سوخت‌گیری هوایی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از سوخت‌گیری در هوا)
پرش به: ناوبری، جستجو
نخستین سوخت‌گیری هوایی تاریخ، سال ۱۹۲۳ میلادی

سوخت‌گیری هوایی یا سوخت‌رسانی هوایی به فرایند انتقال سوخت از یک هواپیما (سوخت‌رسان) به هواپیمای دیگر (سوخت‌گیر) در آسمان و در حین پرواز گفته می‌شود. به‌دلیل مصرف بسیار بالای سوخت درهنگام برخاستن از زمین و اوج‌گیری، سوخت‌گیری هوایی به هواپیما این امکان را می‌دهد که مدت‌زمان بیشتری را در هوا بمانَد و برد عملیاتیِ آن افزایش پیدا کند.[۱]

روش‌های سوخت‌گیری هوایی[ویرایش]

روش‌های سوخت‌رسانی هوایی عبارتند از «روش میله‌پروازی» و روش «میله و مهار چتری». معمولاً هواپیما‌ها، با توجه به مأموریت‌های تعیین‌شده، از یکی از این دو روش استفاده می‌کنند. با این وجود، غلاف‌های سوخت‌گیری می‌‌توانند با هواپیما‌های تولیدشده هم یکسان‌سازی شوند؛ البته درصورتی‌که از روش میله و مهار چتری استفاده شود.

روش‌های سوخت‌گیری هوایی
میله‌پروازی
Flying boom
Galaxy 03.jpg روش میله‌پروازی، که روش میله و میله‌گیر (boom and receptacle) هم نامیده می‌شود، ظرفیت انتقال سوخت بالا و خوبی را فراهم می‌آورَد، اما نیازمند یک جایگاه متصدی و یک ظرف طراحی‌شدۀ ویژه است. در این روش از یک لولهٔ تلسکوپیِ سخت و انعطاف‌ناپذیر استفاده می‌شود که در زیر آن دو بال کوچک وجود دارند و آن را در زاویه‌های محدودی هدایت می‌کنند و متصدی داخل هواپیمای سوخت‌رسان، آن را به داخل میله‌گیر هواپیمای سوخت‌گیر متصل می‌کند. این نوع روش سوخت‌رسانی عموماً برای سوخت‌رسانی به یک هواپیما صورت می‌گیرد و عموماً هواپیماهای گیرنده از نوع دوربرد هستند و یا بزرگ‌تر از هواپیماهای جنگندهٔ معمولی هستند.
میله و مهار چتری
Probe and Drogue
GR4 VC10.jpg
Defense.gov News Photo 960425-N-0998M-002.jpg
روش میله و مهار چتری یک روش سوخت‌رسانی با قابلیت سوخت‌رسانی همزمان به چند هواپیماست. در این روش، یک شلنگ به مخزن آئرودینامیکی وصل شده و آن هم به تانکر سوخت متصل است و قسمت دیگر شلنگ به‌شکل چتر است و با میلهٔ خارج‌شده از جنگنده یا دیگر هواپیماها اتصال برقرار می‌کند و عمل سوختگیری هوایی AAR یا IFR صورت می‌گیرد. قسمت مهار چتری به‌شکل توپ بدمینتون است. هواپیمای گیرندهٔ سوخت، دارای یک میلهٔ سخت است که در دماغهٔ هواپیما و یا در بدنه نصب می‌شود که درهنگام استفاده نشدن از آن به داخل واپس کشیده می‌شود. هواپیمای سوخت‌رسان به‌صورت مستقیم و تراز پرواز می‌کند و شلنگ یا مهار چتری را خارج می‌کند، که تعدادشان می‌تواند بیش از دو شلنگ باشد. این عمل اجازه می‌دهد تا جنگنده به رابط سوختگیر متصل شود. جنگنده در عقبِ سوخت‌رسان پرواز می‌کند و مهار چتری را تعقیب می‌کند. فاصلهٔ سوخت‌گیر تا سوخت‌رسان فاصلهٔ معینی است و این فاصله به اندازهٔ طول شلنگ است.[۲]

نگارخانه[ویرایش]

سوخت‌رسانی هوایی

اتصال میله و مهار چتری

میلۀ سوخت

دید متصدی سوخت‌رسانی

تمرین سوخت‌رسانی در شبیه‌ساز
[[File:|179px|alt=]]
سوخت‌گیری دو اف-۱۸ کانادایی از ایرباس سی‌سی ۱۵۰ پولاریس

منابع[ویرایش]

  1. Wikipedia, the free encyclopediaAerial refueling (بازدید: ۱ فروردین ۱۳۹۱)
  2. ارتش ایران