سندرم ایمپاستر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

سندرم ایمپاستر[۱][۲] (به انگلیسی: impostor syndrome) یک پدیده روانی است که در آن افراد نمی‌توانند موفقیت‌هایشان را بپذیرند. بر خلاف آنکه شواهد بیرونی نشان می‌دهد که فرد با رقابت و تلاش به موفقیت رسیده‌اند خود فرد تصور می‌کند که لیاقت موفقیت را ندارد و آنها کلاه‌بردارند. دلایل موفقیت خوش‌شانسی، زمان‌بندی یا نتیجه فریب دادن دیگران که آنها باهوش یا تلاش‌گر هستند در نظر گرفته شده و توسط خود فرد مورد پذیرش قرار نمی‌گیرد.

این عبارت برای اولین بار توسط روانشناسان در مقاله ۱۹۷۸ عنوان شد. محققین آن را به عنوان مسئله مؤثر بر زنانی تعریف کردند که علی‌رغم جایگاه تحصیلاتی و حرفه‌ای برجسته خود، مصر هستند که هیچ استعدادی ندارند و هر کسی را که غیر از این می‌اندیشد، نادان می‌دانند. اما بسیاری از زنان موفق نسبت به اجرای خوب کار خود اضطراب دارند- تفاوت چگونه مشخص می‌شود؟ افراد دارای سندرم ایمپاستر الگوهای تفکر خاصی دارند. الکساندرا لویت، نویسنده نقاط کور می‌گوید "حس می‌کنید که لیاقت موفقیت خود را ندارید، اینکه موفقیت‌های شما نتیجه شانس شماست یا اینکه در موقعیت خوب و در زمان خوب بوده‌اید، به جای اینکه به استعداد خود بیندیشید یا فکر می‌کنید که همچون فرد متقلبی هستید که در نهایت عدم صلاحیت شما مشخص خواهد شد".

منابع[ویرایش]