهه ۲۰۰۰ در مبارزه با سیاست‌های آموزشی مایکل بلومبرگ با او همکاری داشت. دی بلازیو، نیکسون و جورج گرشام، رهبر اتحادیه، را به عنوان دو «معمار کمپین خود» در انتخابات مقدماتی دموکرات‌ها معرفی کرد، زمانی که او بر کریستین کوئین، بخت اصلی پیروزی، غلبه کرد. پس از انتخاب دی بلازیو، او نیکسون را به عنوان نماینده خود در پابلیک تیتر منصوب کرد.[۵۰]

در انتخابات مقدماتی ریاست‌جمهوری حزب دموکرات (۲۰۲۰)، نیکسون پیش از آنکه در اوایل فوریه ۲۰۲۰ در لاس وگاس برای برنی سندرز تبلیغ کند، از او حمایت کرد. او اظهار داشت: «همان‌طور که ترامپ به شکلی وحشتناک و قدرتمند، نیرویی برای بسیاری از بدی‌ها در این کشور و جهان است، برنی هم همان نوع قدرت بینش را دارد، اما برای خیر. نامزدی که بیش از حد مدیون پول‌های کلان و نظام حاکم باشد و اساساً نخواهد وضع موجود را برهم بزند، هرگز نمی‌تواند وزنه‌ای به اندازه کافی قدرتمند در برابر آنچه دونالد ترامپ ارائه می‌دهد باشد. شما به کسی نیاز دارید که به اندازه او پرانرژی باشد و بخواهد سیستم را دگرگون کند.»[۵۱]

در سال ۲۰۲۳، نیکسون نامه‌ای سرگشاده را امضا کرد که در آن «نگرانی‌های جدی درباره سوگیری تحریریه» در گزارش‌های نیویورک تایمز درباره افراد تراجنسی ابراز شده بود. این نامه پوشش خبری نیویورک تایمز را با عنوان «ترکیبی آشنا و عجیب از شبه‌علم و زبان خوش‌بیان اما جهت‌دار» توصیف کرد و نگرانی‌هایی را در مورد شیوه‌های استخدامی این روزنامه در رابطه با همکاران ترنس مطرح نمود.[۵۲][۵۳][۵۴]

انتخابات فرمانداری نیویورک (۲۰۱۸)

[ویرایش]

در ۱۹ مارس ۲۰۱۸، نیکسون مبارزات انتخاباتی خود را برای فرمانداری نیویورک به عنوان رقیبی برای اندرو کوئومو، فرماندار وقت از حزب دموکرات، اعلام کرد.[۵۵] برنامه او بر نابرابری اقتصادی، انرژی تجدیدپذیر، برقراری مراقبت سلامت همگانی، توقف حبس‌های دسته‌جمعی در ایالات متحده و محافظت از کودکان بدون مدرک در برابر اخراج متمرکز بود.[۵۶] او در ۱۳ سپتامبر ۲۰۱۸ در انتخابات مقدماتی دموکرات‌ها با کسب ۳۴ درصد آرا در مقابل ۶۶ درصد آرای کوئومو شکست خورد.[۵۷] نیکسون در ابتدا به عنوان نامزد فرمانداری حزب خانواده‌های عامل معرفی شده بود؛ اما این حزب پس از شکست او در مقدماتی دموکرات‌ها، حمایت خود را به کوئومو اختصاص داد.

انتظار می‌رفت نیکسون نامزدی «حزب خانواده‌های عامل» نیویورک را در جریان کنوانسیون سالانه آن در آوریل ۲۰۱۸ به دست آورد و بدین ترتیب جایگاهی در برگه رأی انتخابات عمومی تضمین کند.[۵۸] در ۱۵ آوریل، نیکسون ۹۱.۵ درصد آرا را در نشست کمیته ایالتی حزب به دست آورد، پس از آنکه کوئومو در آخرین لحظه خود را از دور رقابت کنار کشید. نیکسون اعلام کرد که در صورت عدم کسب نامزدی دموکرات‌ها، «با حزب خانواده‌های عامل مشورت کرده و تصمیمی را که به نظر ما بهترین است، خواهیم گرفت.»[۵۹]

این حمایت باعث ایجاد شکاف در حزب شد، زیرا اتحادیه‌های کارگری، از جمله اتحادیه بین‌المللی کارکنان خدمات و اتحادیه کارکنان مخابرات آمریکا، اعلام کردند که از این حزب در انتخابات حمایت نخواهند کرد. اعتقاد بر این بود که این عقب‌نشینی به وضعیت مالی حزب آسیب جدی می‌زند. این نبرد توجه قابل توجهی را به خود جلب کرد زیرا نگرانی‌هایی وجود داشت که نیکسون ممکن است آرای کافی را از کوئومو در انتخابات عمومی برباید و اجازه دهد یک نامزد از حزب جمهوری‌خواه انتخاب شود (اگرچه کوئومو در آن زمان در نظرسنجی‌ها با اختلاف زیاد پیش بود).[۶۰][۶۱]

نیکسون بر خلاف کوئومو، از قانونی‌سازی ماری‌جوانا حمایت کرد.[۶۲] او گفت مهم‌ترین دلیل این کار «عدالت نژادی» است. «مردم در تمامی گروه‌های قومی و نژادی ماری‌جوانا را تقریباً به یک میزان مصرف می‌کنند، اما ۸۰ درصد بازداشت‌های مربوط به ماری‌جوانا مربوط به سیاه‌پوستان و لاتین‌تبارها است.» نیکسون گفت که درآمدهای حاصل از قانونی‌سازی باید برای جوامعی که از این بازداشت‌ها آسیب دیده‌اند، به عنوان شکلی از «غرامت» در اولویت قرار گیرد. او گفت افرادی که به دلیل اتهامات ماری‌جوانا در زندان هستند باید آزاد شوند، سوابق کیفری برای مصرف ماری‌جوانا باید پاک شود و درآمدهای ماری‌جوانا باید برای کمک به بازگشت آن‌ها به جامعه هزینه شود.[۶۳][۶۴] با این حال، بسیاری از رهبران سیاه‌پوست از استفاده او از واژه «غرامت» (reparations) آزرده شدند.[۶۵][۶۶][۶۷][۶۸]

در ۲۲ ژوئن ۲۰۱۸، در جریان یک رویداد انتخاباتی در شهر نیویورک، نیکسون از آیس (ICE) به عنوان یک «سازمان تروریستی» یاد کرد و خواستار انحلال این نهاد شد.[۶۹][۷۰][۷۱] او بعداً ادعای خود را در یک پست توییتری تکرار کرد.[۷۲]

در ۲۳ مه ۲۰۱۸، نیکسون و دیگر رقبای دموکرات احتمالی کومو پس از ناکامی در کسب حد نصاب ۲۵ درصدی نمایندگان ایالتی مورد نیاز برای حضور در برگه رأی، از دور رقابت برای کسب حمایت حزب دموکرات در کنوانسیون ایالتی خارج شدند.[۷۳] نیکسون طوماری با ۶۵,۰۰۰ امضا (بیش از چهار برابر ۱۵,۰۰۰ امضای مورد نیاز) ارائه کرد تا برگزاری انتخابات مقدماتی را قطعی کند.[۷۴] این انتخابات مقدماتی در ۱۳ سپتامبر برگزار شد.[۷۵] با گزارش نتایج ۹۳ درصد از حوزه‌ها، کومو ۶۵ درصد از آرا و نیکسون ۳۵ درصد را کسب کردند.[۷۶]

در ۵ اکتبر ۲۰۱۸، حزب خانواده‌های کارگر پس از تصمیم به حمایت از کومو و هوکول، نام نیکسون را از فهرست انتخاباتی خود حذف کرد و بدین ترتیب اطمینان حاصل شد که نام نیکسون در برگه رأی انتخابات سراسری ظاهر نخواهد شد.[۷۷]

در اوت ۲۰۲۱، کومو در پی اتهامات آزار جنسی از سوی زنانی که در دفتر او کار می‌کردند، مجبور به استعفا از سمت فرمانداری شد.[۷۸] در نتیجه این رسوایی، جایزه امی افتخاری که برای گزارش‌های تلویزیونی‌اش در مورد کووید در سال ۲۰۲۰ به او اهدا شده بود، پس گرفته شد.[۷۹] پس از خروج او از دفتر، نیکسون در ۲۴ اوت ۲۰۲۱ در توییتی نوشت: «تفاوت بین من و اندرو کومو؟ هیچ‌کدام از ما فرماندار نیستیم، اما من هنوز جایزه(های) امی خود را دارم.»[۸۰]

حمایت از فلسطین

[ویرایش]

نیکسون از شکایت نسل‌کشی آفریقای جنوبی علیه اسرائیل حمایت می‌کند. او در یک مجموعه ویدئویی که توسط جشنواره ادبیات فلسطین منتشر شد، در حمایت از درخواست آفریقای جنوبی مشارکت کرد و اسرائیل را به نسل‌کشی علیه غیرنظامیان در غزه متهم نمود.[۸۱][۸۲] در دسامبر ۲۰۲۳، او به یک اعتصاب غذای پنج‌روزه در مقابل کاخ سفید برای درخواست آتش‌بس پیوست.[۸۳] او یکی از امضاکنندگان تعهدنامه تحریم «کارکنان سینما برای فلسطین» است که در سپتامبر ۲۰۲۵ منتشر شد.[۸۴]

انتخابات شهرداری نیویورک ۲۰۲۵

[ویرایش]

نیکسون در انتخابات مقدماتی حزب دموکرات برای شهرداری نیویورک ۲۰۲۵ از زهران ممدانی حمایت کرد و میزبانی یک برنامه جمع‌آوری کمک مالی برای مبارزات انتخاباتی او را بر عهده داشت.[۸۵] او همچنین در یک آگهی دیجیتالی که توسط حزب خانواده‌های کارگر تهیه شده بود، در مخالفت با اندرو کومو ظاهر شد.[۸۶]

زندگی شخصی

[ویرایش]

نیکسون از سال ۱۹۸۸ تا ۲۰۰۳ با دنی موزس، مربی آموزشی، در رابطه بود.[۸۷] آن‌ها صاحب دو فرزند شدند. در ژوئن ۲۰۱۸، نیکسون فاش کرد که فرزند بزرگش تراجنسیتی است.[۸۸][۸۹]

نیکسون و همسرش، کریستین مارینونی (۲۰۱۴)

در سال ۲۰۰۴، نیکسون رابطه با کریستین مارینونی، فعال آموزشی را آغاز کرد. نیکسون و مارینونی در آوریل ۲۰۰۹ نامزد کردند[۹۰] و در ۲۷ مه ۲۰۱۲ در شهر نیویورک ازدواج کردند؛ نیکسون در این مراسم لباسی به رنگ سبز روشن که توسط کارولینا هررا طراحی شده بود به تن داشت.[۸۷][۹۱] مارینونی در سال ۲۰۱۱ پسری به دنیا آورد.[۹۲]

نیکسون در سال ۲۰۰۷ در مورد گرایش جنسی خود اظهار داشت: «واقعاً احساس نمی‌کنم تغییر کرده باشم. من تمام عمرم با مردان بوده‌ام و هرگز عاشق زنی نشده بودم. اما وقتی این اتفاق افتاد، به نظرم عجیب نیامد. من فقط زنی هستم که عاشق زن دیگری شده است.»[۹۳] او در سال ۲۰۱۲ خود را دوجنس‌گرا معرفی کرد[۹۴] و از سال ۲۰۱۸ از واژه کوییر برای توصیف خود استفاده می‌کند.[۹۵] پیش از قانونی شدن ازدواج همجنس‌گرایان در ایالت واشینگتن (ایالت مادری مارینونی)، نیکسون موضعی علنی در حمایت از این موضوع اتخاذ کرد و میزبانی یک رویداد جمع‌آوری کمک مالی در حمایت از رفراندوم ۷۴ واشینگتن را بر عهده داشت.[۹۶]

در اکتبر ۲۰۰۶، ابتلای نیکسون به سرطان سینه طی یک ماموگرافی روتین تشخیص داده شد.[۹۷] او در ابتدا تصمیم گرفت بیماری خود را علنی نکند زیرا می‌ترسید به فعالیت حرفه‌ای‌اش آسیب برساند، اما در آوریل ۲۰۰۸ در مصاحبه‌ای با برنامه «گود مورنینگ آمریکا» از مبارزه خود با این بیماری خبر داد.[۹۷] از آن زمان، نیکسون به فعال سرطان سینه تبدیل شده است. او مدیران ان‌بی‌سی را متقاعد کرد تا برنامه ویژه‌اش در مورد سرطان سینه را در ساعات پربیننده پخش کنند و به سفیر بنیاد «سوزان جی کومن برای درمان» تبدیل شد.[۹۸]

او و مارینونی در محله کیپس بی در منهتنِ شهر نیویورک زندگی می‌کنند.[۹۹][۱۰۰] نیکسون یهودی نیست، اما پدر فرزندانش یهودی است و خانواده او در کنیسه بیت سیمچات توراه (یک کنیسه دگرباشان جنسی) حضور می‌یابند.[۱۰۱][۱۰۲][۱۰۳]

آثار و نقش‌آفرینی‌ها

[ویرایش]

فیلم

[ویرایش]
نیکسون در یک مراسم خیریه، مارس ۲۰۰۸
نیکسون، ۲۰۰۸
سالعنواننقشیادداشت‌ها
۱۹۸۰ عزیزان کوچک سان‌شاین واکر
۱۹۸۱ تتو سیندی
شاهزاده شهر جینی
۱۹۸۳ من پنیر هستم ایمی هرتز
۱۹۸۴ آمادئوس لورل
۱۹۸۶ پروژه منهتن جنی اندرمن
۱۹۸۷ او.سی. و استیگز میشل
۱۹۸۸ قتل مری فاگان دورین
۱۹۸۹ بگذار رول برود اوانجلین
۱۹۹۳ پرونده پلیکان آلیس استارک
ارزش‌های خانواده آدامز هدر
از میان یک پنجره باز نانسی کوپر فیلم کوتاه
۱۹۹۴ روز گردش بچه گیلبرتین
۱۹۹۶ اتاق ماروین مدیر خانه سالمندان
۲۰۰۰ فرشتگان بابا شارون جنکینز
۲۰۰۱ توصیه از یک کاترپیلار میسی
۲۰۰۲ ایگبی به پایین می‌رود خانم پیگی
۲۰۰۵ منهتن کوچک لزلی برتون
۲۰۰۶ آخرین چیز... کارول
۲۰۰۷ پرستاران بچه گیل بلتران
۲۰۰۸ سکس و سیتی: فیلم میراندا هابز
۲۰۰۹ لایم‌لایف ملیسا براگ
یک انگلیسی در نیویورک پنی آرکید
۲۰۱۰ سکس و سیتی ۲ میراندا هابز
۲۰۱۱ رمپارت باربارا
۲۰۱۴ ۵ طبقه بالا لیلی
۲۰۱۵ استکهلم، پنسیلوانیا مارسی دارگون
جیمز وایت گیل وایت
خاطرات آدرال جن دیویس
۲۰۱۶ یک شور آرام امیلی دیکینسون
۲۰۱۷ تنها پسر زنده در نیویورک جودیت وب
۲۰۱۸ لیوان جداکننده مِیر
۲۰۱۹ عروسک‌های ولگرد اونا
۲۰۲۰ حوضچه باطله راوی (صدا) فیلم کوتاه

تلویزیون

[ویرایش]
سالعنواننقشیادداشت‌ها
۱۹۸۲ راسکالز و رابرز: ماجراهای مخفی تام سایر و هاکلبری فین آلیس فیلم تلویزیونی
بدن من، فرزند من نانسی
۱۹۸۸ تانر ۸۸ الکس تانر ۱۰ قسمت
۱۹۸۹ گیدئون اولیور آلیسون پاریش اسلوکام قسمت: "Sleep Well, Professor Oliver"
برابری‌خواه جکی قسمت: "Silent Fury"
۱۹۹۰ سواران جوان آنی ۲ قسمت
نظم و قانون لورا دی بیاسی قسمت: "Subterranean Homeboy Blues"
یک سفر سبز ژانت فیلم تلویزیونی
۱۹۹۱ عشق، دروغ و قتل دونا مینی‌سریال
۱۹۹۳ قتل، او نوشت آلیس مورگان قسمت: "Threshold of Fear"
۱۹۹۶ نسخه اولیه شیلا قسمت: "Baby"
نش بریجز ملیسا قسمت: "Aloha Nash"
۱۹۹۸–۲۰۰۴ سکس و سیتی میراندا هابز نقش اصلی؛ ۹۴ قسمت
۱۹۹۹ حدود بیرونی ترودی قسمت: "Alien Radio"
لمس شده توسط یک فرشته ملینا ریچاردسون/خواهر سارا قسمت: "Into the Fire"
۲۰۰۴ تانر روی تانر الکس تانر ۴ قسمت
۲۰۰۵ بخش فوریت‌های پزشکی الی قسمت: "Alone in a Crowd"
وورم اسپرینگز النور روزولت فیلم تلویزیونی
هاوس آنیکا یووانوویچ قسمت: "فریب"
۲۰۰۷ نظم و قانون: واحد قربانیان ویژه جنیس دونووان قسمت: "Alternate"
۲۰۱۰–۲۰۱۱ سی بزرگ ربکا ۱۰ قسمت
۲۰۱۱ شکست‌ناپذیر میشل دیویس فیلم تلویزیونی
نظم و قانون: نیت جنایی آماندا ریس قسمت: "Icarus"
۲۰۱۲ دنیای بدون پایان پترونیلا ۷ قسمت
۳۰ راک خودش قسمت: "ربوده‌شده توسط خطر"
۲۰۱۳–۲۰۱۴ آلفا هاوس سناتور کارلی آرمیستون ۶ قسمت
۲۰۱۴ هانیبال کید پرانل ۴ قسمت
۲۰۱۵ رابطه مریلین قسمت: "210"
۲۰۱۶ براد سیتی بارب قسمت: "2016"
کشتن ریگان نانسی ریگان فیلم تلویزیونی
۲۰۲۰ راچد گوندولین بریگز بازیگران اصلی
۲۰۲۱–۲۰۲۵ و به همین سادگی... میراندا هابز ۳۳ قسمت، همچنین تهیه‌کننده اجرایی و کارگردان
۲۰۲۲–اکنون عصر طلایی آدا بروک بازیگران اصلی

تئاتر

[ویرایش]
سال عنوان نقش محل برگزاری یادداشت‌ها منبع
۱۹۸۰–۱۹۸۱ داستان فیلادلفیا داینا لرد تئاتر ویویان بومونت ۶۰ اجرا [۱۰۴]
۱۹۸۴–۱۹۸۵ چیز واقعی دبی (جایگزین) تئاتر جرالد شوئن‌فلد
هیاهو دونا تئاتر اتل بریمور
۱۹۸۹–۱۹۹۰ وقایع‌نامه هایدی بکی / کلارا / دنیس تئاتر پلیموت
۱۹۹۴ فرشتگان در آمریکا: هزاره نزدیک می‌شود هارپر پیت / مارتین هلر (جایگزین) تئاتر والتر کر
فرشتگان در آمریکا: پرسترویکا هارپر پیت (جایگزین)
۱۹۹۵ بی‌احتیاطی‌ها مادلین تئاتر اتل بریمور ۲۲۰ اجرا
۱۹۹۷–۱۹۹۸ آخرین شب بالیهو لالا لوی (جایگزین) تئاتر هیز
۲۰۰۱–۲۰۰۲ زنان ماری هینز تئاتر آمریکن ایرلاینز ۷۷ اجرا
۲۰۰۶ لانه خرگوش بکا تئاتر ساموئل جی. فریدمن ۷۷ اجرا
۲۰۱۲ ذکاوت دکتر ویویان برینگ تئاتر ساموئل جی. فریدمن ۶۰ اجرا
۲۰۱۴–۲۰۱۵ چیز واقعی شارلوت تئاتر آمریکن ایرلاینز ۷۶ اجرا
۲۰۱۷ روباه‌های کوچک بردی هابارد / رجینا گیدنز تئاتر ساموئل جی. فریدمن ۸۷ اجرا
۲۰۲۵ مارجوری پرایم تس تئاتر هیز

جوایز و افتخارات

[ویرایش]

نیکسون جوایز متعددی از جمله دو جایزه امی ساعات پربیننده، یک جایزه گرمی، دو جایزه انجمن بازیگران فیلم و دو جایزه تونی دریافت کرده است. او همچنین چندین افتخار کسب کرده است، از جمله جایزه میوز که توسط زنان در فیلم و تلویزیون نیویورک در سال ۲۰۰۸ به او اعطا شد، جایزه ویتو روسو که در سال ۲۰۱۰ توسط جوایز رسانه‌ای گلد اهدا شد، جایزه هنرمند برای برابری دانشگاه ییل در سال ۲۰۱۳[۱۰۵] و جایزه یادبود فیت هوبلی در طول جشنواره بین‌المللی فیلم پراوینستاون در سال ۲۰۱۶.

منابع

[ویرایش]
  1. ↑ Tallmer, Jerry (March 18–24, 2009). "Cynthia Nixon brings focus to "Distracted"". د ویلیجر. 78 (41). Archived from the original on March 4, 2016. Retrieved February 25, 2014.
  2. ↑ در برنامه فکر می‌کنی کی هستی؟ فصل ۵، قسمت ۱، ۲۳ ژوئیه ۲۰۱۴ ذکر شد.
  3. ↑ Parker, Mike (3 August 2014). "Sex And The City actress discovers AXE MURDERER in the family". express.co.uk. Archived from the original on April 20, 2018. Retrieved 20 April 2018.
  4. ↑ Bolger, Timothy (October 2013). "Sex and The City Star Rings in Breast Cancer Awareness Month on Long Island". Longislandpress.com. Archived from the original on February 20, 2016. Retrieved September 10, 2016.
  5. 1 2 3 4 Witchel, Alex (January 19, 2012). "Life After 'Sex'". The New York Times. Archived from the original on January 16, 2017. Retrieved January 25, 2017.
  6. 1 2 Harman, Justine (23 March 2018). "Cynthia Nixon: 'I Have a Right to Be Here'". glamour.com. Archived from the original on April 19, 2018. Retrieved 18 April 2018.
  7. 1 2 CYNTHIA NIXON on being a bankable actress & the age of consent in New York (به انگلیسی), April 2, 2015, archived from the original on November 14, 2019, retrieved 2019-11-14
  8. ↑ Lee, Luaine. "Cynthia Nixon has another first-lady role: Nancy Reagan". Detroit Free Press. USA Today. Archived from the original on February 2, 2017. Retrieved January 25, 2017.
  9. ↑ Sessums, Kevin (January 24, 2012). "Cynthia Nixon on Bisexuality & Her New Role in 'Wit'". The Daily Beast. Archived from the original on July 11, 2015. Retrieved March 8, 2017.
  10. ↑ The Late Show with Stephen Colbert (April 19, 2018). "Cynthia Nixon Isn't Just Running To Make A Point". Archived from the original on 2021-11-02. Retrieved April 20, 2018 – via YouTube.
  11. ↑ "Who Do You Think You Are? Recap: Mapping Cynthia Nixon's Ancestor – Ancestry Blog". blogs.ancestry.com. July 25, 2014. Archived from the original on April 20, 2018. Retrieved April 20, 2018.
  12. ↑ "Ben & Cynthia Dial Williams Family – Miller County Museum & Historical Society". millercountymuseum.org. Archived from the original on June 30, 2018. Retrieved April 20, 2018.
  13. ↑ "Cynthia Nixon Addresses Hunter College High School Graduates". دبیرستان کالج هانتر. June 24, 2004. Archived from the original on February 28, 2014. Retrieved February 25, 2014.
  14. 1 2 "Cynthia Nixon". یاهو! موویز. Yahoo!. Archived from the original on March 8, 2014. Retrieved February 25, 2014.
  15. ↑ Witchel, Alex (January 19, 2012). "Life After 'Sex'". The New York Times. Archived from the original on March 20, 2018. Retrieved March 18, 2018.
  16. ↑ "Cynthia Nixon | HuffPost". www.huffingtonpost.com (به انگلیسی). Retrieved 2018-08-20.
  17. ↑ "Prominent Alumni & Lecturers". Semester at Sea. Ft. Collins, CO: Institute for Shipboard Education, Colorado State University. Archived from the original on February 25, 2020. Retrieved February 25, 2020.
  18. ↑ "To Tell the Truth (January 17, 1974 | #73_1754)". YouTube.
  19. ↑ Syme, Rachel (15 April 2017). "Cynthia Nixon's "Emily Thing"". newyorker.com. Archived from the original on April 19, 2018. Retrieved 18 April 2018.
  20. 1 2 Witchel, Alex (January 19, 2012). "Life After 'Sex'". The New York Times. Archived from the original on November 14, 2013. Retrieved March 13, 2014.
  21. ↑ Ambinder, Evan (April 19, 1990). "The Cynthia Chronicles: BC's very own Broadway star". Columbia Daily Spectator. CXIV (116): 5. Archived from the original on July 14, 2014. Retrieved June 10, 2014.
  22. 1 2 Galanes, Philip (January 17, 2014). "Allison Williams and Cynthia Nixon Talk About 'Girls' and 'Sex and the City'". The New York Times. Archived from the original on January 28, 2014. Retrieved March 13, 2014.
  23. ↑ Rich, Frank (December 12, 1985). "Theater – 'Lemon Sky' by Lanford Wilson". The New York Times. Archived from the original on July 16, 2014. Retrieved June 10, 2014.
  24. ↑ Considine, Bob (May 30, 2008). "'Sex' star Cynthia Nixon on her cancer, girlfriend". Today.com. Archived from the original on March 13, 2014. Retrieved March 13, 2014.
  25. ↑ Rich, Frank (May 25, 1988). "Review/Theater; 'Romeo and Juliet' in the Shakespeare Marathon". The New York Times. Archived from the original on March 26, 2014. Retrieved March 13, 2014.
  26. ↑ Prose, Francine (August 26, 2011). "What Wendy Wasserstein Wrought". The New York Times. Archived from the original on April 21, 2012. Retrieved March 13, 2014.
  27. ↑ Weber, Bruce (April 8, 1994). "On Stage, and Off". The New York Times. Archived from the original on March 26, 2014. Retrieved March 13, 2014.
  28. ↑ Gioia, Michael (May 29, 2012). "Tony Winner Cynthia Nixon Marries Christine Marinoni". Playbill. Archived from the original on December 27, 2019. Retrieved March 13, 2014.
  29. ↑ "Actress Cynthia Nixon". NPR. August 22, 2002. Archived from the original on July 14, 2014. Retrieved June 10, 2014.
  30. ↑ Piña, Christy (2023-06-17). "Cynthia Nixon Says 'And Just Like That' "Felt Very Different" Without Kim Cattrall: "You're Not Walking Around on Eggshells"". The Hollywood Reporter (به انگلیسی). Retrieved 2023-06-17.
  31. 1 2 3 "Cynthia Nixon". Emmy Awards. Academy of Television Arts & Sciences. Archived from the original on March 2, 2014. Retrieved February 25, 2014.
  32. ↑ Dominus, Susan (January 22, 2006). "A Career After 'Sex,' but Still in the City". The New York Times. Archived from the original on November 26, 2015. Retrieved February 25, 2014.
  33. ↑ "Just the Facts: List of 2006 Tony Award Winners and Nominees". Playbill. 12 June 2006. Retrieved 23 July 2024.
  34. ↑ Freeman, Hadley (May 12, 2008). "Sex and the City movie: will the wait be worth it?". The Guardian. Archived from the original on July 14, 2014. Retrieved June 10, 2014.
  35. ↑ "Cynthia Nixon's Grammy win puts her on third base of awards grand slam". Los Angeles Times. February 9, 2009. Archived from the original on July 15, 2014. Retrieved June 10, 2014.
  36. ↑ Stanhope, Kate (June 23, 2010). "Cynthia Nixon to Take on The Big C with Four-Episode Arc". TV Guide. Archived from the original on October 21, 2013. Retrieved March 13, 2014.
  37. ↑ Ausiello, Michael. "Law & Order: CI Exclusive: Cynthia Nixon Set For Episode Inspired by Spider-Man Musical". TVLine. tvline.com. Archived from the original on April 30, 2011. Retrieved April 30, 2001.
  38. ↑ Brantley, Ben (January 26, 2012). "Artifice as Armor in a Duel With Death: Cynthia Nixon in 'Wit,' at Manhattan Theater Club". The New York Times. Archived from the original on July 3, 2015. Retrieved June 10, 2014.
  39. ↑ Eggenberger, Nicole (May 1, 2012). "Tony Awards 2012: Andrew Garfield, Cynthia Nixon Nominated". Us Weekly. Archived from the original on July 14, 2014. Retrieved June 10, 2014.
  40. ↑ Kohn, Eric (January 24, 2015). "Sundance Review: Christopher Abbott and Cynthia Nixon Tri – Indiewire". Indiewire. Archived from the original on July 3, 2015. Retrieved June 8, 2015.
  41. ↑ Lang, Brent (January 23, 2015). "Sundance: Cynthia Nixon, Christopher Abbott on Love, Death and 'James White'". Variety. Archived from the original on May 29, 2015. Retrieved June 8, 2015.
  42. ↑ Debruge, Peter (January 24, 2015). "'Stockholm, Pennsylvania' Review: A Claustrophobic Kidnapping Tale". Variety. Archived from the original on December 15, 2017. Retrieved June 8, 2015.
  43. ↑ Lattanzio, Ryan (May 5, 2015). "Terence Davies' Long-Awaited Emily Dickinson Biopic Is Re – Thompson on Hollywood". Thompson on Hollywood. Archived from the original on July 8, 2015. Retrieved June 8, 2015.
  44. 1 2 "Tim Matheson and Cynthia Nixon join Killing Reagan as Ronald and Nancy". Entertainment Weekly.com. May 6, 2016. Archived from the original on May 9, 2016. Retrieved May 6, 2016.
  45. ↑ Clement, Olivia. "Broadway's 'The Little Foxes' Opens April 19" بایگانی‌شده در آوریل ۲۰, ۲۰۱۷ توسط Wayback Machine Playbill, April 19, 2017
  46. ↑ Petski, Denise (January 14, 2019). "'Ratched': Sharon Stone, Cynthia Nixon Among 10 Cast In Ryan Murphy's Netflix Series". Deadline. Archived from the original on January 15, 2019. Retrieved January 20, 2019.
  47. 1 2 خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام timepolitics وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  48. ↑ "AQE Reacts to Executive Education Budget Proposal". Alliance for Quality Education. January 16, 2018. Archived from the original on March 21, 2018. Retrieved March 20, 2018.
  49. ↑ Nussbaum, Emily (October 2, 2006). "Educating Cynthia". New York Magazine. Archived from the original on May 12, 2020. Retrieved April 15, 2020.
  50. ↑ Goldmacher, Shane; Bernstein, Jacob (21 March 2018). "2018 Is Cynthia Nixon's First Race; 2013 Was Her First Political Rodeo". NYTimes.com. Archived from the original on April 21, 2018. Retrieved 21 April 2018.
  51. ↑ Johnson, Ted (February 7, 2020). "Cynthia Nixon Endorses Bernie Sanders In New Video". Deadline. Archived from the original on March 21, 2020. Retrieved March 21, 2020.
  52. ↑ Mary, Yang (Feb 15, 2023). "'New York Times' contributors slam paper's coverage of transgender people". NPR.
  53. ↑ Migdon, Brooke. "NYT contributors blast paper's coverage of transgender people". The Hill.
  54. ↑ White, Abbey. "Judd Apatow, Gabrielle Union, Tommy Dorfman Accuse The New York Times of "Dangerous Inaccuracies" in Coverage of Trans People". The Hollywood Reporter.
  55. ↑ Nwanevu, Osita. "Cynthia Nixon Is Gaining on Andrew Cuomo". Slate Magazine (به انگلیسی). Archived from the original on May 15, 2018. Retrieved 2018-05-14.
  56. ↑ Pirani, Fiza (March 20, 2018). "7 things to know about Cynthia Nixon". The Atlanta Journal-Constitution. Archived from the original on May 15, 2018. Retrieved May 14, 2018.
  57. ↑ Almukhtar, Sarah; Bloch, Matthew; Lee, Jasmine C. (2018-09-13). "New York Primary Election Results". The New York Times (به انگلیسی). ISSN 0362-4331. Archived from the original on October 30, 2019. Retrieved 2018-12-29.
  58. ↑ Vielkind, Jimmy (April 13, 2018). "Cuomo cedes WFP line, labor unions pull out of party". politico.com. Archived from the original on April 14, 2018. Retrieved April 20, 2018.
  59. ↑ Aronoff, Kate (15 April 2018). "Andrew Cuomo Sees What's Coming. He Doesn't Know Whether To Run, Join It, Or Destroy It". The Intercept. Archived from the original on April 15, 2018. Retrieved 15 April 2018.
  60. ↑ Goldmacher, Shane; McKinley, Jesse (April 13, 2018). "Flexing Their Support for Cuomo, Key Unions Leave Working Families Party". The New York Times. Archived from the original on May 14, 2018. Retrieved May 14, 2018.
  61. ↑ McKinley, Jesse; Wang, Vivian (April 19, 2018). "Working Families' Nod to Nixon Ends a Battle, but the War Awaits". The New York Times. Archived from the original on April 25, 2018. Retrieved May 14, 2018.
  62. ↑ Volcov, William. "Cannabis parade, New York, USA - 05 May 2018 : Cynthia Nixon and political activist Dana Beal". Shutterstock. Retrieved 5 May 2018.
  63. ↑ Nichols, John (August 30, 2018). "Cynthia Nixon's Emphasis on Marijuana Legalization Added Vital Thinking to the New York Gubernatorial Debate". The Nation. Archived from the original on September 5, 2018. Retrieved September 5, 2018.
  64. ↑ Wang, Vivian (April 11, 2018). "Cynthia Nixon Puts Legalizing Marijuana Front and Center of Campaign". The New York Times. Archived from the original on September 5, 2018. Retrieved September 5, 2018.
  65. ↑ "Cynthia Nixon called marijuana licenses a "form of reparations" for black people. Not exactly". Vox. May 8, 2018. Archived from the original on May 14, 2018. Retrieved May 14, 2018.
  66. ↑ "Cynthia Nixon catches criticism from both parties during Bay Ridge visit – Brooklyn Daily Eagle". www.brooklyneagle.com. March 22, 2012. Archived from the original on May 15, 2018. Retrieved May 14, 2018.
  67. ↑ Durkin, Erin (May 14, 2018). "EXCLUSIVE: African-American reverends slam Cynthia Nixon's 'reparations' comment – NY Daily News". New York Daily News. Archived from the original on May 14, 2018. Retrieved May 14, 2018.
  68. ↑ "Cynthia Nixon Says Legalized Pot in New York Could Serve as a 'Reparations' for Black Communities – EBONY". May 8, 2018. Archived from the original on May 14, 2018. Retrieved May 14, 2018.
  69. ↑ Anapol, Avery (2018-06-22). "Cynthia Nixon: ICE 'a terrorist organization,' should be abolished". The Hill (به انگلیسی). Retrieved 2023-08-05.
  70. ↑ Ember, Sydney; Herndon, Astead (2018-06-29). "How 'Abolish ICE' Went From Social Media to Progressive Candidates' Rallying Cry (Published 2018)". The New York Times (به انگلیسی). Retrieved 2023-08-05.
  71. ↑ "Controversy Over Cynthia Nixon's Latest Immigration Comments - CBS New York". www.cbsnews.com (به انگلیسی). 2018-06-22. Retrieved 2023-08-05.
  72. ↑ Nixon, Cynthia [@CynthiaNixon] (June 21, 2018). "ICE is a terrorist organization, and its egomaniacal leader is Donald Trump. Sign our petition to #AbolishICE: bitly.com/AbolishICENow" (Tweet). Retrieved December 4, 2023 – via Twitter.
  73. ↑ Lovett, Kenneth; Blain, Glenn; Fisher, Janon (2018-05-24). "Gov. Cuomo overwhelmingly beats out Cynthia Nixon for Democratic Party nomination". NY Daily News. Archived from the original on July 4, 2019. Retrieved 2018-06-23.
  74. ↑ Donato, Chris (May 23, 2018). "Cynthia Nixon must gather signatures to get on ballot for New York governor". ABC News. Archived from the original on May 24, 2018. Retrieved April 10, 2018.
  75. ↑ Fredericks, Bob (July 18, 2018). "Cuomo's lead widens over Nixon in Democratic primary race". The New York Post. Archived from the original on July 21, 2018. Retrieved July 21, 2018.
  76. ↑ Durkin, Erin. "New York primary: governor Andrew Cuomo defeats Cynthia Nixon". The Guardian. Archived from the original on September 14, 2018. Retrieved 14 September 2018.
  77. ↑ "Cuomo accepts Working Families line, ends feud". Newsday (به انگلیسی). Archived from the original on October 7, 2018. Retrieved 2018-12-29.
  78. ↑ "Gov. Andrew Cuomo resigns over sexual harassment allegations". AP NEWS (به انگلیسی). 2021-08-10. Archived from the original on August 26, 2021. Retrieved 2021-08-26.
  79. ↑ Niedzwiadek, Nick (August 24, 2021). "Cuomo loses Emmy following scandal, resignation". Politico PRO (به انگلیسی). Retrieved 2021-08-26.
  80. ↑ "The difference between me and Andrew Cuomo? Neither of us is governor, but I still have my Emmy(s)". Twitter (به انگلیسی). August 24, 2021. Archived from the original on September 18, 2021. Retrieved September 18, 2021.
  81. ↑ "Susan Sarandon, Charles Dance, Cynthia Nixon Among Stars Supporting South Africa's Genocide Charges Against Israel'". The Hollywood Reporter. January 12, 2024.
  82. ↑ Al-Kassab, Fatima (26 January 2024). "A top U.N. court says Gaza genocide is 'plausible' but does not order cease-fire". NPR. Retrieved 26 April 2024.
  83. ↑ McMenamin, Lex (December 15, 2023). "Cynthia Nixon, Zohran Mamdani on Gaza Ceasefire Hunger Strike, Israel War". Teen Vogue. Retrieved June 16, 2025.
  84. ↑ Betts, Anna (2025-09-10). "Actors and directors pledge not to work with Israeli film groups 'implicated in genocide'". The Guardian (به انگلیسی). ISSN 0261-3077. Retrieved 2025-09-16.
  85. ↑ Rao, Sonia (June 2, 2025). "Cynthia Nixon didn't get to run New York, but she still represents it". The Washington Post. Retrieved June 16, 2025.
  86. ↑ Garber, Nick (June 16, 2025). "Cuomo supporters spend millions attacking Mamdani as primary nears". Crain Communications. Retrieved June 16, 2025.
  87. 1 2 Nudd, Tim (May 28, 2012). "Cynthia Nixon and Christine Marinoni Get Married". People. Archived from the original on September 21, 2016. Retrieved March 13, 2014.
  88. ↑ Fernandez, Alexia (June 22, 2018). "Cynthia Nixon Reveals Her Oldest Child Is Transgender as They Mark Trans Day Of Action". People. Archived from the original on June 23, 2018. Retrieved June 23, 2018.
  89. ↑ Silverman, Stephen M. (April 16, 2008). "Cynthia Nixon's Latest Role: Breast Cancer Advocate – and Survivor". People. Archived from the original on December 2, 2013. Retrieved March 13, 2014.
  90. ↑ "Cynthia Nixon Announces Engagement". Access Hollywood. May 18, 2009. Archived from the original on October 12, 2012. Retrieved March 13, 2014.
  91. ↑ Bauer, Zoe (دسامبر 4, 2012). "Celebrity Weddings: Brides Who Wore Colored Dresses in 2012". Yahoo! Celebrity. Archived from the original on March 13, 2014. Retrieved March 13, 2014.
  92. ↑ Jordan, Julie (February 8, 2011). "Cynthia Nixon & Christine Marinoni Welcome a Son". People. Archived from the original on April 15, 2014. Retrieved March 13, 2014.
  93. ↑ Hiscock, John (May 13, 2008). "Sex and the City's Cynthia Nixon: 'I'm just a woman in love with a woman'". The Daily Telegraph. Archived from the original on April 21, 2014. Retrieved March 13, 2014.
  94. ↑ Grindley, Lucas (January 30, 2012). "Cynthia Nixon: Being Bisexual "Is Not a Choice"". The Advocate. Archived from the original on April 11, 2021. Retrieved March 13, 2014.
  95. ↑ Stroude, Will (2020-09-10). "Cynthia Nixon explains why she identifies as 'queer'". Attitude (به انگلیسی). Retrieved 2023-12-05.
  96. ↑ Dickie, Lance (September 24, 2012). "Ref. 74: Separate but equal does not work". The Seattle Times. Archived from the original on December 4, 2013. Retrieved March 13, 2014.
  97. 1 2 Sterns, Olivia; Periera, Jen; Trachtenberg, Thea; Zaccaro, Laura (April 15, 2008). "Cynthia Nixon Beats Breast Cancer, Becomes Advocate". ABC News. Archived from the original on January 31, 2014. Retrieved March 13, 2014.
  98. ↑ Hooper, Duncan (April 17, 2008). "Cynthia Nixon describes breast cancer treatment". The Daily Telegraph. Archived from the original on July 19, 2013. Retrieved June 10, 2014.
  99. ↑ "Cynthia Nixon scores NYC townhouse for $4.4M". June 25, 2021.
  100. ↑ Harman, Justine (March 22, 2018). "Cynthia Nixon Opens Up About Her Campaign for Governor: 'I Have a Right to Be Here'". Glamour. Archived from the original on April 19, 2018. Retrieved April 18, 2018.
  101. ↑ Rogovoy, Seth (March 20, 2018). "The Secret Jewish History Of Cynthia Nixon". The Forward. Archived from the original on March 21, 2018. Retrieved March 21, 2018.
  102. ↑ BeitSimchatTorah (July 1, 2011). "Cynthia Nixon Pride 2011". Archived from the original on 2021-11-02. Retrieved April 20, 2018 – via YouTube.
  103. ↑ "Cynthia Nixon hosts party for Jewish organization T'ruah – Jewish Telegraphic Agency". jta.org. May 22, 2013. Archived from the original on March 20, 2018. Retrieved April 20, 2018.
  104. ↑ League, The Broadway. "Cynthia Nixon – Broadway Cast & Staff | IBDB". www.ibdb.com. Archived from the original on October 14, 2018. Retrieved 2018-10-14.
  105. ↑ "Cynthia Nixon Honored With Yale's 'Artist For Equality' Award For Gay Rights Advocacy". Huffington Post. February 7, 2013. Archived from the original on June 26, 2015. Retrieved March 20, 2018.

Wikipedia contributors, "Cynthia Nixon," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Cynthia_Nixon&oldid=522901190 (accessed November 25، ۲۰۱۲).

پیوند به بیرون

[ویرایش]
برگرفته از «https://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=سینتیا_نیکسون&oldid=43219840»