سیستم زمین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

در سیستم‌های تامین برق، یک سیستم زمین پتانسیل الکتریکی هادیها را نسبت به سطح رسانای زمین تعریف می‌کند. انتخاب سیستم زمین می‌تواند در ایمنی و سازگاری الکترومغناطیسی از منبع تغذیه، تأثیر می‌گذارد ومقررات در بین کشورها می‌تواند بسیار متفاوت باشد. بیشتر سیستم‌های الکتریکی یک سیم اتصال به زمین دارند.

اصطلاحات IEC[ویرایش]

استاندارد بین‌المللی IEC 60364 روش‌های زمین کردن را به کدهای دو حرفی TN، TT، و IT تقسیم‌بندی می‌کند. حرف اول نشان دهندهٔ اتصال زمین و تجهیزات برقی است.(ژنراتور یا ترانس): T:اتصال مستقیم یک نقطه به زمین (برگرفته از لغت لاتین terra) I:هیچ نقطه‌ای به زمین متصل نیست مگر با امپدانس بالا. حرف دوم نشان دهندهٔ وقوع اتصال زمین و دستگاه است: T:اتصال مستقیم از یک نقطه با زمین. N:اتصال مستقیم به خنثی در منشاء نصب، که به زمین متصل شده‌است.

شبکه‌های TN[ویرایش]

در سیستم زمین کردنTNیک نقطه (معمولاً نقطهٔستاره، در سیستم‌های سه فاز) در ژنراتور یا ترانس زمین می‌شود. در ترانس بدنهٔدستگاه با استفاده از سیم زمین، زمین می‌شود. سه نوع TNمتفاوت:

TN-s[ویرایش]

PE,Nسیم‌های جداگانه هستند که فقط نزدیک منبع به هم متصل‌اند. این نوع، استاندارد روز برای سیستم‌های مسکونی و برق صنعتی در بخش‌هایی از اروپا است.

TN-c[ویرایش]

هادی PEN به جای هر دو PE و هادی N است که به ندرت استفاده می‌شود.

TN-c-s[ویرایش]

بخشی از سیستم از یک هادی ترکیبی PEN استفاده می‌کند که در برخی نقاط به دو سیم PE و N جداگانه تقسیم می‌شود. سیم ترکیبی PEN معمولاً از پست تا ورودی ساختمان کشیده می‌شود و آنجا جدا می‌شود. در انگلیس، این سیستم همچنین به عنوان محافظ زمین چندگانه (PME)، شناخته می‌شود. ممکن است TN-c-sوTN-cاز یک ترانس تغذیه شوند.

مثال‌هایی از کاربرد[ویرایش]

[۱][۲][۳][۴][۵]

منابع[ویرایش]

  1. ۱
  2. ۲
  3. ۳
  4. ۴
  5. ۵