پرش به محتوا

سر گاواین و شوالیه سبز

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
سر گاواین و شوالیه سبز
صفحه نخست تنها نسخه خطی باقی‌مانده، ح. قرن چهاردهم
نویسنده(ها)شاعر گاواین (ناشناس)
زبانانگلیسی میانه، لهجهٔ شمال‌غربی میدلندز
تاریخاواخر قرن چهاردهم
خاستگاههنری سویل، یورک‌شر
دنبالههمراه با پرل، پاکیزگی و بردباری
نسخه اصلینسخهٔ خطی کاتن نرو A.x.
First printed edition۱۸۳۹ به کوشش سر فردریک مَدن
گونهشعر روایی، رمان عاشقانه جوانمردانه، داستان شاه‌آرتوری و شعر واج‌آرایی
Verse formجنبش احیای شعر واج‌آرایی (Alliterative Revival) همراه با bob and wheel
مدت۱۰۱ بند، ۲۵۳۰ خط
موضوعدربار شاه آرتور، آزمون اخلاق و فضیلت
پیش‌زمیهولز شمالی، میدلندز غربی، پیک دیستریکت
شخصیت‌هاسر گاوین، شوالیه سبز/برتیلاک دو هوت‌دزرت، بانو برتیلاک، مورگان لو فی، شاه آرتور، شهسواران میز گرد

سر گاواین و شوالیه سبز (به انگلیسی: Sir Gawain and the Green Knight) یک رمان عاشقانه جوانمردانه از اواخر قرن چهاردهم میلادی است که به انگلیسی میانه و در قالب شعر واج‌آرایی سروده شده است. نویسندهٔ آن ناشناخته است و این عنوان قرن‌ها پس از سرایش آن به آن داده شده است. این اثر یکی از شناخته‌شده‌ترین داستان‌های شاه‌آرتوری است و درون‌مایهٔ آن ترکیبی از دو بن‌مایهٔ فرهنگ عامه است: بازی سر بریدن و دادوگرفت دستاوردها. این شعر در بندهایی از شعر واج‌آرایی نوشته شده که هر یک با بخش مقفای کوتاهی به نام bob and wheel پایان می‌یابد،[۱] و از داستان‌های ولزی، ایرلندی و انگلیسی و همچنین سنت جوانمردانهٔ فرانسوی بهره می‌گیرد. این اثر نمونه‌ای مهم از رمان عاشقانه جوانمردانه است که معمولاً قهرمانی را روایت می‌کند که در جستاری دلیری و توانایی‌اش آزموده می‌شود. این شعر همچنان در ترجمه‌های مدرن انگلیسی از جی. آر. آر. تالکین، سایمن آرمیتیج و دیگران و نیز در اقتباس‌های سینمایی و نمایشی محبوب است.

داستان شرح می‌دهد که چگونه سر گاوین چالشی را از سوی یک «شوالیه سبز» رمزآلود می‌پذیرد که هر مردی را به ضربه‌زدن با تبرش دعوت می‌کند، به شرط آن‌که در ازایش، یک سال و یک روز بعد ضربهٔ متقابل را بپذیرد. گاوین این چالش را می‌پذیرد و سر او را می‌برد، اما شوالیه سبز نه می‌افتد و نه درمی‌ماند، بلکه سر بریده‌اش را برمی‌دارد و به گاوین یادآوری می‌کند که باید سر وعده حاضر شود. گاوین در کوشش برای وفای به عهد، جوانمردی و وفاداری نشان می‌دهد تا آن‌که در آزمونی که ارباب و بانوی قلعه‌ای که در آن میهمان است ترتیب داده‌اند، آبرویش به خطر می‌افتد. این شعر تنها در یک نسخهٔ خطی، یعنی نسخهٔ کاتن نرو A.x.، باقی مانده که سه شعر روایی دینی دیگر را نیز در خود دارد: پرل، پاکیزگی و بردباری. همهٔ این چهار اثر به لهجهٔ شمالی/شمال‌غربی میدلندز زبان انگلیسی میانه نوشته شده‌اند و تصور می‌شود همگی از یک نویسنده‌اند که به «شاعر پرل» یا «شاعر گاواین» ملقب شده است.

خلاصهٔ داستان

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

در شب سال نو در کملات، دربار شاه آرتور در حال دادوگرفت هدیه‌ها و در انتظار آغاز بزم است، که پادشاه خواستار دیدن یا شنیدن ماجرایی شورانگیز می‌شود. ناگهان موجودی غول‌پیکر که به‌تمامی سبزرنگ است و بر اسبی سبز سوار است، بی‌خبر وارد تالار می‌شود. او هیچ زرهی بر تن ندارد، اما در یک دست تبری و در دست دیگر شاخه‌ای از گیاه کاج‌برگ دارد. او از نبرد با هیچ‌کس در آن تالار سر باز می‌زند، به این بهانه که همگی بسیار ضعیف‌ترند، و اصرار دارد که برای یک بازی دوستانهٔ کریسمس آمده است: کسی باید یک‌بار با تبرش ضربه‌ای به او بزند، به شرط آن‌که شوالیه سبز بتواند یک سال و یک روز بعد ضربهٔ متقابل را بزند. تبر از آن هر کس باشد که این پیمان را بپذیرد. شاه آرتور آماده است این چالش را بپذیرد وقتی به‌نظر می‌رسد هیچ شوالیهٔ دیگری جسارت آن را ندارد، اما سر گاوین، جوان‌ترین شوالیهٔ آرتور و خواهرزادهٔ او، این افتخار را برای خود می‌خواهد. غول خم می‌شود و گردنش را پیش او برهنه می‌کند و گاوین در یک ضربه سرش را می‌برد. اما شوالیه سبز نه می‌افتد و نه درمی‌ماند، بلکه دست دراز می‌کند، سر بریده‌اش را برمی‌دارد و بر اسبش سوار می‌شود. شوالیه سبز سر خونینش را به ملکه گویینیور نشان می‌دهد و به گاوین یادآوری می‌کند که آن دو باید یک سال و یک روز بعد در «نمازخانهٔ سبز» دوباره دیدار کنند، پیش از آن‌که شوالیه براند و برود. گاوین و آرتور تبر را می‌ستایند، آن را چون غنیمتی می‌آویزند و گویینیور را تشویق می‌کنند تا این موضوع را سرسری بگیرد.

با نزدیک‌شدن زمان موعود، سر گاوین راه می‌افتد تا نمازخانهٔ سبز را بیابد و سر عهدش حاضر شود. ماجراها و نبردهای بسیاری اشاره می‌شوند اما شرح داده نمی‌شوند، تا آن‌که گاوین به قلعه‌ای شکوهمند می‌رسد، جایی که ارباب قلعه و همسر زیبایش را ملاقات می‌کند که از داشتن چنین میهمان نامداری خوشحالند. در آنجا پیرزنی زشت‌رو نیز حضور دارد، بی‌نام اما با احترامی فراوان از سوی همه. گاوین به آنان از قرار ملاقاتش در روز سال نو در نمازخانهٔ سبز می‌گوید و این‌که فقط چند روز وقت دارد. ارباب می‌خندد و توضیح می‌دهد که مسیری هست که او را به نمازخانه‌ای کمتر از دو مایل دورتر می‌رساند، و پیشنهاد می‌دهد گاوین تا آن زمان در قلعه بماند و استراحت کند. گاوین با آسودگی و سپاسگزاری می‌پذیرد.

ارباب به گاوین پیشنهاد پیمانی می‌دهد: او هر روز به شکار می‌رود و هر چه صید کند به گاوین می‌دهد، به شرط آن‌که گاوین نیز هر چه در طول روز به دست آورد به او بدهد؛ گاوین می‌پذیرد. پس از آن‌که ارباب می‌رود، همسرش به اتاق خواب گاوین می‌رود و رفتاری اغواگرانه از خود نشان می‌دهد، اما با وجود کوشش فراوانش، گاوین جز یک بوسه چیزی به او نمی‌دهد. وقتی ارباب بازمی‌گردد و گوزنی که شکار کرده به گاوین می‌دهد، گاوین بدون فاش‌کردن منبعش بوسه‌ای به او می‌دهد. روز بعد بانو دوباره نزد گاوین می‌آید و او دوباره با ادب پیشروی‌های او را دفع می‌کند، و در پایان آن روز دادوگرفت مشابهی از یک گراز شکارشده در ازای دو بوسه رخ می‌دهد. بانو بار سوم در صبح روز سوم می‌آید، اما وقتی پیشروی‌هایش رد می‌شود، انگشتری طلا را به‌عنوان یادگاری به گاوین پیشنهاد می‌کند. او به‌نرمی اما با استواری رد می‌کند، اما بانو التماس می‌کند که دست‌کم کمربند او را بپذیرد، نواری از ابریشم سبز و طلایی. بانو به او اطمینان می‌دهد که این نوار افسون‌شده است و او را از هر آسیب جسمانی دور نگه می‌دارد. گاوین که چون شاید روز بعد بمیرد وسوسه شده، آن را می‌پذیرد و آن‌ها سه بوسه مبادله می‌کنند. بانو از گاوین می‌خواهد سوگند یاد کند که این هدیه را از شوهرش پوشیده نگاه خواهد داشت. آن شب ارباب با یک روباه بازمی‌گردد که آن را با سه بوسه از گاوین مبادله می‌کند؛ گاوین چیزی از کمربند نمی‌گوید.

روز بعد، گاوین کمربند را به کمر خود می‌بندد. بیرون نمازخانهٔ سبز (که تنها تودهٔ خاکیِ دربردارندهٔ یک غار است) شوالیه سبز را می‌یابد که تبرش را تیز می‌کند. همان‌طور که وعده داده بود، گاوین گردن برهنه‌اش را خم می‌کند تا ضربه را بپذیرد. در ضربهٔ اول گاوین کمی خود را جمع می‌کند و شوالیه سبز او را به سبب آن سرزنش می‌کند. گاوین از خود شرمسار، در ضربهٔ دوم خود را جمع نمی‌کند، اما باز شوالیه سبز از وارد کردن کامل نیروی ضربه خودداری می‌کند. شوالیه توضیح می‌دهد که داشته شهامت گاوین را می‌آزموده. گاوین با خشم از او می‌خواهد ضربه‌اش را بزند، و شوالیه چنین می‌کند و تنها زخمی سطحی بر گردن گاوین وارد می‌کند و بازی را پایان می‌دهد. گاوین شمشیر، کلاهخود و سپرش را برمی‌دارد، اما شوالیه سبز خندان فاش می‌کند که کسی نیست جز ارباب همان قلعه، برتیلاک دو هوت‌دزرت، که به جادو شکل خود را دگرگون کرده بود. او توضیح می‌دهد که این همه ماجرا نقشهٔ همان «بانوی سالخورده» ناشناس بوده که گاوین در قلعه دیده بود، همان جادوگر مورگان لو فی، خواهرِ ناتنیِ آرتور، که می‌خواسته شوالیه‌های آرتور را بیازماید و گویینیور را از ترس تا پای مرگ ببرد.[۲] خط خونینی که گاوین در ضربهٔ سوم برداشته بود به سبب کوشش او برای پوشاندن هدیهٔ کمربند بوده است. گاوین از این‌که با نیرنگ رفتار کرده شرمسار است، اما شوالیه سبز می‌خندد و او را بی‌عیب‌ترین شوالیهٔ سراسر سرزمین می‌خواند. آن دو با دوستی از هم جدا می‌شوند. گاوین با پوشیدن کمربند به‌عنوان نشانهٔ ناکامی‌اش در وفای کامل به عهد، به کملات بازمی‌گردد. شهسواران میز گرد او را از هر سرزنش مبرا می‌دانند و تصمیم می‌گیرند از آن پس همگی نواری سبز بر خود ببندند، هم به یادِ ماجرای گاوین و هم به یادِ لزوم راستی.

شاعر گاواین

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

گرچه نام حقیقی «شاعر گاواین» (یا شاعران آن) ناشناخته است، از خوانش آگاهانهٔ آثارش می‌توان برخی نتیجه‌گیری‌ها دربارهٔ او برداشت کرد. نسخهٔ خطی گاواین در محافل دانشگاهی با نام کاتن نرو A.x. شناخته می‌شود، به پیروی از نظام نام‌گذاری یکی از مالکانش، سر رابرت بروس کاتن در قرن شانزدهم، گردآورندهٔ متون انگلیسی قرون وسطا.[۳] پیش از آن‌که این نسخه به مالکیت کاتن درآید، در کتابخانهٔ هنری سویل در یورک‌شر بود.[۴]

اطلاعات اندکی از مالکیت‌های پیشین آن در دست است، و تا سال ۱۸۲۴، زمانی که این نسخهٔ خطی در ویراست دوم کتاب تاریخ شعر انگلیسی نوشتهٔ توماس وارتون (ویراستهٔ ریچارد پرایس) به جامعهٔ دانشگاهی معرفی شد، تقریباً به‌کلی ناشناخته بود. حتی پس از آن نیز، شعر گاواین تا سال ۱۸۳۹ به‌طور کامل منتشر نشد، همان سالی که عنوان کنونی‌اش را یافت.[۵][۶] این نسخه که اکنون در کتابخانهٔ بریتانیا نگهداری می‌شود، به اواخر قرن چهاردهم تاریخ‌گذاری شده است، یعنی این شاعر هم‌روزگار جفری چاوسر، نویسندهٔ حکایت‌های کنتربری، بوده است، گرچه بعید است هرگز یکدیگر را دیده باشند و زبان شاعر گاواین با زبان چاوسر تفاوت چشمگیری دارد.[۷] سه اثر دیگری که در همان نسخه خطی گاواین یافت می‌شوند (معمولاً با نام‌های پرل، بردباری و پاکیزگی شناخته می‌شوند) اغلب تصور می‌شود که از همان نویسنده‌اند. اما نسخهٔ خطی دربردارندهٔ این اشعار به دست یک کاتب رونویسی شده و نه خودِ شاعر اصلی. گرچه هیچ چیز صریحاً نشان نمی‌دهد که همهٔ چهار شعر از یک شاعر باشند، تحلیل تطبیقی لهجه، قالب شعری و واژه‌گزینی به نگارش یکسان اشاره می‌کند.[۸]

آنچه امروز دربارهٔ این شاعر دانسته می‌شود کلی است. جی. آر. آر. تالکین و ای. وی. گوردون پس از بررسی اشارات، سبک و درون‌مایه‌های متن، در سال ۱۹۲۵ چنین نتیجه گرفتند:

او مردی با ذهن جدی و سرسپرده بود، گرچه بی‌شوخ‌طبعی نیز نبود؛ علاقه‌ای به الاهیات داشت و دانشی از آن، گرچه شاید دانشی غیرحرفه‌ای تا تخصصی؛ لاتین و فرانسوی می‌دانست و در کتاب‌های فرانسوی، هم رمانتیک و هم آموزشی، به‌خوبی خوانده بود؛ اما خانه‌اش در میدلندز غربی انگلستان بود؛ همین را زبانش، وزن شعرش و صحنه‌پردازی‌اش نشان می‌دهند.

— تالکین و گوردون، ۱۹۶۷

رایج‌ترین نامزد پیشنهادی برای نویسندگی جان مَسی اهل کاتن در چشایر است.[۹] دانسته است که او در منطقهٔ لهجهٔ شاعر گاواین می‌زیسته و تصور می‌شود شعر سنت ارکنوالد را نوشته است که برخی پژوهشگران شباهت‌های سبکی آن را با گاواین استدلال می‌کنند. اما سنت ارکنوالد را برخی پژوهشگران به دورانی خارج از دوران شاعر گاواین نسبت داده‌اند. از این رو، نسبت‌دادن نویسندگی به جان مَسی همچنان بحث‌برانگیز است و بیشتر منتقدان شاعر گاواین را ناشناس می‌دانند.[۸]

۲۵۳۰ خط و ۱۰۱ بندِ تشکیل‌دهندهٔ سر گاواین و شوالیه سبز به سبکی سروده شده‌اند که زبان‌شناسان آن را «جنبش احیای شعر واج‌آرایی» می‌خوانند، سبکی از شعر واج‌آرایی که در قرن چهاردهم شایع بود. به‌جای تمرکز بر شمار هجایی وزن و قافیه، قالب واج‌آرایی این دوره معمولاً بر همخوانی یک جفت هجای تکیه‌دار در ابتدای خط و جفتی دیگر در پایان آن تکیه دارد. هر خط همواره دارای درنگی است، به نام وقفهٔ میانی (caesura)، که در جایی پس از دو تکیهٔ اول قرار دارد و خط را به دو نیم‌خط تقسیم می‌کند. گرچه شاعر از قالب روزگار خود پیروی می‌کرد، شاعر گاواین از پیشینیانش آزادتر با قراردادها رفتار می‌کرد. این شاعر خط‌های واج‌آرا را به گروه‌هایی با طول متغیر می‌شکست و این بندهای فرضی را با بخشی مقفا به‌طول پنج خط، معروف به bob and wheel، پایان می‌داد، که در آن «باب» (bob) خطی بسیار کوتاه، گاه تنها دو هجایی، است و پس از آن «ویل» (wheel)، خط‌هایی بلندتر با قافیهٔ درونی، می‌آید.[۱۰]

خط‌های ۱۴۶ تا ۱۵۰[۱۱]
متن اصلترجمه

(بوب)
ful clene
(ویل)
for wonder of his hwe men hade
set in his semblaunt sene
he ferde as freke were fade
and oueral enker grene

       

(بوب)
کاملاً پاک.
(ویل)
مردم در تالار از شگفتیِ
رنگ او که در چهره‌اش آشکار بود
حیرت کردند؛ او ستبر و دلیر می‌نمود
و از سر تا پا سبز درخشان بود.

داستان‌های مشابه

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

کهن‌ترین داستان شناخته‌شده دارای بازی سر بریدن، داستان ایرلندی میانه از قرن هشتم، بزم بریکریو است. این داستان به گاواین شباهت دارد از این رو که، مانند شوالیه سبز، حریف کوهولین سه ضربهٔ تبر را وانمود می‌کند پیش از این‌که به هدفش اجازه دهد بدون آسیب برود. دادوگرفت سر بریدن نیز در زندگی کاراداک از پایان قرن دوازدهم، روایتی به فرانسوی میانه که در ادامهٔ گمنام نخست بر پرسوال، داستان گریل نوشتهٔ کرتین دو تروآ درج شده، پدیدار می‌شود. تفاوتی قابل توجه در این داستان این است که چالش‌کنندهٔ کاراداک پدرش است که برای آزمودن ناموسش خود را به شکل دیگری درآورده. لانسلوت در پرلسووا از اوایل قرن سیزدهم با چالشی از جنس سر بریدن روبرو می‌شود، که در آن شوالیه‌ای از او التماس می‌کند سرش را ببرد یا سر خود را به خطر بیندازد. لانسلوت با بی‌میلی آن را می‌برد و موافقت می‌کند که یک سال بعد به همان مکان بیاید و سر خودش را در همان خطر بگذارد. چون لانسلوت می‌رسد، مردم شهر جشن می‌گیرند و اعلام می‌کنند که سرانجام شوالیه‌ای راستین یافته‌اند، چون بسیاری دیگر این آزمون جوانمردی را از دست داده بودند.[۱۲]

داستان‌های دختر با قاطر (با عنوان دیگر قاطر بی‌دهانه) و هون‌بوت گاوین را در وضعیت‌های بازی سر بریدن به نمایش می‌گذارند. در هون‌بوت، گاوین سر مردی را می‌برد و پیش از آن‌که بتواند آن را بازگرداند، شنل جادویی را که مرد را زنده نگاه داشته بود برمی‌دارد و بدین‌سان او را می‌کشد. چند داستان دیگر از شوالیه‌هایی سخن می‌گویند که می‌کوشند پیشروی‌های زنانی را که اربابشان به‌عنوان آزمون گسیل داشته دفع کنند؛ این داستان‌ها شامل ایدر، سری داستان‌های گریل-لانسلوت، هون‌بوت و شوالیه با شمشیر است. در دوی آخر گاوین نیز حضور دارد. معمولاً زن اغواگر دختر یا همسر اربابی است که شوالیه نسبت به او احترام دارد و شوالیه آزموده می‌شود تا دیده شود آیا در موقعیت دشوار پاک‌دامن می‌ماند یا نه.[۱۲]

در شاخهٔ نخست مجموعهٔ ولزی سده‌های میانه به نام چهار شاخهٔ مابینوگی، پویل برای یک سال با آرون، ارباب آنون (سرای دیگر)، جا عوض می‌کند. با وجود این‌که ظاهرش درست همانند آرون تغییر می‌کند، پویل در این مدت با همسر آرون رابطهٔ جنسی برقرار نمی‌کند و بدین‌سان دوستی پایداری میان این دو مرد برپا می‌شود. این داستان، پس، می‌تواند زمینه‌ای برای کوشش گاوین در مقاومت در برابر همسر شوالیه سبز فراهم کند؛ از این رو داستان سر گاواین و شوالیه سبز را می‌توان داستانی دانست که عناصر بازی سر بریدن سلتی و آزمون اغواگری را در هم می‌آمیزد. افزون بر این، در هر دو داستان یک سال پیش از تکمیل چالش یا دادوگرفت می‌گذرد. برخی پژوهشگران با این خوانش موافق نیستند، زیرا به‌نظر می‌رسد آرون این اندیشه را پذیرفته که پویل ممکن است با همسرش رابطه برقرار کند، و همین آن را کمتر «آزمون اغواگری» به‌معنای دقیق می‌کند، زیرا آزمون‌های اغواگری معمولاً شامل همدستی ارباب و بانو برای اغواکردن شوالیه است، گویی برخلاف خواست ارباب.[۱۳]

پس از نگارش سر گاواین و شوالیه سبز، چند داستان مشابه پدید آمدند. شوالیه سبز (سده‌های پانزدهم تا هفدهم) بازگویی منظومی تقریباً از همان داستان است.[۱۴] در آن، طرح داستان ساده‌تر شده، انگیزه‌ها به‌طور کامل‌تری توضیح داده شده‌اند و نام برخی شخصیت‌ها تغییر یافته. داستان دیگر، ترک و گوین (سده پانزدهم)، با ورود یک مرد ترک به دربار آرتور و این پرسش آغاز می‌شود که «آیا کسی هست که، چون برادری، یک مشت بزند و یکی دیگر بگیرد؟»[۱۵] در پایان این شعر، ترک، به‌جای آن‌که مشت را به گاوین بازگرداند، از شوالیه می‌خواهد سرش را ببرد، که گاوین چنین می‌کند. ترک سپس گاوین را می‌ستاید و به او هدایا می‌دهد. کارل اهل کارلایل (سده هفدهم) نیز در صحنه‌ای که در آن کارل (دهقان)، اربابی، گاوین را به اتاقی می‌برد که دو شمشیر در آن آویخته‌اند و به او دستور می‌دهد که سرش را ببرد یا سر خود را در خطر رهاکردن بگذارد، به گاواین شباهت دارد.[۱۶] گاوین تسلیم می‌شود و می‌زند، اما کارل خندان و بی‌آسیب برمی‌خیزد. برخلاف شعر گاواین، هیچ ضربهٔ متقابلی خواسته یا داده نمی‌شود.[۱۲][۱۳]

درون‌مایه‌ها

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

وسوسه و آزمون

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

در قلب سر گاواین و شوالیه سبز آزمون پایبندی گاوین به آیین جوانمردی قرار دارد. افسانهٔ وسوسهٔ معمول در ادبیات سده‌های میانه رشته‌ای از مشکلات را به‌عنوان آزمون‌ها یا «اثبات‌هایی» برای فضیلت اخلاقی ارائه می‌کند. این داستان‌ها اغلب شکست چند فرد را توصیف می‌کنند که پس از آن شخصیت اصلی آزموده می‌شود.[۱۷] موفقیت در این اثبات‌ها اغلب مصونیت یا بخت خوب به همراه می‌آورد. توانایی گاوین در گذراندن آزمون‌های میزبانش برای زنده‌ماندنش اهمیت بسیار دارد، گرچه او خود از این موضوع آگاه نیست. تنها از روی تصادف یا «ادب غریزی» است که سر گاوین می‌تواند از آزمونش بگذرد.[۱۸] با این حال گاوین درنمی‌یابد که این آزمون‌ها همگی از سوی ارباب، برتیلاک دو هوت‌دزرت، ترتیب داده شده‌اند.[۱۹] علاوه بر قوانین جوانمردی، گاوین باید مجموعهٔ دیگری از قوانین مربوط به عشق شهسواری را نیز محترم بشمارد. آیین افتخار شوالیه او را موظف می‌کند هر آنچه زنی از او بخواهد انجام دهد. گاوین باید کمربند را از بانو بپذیرد، اما باید همچنین عهدی را که با میزبانش بسته نگاه دارد که هر چه در آن روز به دست آورد به او بدهد. گاوین از ترس مرگ کمربند را نگاه می‌دارد و بدین‌سان عهدش با میزبان را می‌شکند اما به بانو وفادار می‌ماند. هنگامی که می‌فهمد شوالیه سبز در واقع میزبان خودش (برتیلاک) است، درمی‌یابد که اگرچه جستارش را به پایان رسانده، در فضیلت ناکام مانده است. این آزمون کشمکش میان افتخار و وظایف شوالیگی را نشان می‌دهد. با شکستن عهدش، گاوین باور دارد که افتخارش را از دست داده و در وظایفش ناکام مانده است.[۲۰]

شکار و اغوا

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

پژوهشگران بارها به همسانی‌های میان سه صحنهٔ شکار و سه صحنهٔ اغوا در گاواین اشاره کرده‌اند. به‌طور کلی پذیرفته شده که تعقیب روباه همسانی‌های چشمگیری با سومین صحنهٔ اغوا دارد، جایی که گاوین کمربند را از همسر برتیلاک می‌پذیرد. گاوین، چون روباه، از جانش می‌ترسد و راهی برای فرار از مرگ به‌دست تبر شوالیه سبز می‌جوید. مانند هم‌تای خود، به نیرنگ پناه می‌برد تا جانش را نجات دهد. روباه از ترفندهایی چنان متفاوت با دو جانور نخستین و چنان غیرمنتظره استفاده می‌کند که برتیلاک سخت‌ترین زمان را در شکار آن دارد. به همین‌سان، گاوین پیشروی‌های بانو را در سومین صحنهٔ اغوا غیرقابل‌پیش‌بینی‌تر و دشوارتر از کوشش‌های پیشینش می‌یابد. بانو زبان طفره‌جویانهٔ خود را، معمول در روابط عشق شهسواری، به سبکی جسورانه‌تر تغییر می‌دهد. لباس او، فروتنانه در صحنه‌های پیشین، ناگهان تجملی و نمایان می‌شود.[۲۱]

صحنه‌های شکار گوزن و گراز با کمتر وضوحی به هم پیوسته‌اند، گرچه پژوهشگران کوشیده‌اند هر جانور را با واکنش‌های گاوین در صحنهٔ اغوای موازی پیوند دهند. کوشش‌ها برای مرتبط‌کردن شکار گوزن با نخستین صحنهٔ اغوا چند همسانی را آشکار کرده است. شکار گوزن در آن روزگار، مانند خواستگاری، باید طبق قواعدی تعیین‌شده انجام می‌شد. زنان اغلب خواستگارانی را ترجیح می‌دادند که خوب شکار می‌کردند و پوست می‌کندند، حتی گاه هنگام تمیزکردن گوزن تماشا می‌کردند.[۲۱] دنبالهٔ توصیف شکار گوزن ناروشن و غیرخشونت‌آمیز است، با فضایی از آرامش و سرخوشی. نخستین صحنهٔ اغوا نیز با شیوهٔ مشابهی دنبال می‌شود، بدون پیشروی فیزیکی صریح و بدون خطر ظاهری؛ کل این گفت‌وگو با طنز روایت می‌شود.[۲۱]

صحنهٔ شکار گراز، در تضاد، پر از جزئیات است. شکار گراز دشوارتر از گوزن بود (و هست)؛ نزدیک‌شدن به آن تنها با شمشیر، مانند به‌چالش‌کشیدن شوالیه‌ای به نبرد تن‌به‌تن بود. در توالی شکار، گراز می‌گریزد اما پیش از تنگنایی گوشه‌گیر می‌شود. او با پشت به تنگه رو به برتیلاک می‌کند، آمادهٔ نبرد. برتیلاک از اسب پیاده می‌شود و در نبردی که در پی می‌آید گراز را می‌کشد. سرش را جدا می‌کند و بر نیزه‌ای به نمایش می‌گذارد. در صحنهٔ اغوا، همسر برتیلاک، همچون گراز، جسورتر می‌شود و اصرار می‌کند که گاوین شهرتی عاشقانه دارد و نباید او را ناامید کند. گاوین اما با موفقیت حمله‌هایش را دفع می‌کند و می‌گوید که مطمئناً بانو بیش از او درباره عشق می‌داند. هم شکار گراز و هم صحنهٔ اغوا را می‌توان توصیفی از پیروزی اخلاقی دانست: هم گاوین و هم برتیلاک به‌تنهایی با کشمکش روبرو می‌شوند و پیروز برمی‌خیزند.[۲۱] مردانگی نیز با شکار پیوند یافته است. درون‌مایهٔ مردانگی در سراسر شعر حضور دارد. ورن ال. بولاف در مقاله‌ای به نام «بودن یک مرد در سده‌های میانه» به سر گاوین می‌پردازد و بحث می‌کند که معمولاً مردانگی در چارچوب فعال‌بودن جنسی دیده می‌شود. او خاطرنشان می‌کند که سر گاوین بخشی از این عادت نیست.

طبیعت و جوانمردی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

برخی استدلال می‌کنند که طبیعت نمایانگر نظمی آشوبناک و بی‌قانون است که در تمام طول سر گاواین و شوالیه سبز در رویارویی مستقیم با تمدن کملات قرار دارد. اسب و سوارکار سبزی که نخستین‌بار تالارهای آرام آرتور را درهم می‌شکنند، نمادهای برجستهٔ آشفتگی طبیعت‌اند.[۲۲] طبیعت در سراسر شعر خشن و بی‌تفاوت به تصویر کشیده می‌شود و پیوسته نظم مردان و زندگی شهسواری را به خطر می‌افکند. طبیعت در واقعه‌های اصلی روایت، هم به‌صورت نمادین و هم از راه طبیعت درونی انسان، نظم را درهم می‌شکند. این عنصر نخستین‌بار با آشفتگی برآمده از شوالیه سبز پدیدار می‌شود، سپس آنگاه که گاوین باید در برابر شهوت طبیعی‌اش به همسر برتیلاک مقاومت کند، و باز آنگاه که گاوین عهدش به برتیلاک را با انتخاب نگاه‌داشتن کمربند سبز می‌شکند و زنده‌ماندن را بر فضیلت برمی‌گزیند. طبیعت، که با کمربندِ آلوده به گناه نمایان می‌شود، نیرویی زیرین است که همواره در درون انسان است و او را (از منظر جوانمردی) ناکامل نگاه می‌دارد.[۲۳] از این دیدگاه، گاوین بخشی از کشمکش گسترده‌تری میان طبیعت و جوانمردی است، بررسی توانایی نظم انسان در غلبه بر آشوب طبیعت.[۲۴]

چند منتقد دقیقاً تفسیر متضادی ارائه کرده و این شعر را نقدی طنزآمیز بر مسیحیت آن روزگار دانسته‌اند، به‌ویژه آن‌طور که در جوانمردی مسیحی دربار آرتور متجلی است. مسیحیت در کوشش برای ریشه‌کن‌کردن هرگونه بازماندهٔ بت‌پرستی، خود را از سرچشمه‌های زندگی در طبیعت و جنس زن جدا کرده بود. کمربند سبز هر آنچه را که پنج‌پر از آن بی‌بهره است، نمایندگی می‌کند. طرح آرتوری محکوم به نابودی است مگر آن‌که بتواند دست‌نیافتنی‌بودن آرمان‌های میز گرد را بپذیرد و، به‌خاطر واقع‌گرایی و کمال، ارزش‌های بت‌پرستانهٔ نمایندگی‌شده توسط شوالیه سبز را بشناسد و در خود بپذیرد.[۲۵]

جوانمردی‌ای که در گاواین نمایش داده می‌شود جوانمردی‌ای است که توسط اشراف دربار ساخته شده است. خشونتی که بخشی از این جوانمردی است، شدیداً با این واقعیت در تضاد است که دربار شاه آرتور مسیحی است و حادثهٔ سربریدن آغازین در حین جشن کریسمس رخ می‌دهد. خشونت یک سربریدن با آرمان‌های جوانمردانه و مسیحی ناهمخوان به‌نظر می‌رسد، با این همه بخشی از شوالیه‌گری انگاشته می‌شود.[۲۶]

مسئلهٔ ادب و جوانمردی درون‌مایهٔ اصلی در تعامل گاوین با همسر برتیلاک است. او نمی‌تواند پیشروی‌های او را بپذیرد وگرنه آبرویش را از دست می‌دهد، و نیز نمی‌تواند کاملاً او را رد کند وگرنه خطر خشم میزبانش را به جان می‌خرد. گاوین بر خطی بسیار نازک حرکت می‌کند و تنها جایی که به‌نظر می‌رسد ناکام می‌ماند هنگامی است که کمربند سبز را از برتیلاک پوشیده نگاه می‌دارد.[۲۷]

واژهٔ gomen (بازی) هجده‌بار در گاواین آمده است. شباهت آن به واژهٔ gome (مرد)، که بیست‌ویک‌بار پدیدار می‌شود، برخی پژوهشگران را به این نتیجه رسانده که مردان و بازی‌ها به‌صورت مرکزی به هم مربوط‌اند. بازی‌ها در آن روزگار آزمون شایستگی تلقی می‌شدند، چنان‌که وقتی شوالیه سبز حیثیت دربار را در یک «بازی کریسمسی» به چالش می‌کشد. «بازی» دادوگرفت هدیه در فرهنگ‌های ژرمنی رایج بود. اگر مردی هدیه‌ای می‌گرفت، موظف بود هدیه‌ای بهتر به دهنده برگرداند یا خطر از دست‌دادن افتخارش را بپذیرد، تقریباً مانند دادوگرفت ضربه در یک نبرد (یا در یک «بازی سر بریدن»).[۲۸] شعر حول دو بازی می‌گردد: دادوگرفت سربریدن و دادوگرفت دستاوردها. این دو در ابتدا بی‌پیوند به‌نظر می‌رسند، اما پیروزی در بازی نخست به پیروزی در بازی دوم می‌انجامد. عناصر هر دو بازی در داستان‌های دیگر نیز پدیدار می‌شوند؛ اما پیوند میان پیامدها ویژهٔ گاواین است.[۲۹][۳۰]

زمان‌ها و فصل‌ها

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

زمان‌ها، تاریخ‌ها، فصل‌ها و چرخه‌ها در گاواین اغلب به‌سبب ماهیت نمادینشان از سوی پژوهشگران یادآوری می‌شوند. داستان با یک سربریدن در شب سال نو آغاز می‌شود و یک سال بعد در روز سال نوی بعدی به اوج می‌رسد. گاوین کملات را در روز همهٔ مقدسین ترک می‌کند و در شب کریسمس به قلعهٔ برتیلاک می‌رسد. افزون بر این، شوالیه سبز به گاوین می‌گوید او را در «یک سال و یک روز» در نمازخانهٔ سبز ببیند، به بیانی دیگر در روز سال نوی بعدی. برخی پژوهشگران چرخه‌های سالانه را، که هر یک در زمستان شروع و پایان می‌یابد، کوشش شاعر برای رساندن سقوط ناگزیر هر چیز نیک و شریف در جهان تفسیر می‌کنند. چنین درون‌مایه‌ای با تصویر تروآ تقویت می‌شود، ملتی توانمند که زمانی شکست‌ناپذیر پنداشته می‌شد و، به‌روایت انه‌اید، به‌دست یونانیان، به‌سبب غرور و نادانی، فروافتاد. ارتباط با تروآ خود را در حضور دو توصیف تقریباً همسان از نابودی تروآ نشان می‌دهد. خط آغازین شعر چنین است: «از پس محاصره و یورشی که در تروآ پایان یافت» و خط پایانی بندها (پیش از bob and wheel) «پس از آن‌که محاصره و یورش در تروآ پایان یافت» است.[۳۱]

پژوهشگران از زمان کشف این شعر دربارهٔ نمادشناسی شوالیه سبز سرگردان بوده‌اند. سی. اس. لوئیس، نویسندهٔ بریتانیایی متخصص در سده‌های میانه، گفت این شخصیت «به‌اندازهٔ هر تصویر دیگری در ادبیات زنده و ملموس» است و پژوهشگر جی. ای. بارو او را «دشوارترین شخصیت» برای تفسیر در سر گاواین خواند.[۳۲] نقش عمدهٔ او در ادبیات شاه‌آرتوری آن است که داور و آزماینده شوالیه‌هاست، از این رو او به‌طور هم‌زمان ترسناک، دوستانه و رازآلود است.[۳۲] او تنها در دو شعر دیگر پدیدار می‌شود: شوالیه سبز و شاه آرتور و شاه کورنوال.[۳۳][۳۴] پژوهشگران کوشیده‌اند او را با شخصیت‌های افسانه‌ای دیگر، همچون «مرد سبز» در سنت انگلیسی و الخضر، پیوند دهند،[۳۵] اما هیچ پیوند قطعی تا کنون اثبات نشده است.[۳۵][۳۶]

او آمیزه‌ای از دو شخصیت سنتی در رمان‌های عاشقانه و دیگر روایت‌های سده‌های میانه را نمایندگی می‌کند: «مرد سبز ادبی» و «مرد وحشی ادبی».[۳۲] شوالیه سبز گاوین را به بالارفتن به آرمان‌های افتخار و آیین‌های دینی به چالش می‌کشد.[۳۷] نامش، شوالیه سبز، مخالفت او را با طبیعت نشان می‌دهد: رنگ سبز نیروهای طبیعت را نمایندگی می‌کند و واژهٔ «شوالیه» او را به جامعه و تمدن پیوند می‌دهد.[۳۸] در حالی که شوالیه سبز سمت بدوی و غیرمتمدن طبیعت انسان را نمایندگی می‌کند، او نیز خودِ طبیعت را به چالش می‌کشد.[۳۸] توصیف شوالیه سبز، که با اسب سبزش اشتراک دارد، اندیشهٔ مرکزیِ توانمندی طبیعت انسانی را نمایان می‌کند.[۳۹]

با توجه به تفسیرهای متنوع و حتی متضاد از رنگ سبز، معنای دقیق آن در شعر همچنان مبهم است. در افسانه‌ها و ادبیات انگلیسی، سبز به‌طور سنتی برای نمادگذاری طبیعت و ویژگی‌های وابسته‌اش (باروری و بازتولد) به‌کار می‌رفت. داستان‌های سده‌های میانه نیز از آن برای اشاره به عشق و خواسته‌های پست‌تر انسان استفاده می‌کردند.[۴۰][۳۸] به‌سبب پیوندش با پریان و روح‌ها در افسانه‌های کهن انگلیسی، سبز نیز نمایانگر افسونگری، شیطان‌پرستی و شرارت بود. همچنین می‌تواند فرسودگی و زهرآگینی را نمایندگی کند.[۴۱] هنگامی که با طلا ترکیب می‌شد، چنان‌که در شوالیه سبز و کمربند، سبز اغلب نشان‌دهندهٔ گذرِ جوانی تلقی می‌شد.[۴۲] در اسطوره‌شناسی سلتی، سبز با بدبختی و مرگ پیوند داشت و از این رو در لباس اجتناب می‌شد.[۳۲] کمربند سبز، که در ابتدا برای حفاظت پوشیده می‌شد، به نمادی از شرمساری و ترسویی بدل شد و در پایان به‌عنوان نمادی از افتخار از سوی شوالیه‌های کملات پذیرفته شد، نشانگر دگرگونی از نیک به بد و دوباره به نیک؛ این نشان‌دهندهٔ هر دو معنای فروپاشنده و بازآفرینندهٔ رنگ سبز است.[۳۲]

این احتمال نیز وجود دارد، چنان‌که آلیس بوکانان استدلال کرده، که رنگ سبز به‌اشتباه به شوالیه سبز نسبت داده شده، به‌سبب ترجمهٔ غلط یا سوءبرداشت شاعر از واژهٔ ایرلندی glas، که می‌تواند یا خاکستری یا سبز معنا دهد، یا همان واژه در زبان کورنی. Glas برای دلالت بر دامنه‌ای از رنگ‌ها (آبی‌های روشن، خاکستری‌ها و سبزهای دریا و چمن) به‌کار رفته است.

در «مرگ کوروی» (یکی از داستان‌های ایرلندی بزم بریکریوها)، کوروی جانشین برتیلاک است و اغلب «مرد شنل خاکستری» نامیده می‌شود که با برنین لوید ولزی یا گوین آپ نود مطابقت دارد. گرچه واژه‌هایی که معمولاً برای خاکستری در «مرگ کوروی» به‌کار می‌روند lachtna یا odar هستند، که تقریباً به‌معنای شیررنگ و سایه‌دار‌اند، در آثار بعدی که شوالیه سبز در آن‌ها حضور دارد واژهٔ glas به‌کار رفته است و شاید همین مبنای سوءبرداشت باشد.[۴۳]

معنای نمادین کمربند در سر گاواین و شوالیه سبز به شیوه‌های گوناگون تفسیر شده است. تفسیرها از جنسی تا روحانی را دربر می‌گیرند. کسانی که بر دلالت جنسی تأکید می‌کنند، کمربند را «جایزه‌ای» می‌دانند.[۱۳] کاملاً روشن نیست که «برندهٔ» این جایزه سر گاوین است یا بانو، همسر برتیلاک. کمربند از سوی بانو به گاوین داده می‌شود تا او را در رویارویی با شوالیه سبز در امان نگاه دارد. وقتی برتیلاک از سفر شکارش بازمی‌گردد، گاوین کمربند را به میزبانش فاش نمی‌کند، بلکه آن را پنهان می‌کند. این امر تفسیر روحانی را پدید می‌آورد که پذیرش کمربند از سوی گاوین نشانی از تضعیف ایمانش به خداوند است، دست‌کم در برابر مرگ.[۴۴] برای برخی، شوالیه سبز مسیحی است که بر مرگ پیروز می‌شود، در حالی که گاوین هر مسیحی است که در کوشش برای پیروی با وفاداری از مسیح، راه آسان‌تر را برمی‌گزیند. در سر گاواین، انتخاب آسان‌تر کمربند است که آنچه گاوین بیش از همه می‌خواهد را وعده می‌دهد. ایمان به خداوند، در عوض، نیازمند پذیرفتن این نکته است که آنچه فرد بیش از همه می‌خواهد همیشه با آنچه خداوند مقدر کرده همخوان نیست. شاید بهترین راه نگاه‌کردن به کمربند این باشد که آن را نه موضوعی دوگانه بلکه نمادی پیچیده و چندوجهی بدانیم که گاوین را به شیوه‌های بسیاری می‌آزماید. در حالی که گاوین می‌تواند در برابر پیشروی‌های جنسی همسر برتیلاک مقاومت کند، او قادر به مقاومت در برابر قدرت‌های کمربند نیست. گاوین تحت قوانین جوانمردی عمل می‌کند که، آشکارا، قواعدی دارند که می‌توانند با هم در تناقض باشند. در داستان سر گاوین، او خود را میان انجام آنچه یک بانو می‌خواهد (پذیرفتن کمربند) و نگاه‌داشتن عهدش (بازگرداندن هر چه در غیبت میزبانش به او داده می‌شود) گرفتار می‌یابد.[۴۵]

این شعر نخستین کاربرد ثبت‌شده واژهٔ pentangle در زبان انگلیسی را دربردارد.[۴۶] این شعر همچنین تنها نمایندگی چنین نمادی بر سپر گاوین را در ادبیات گاواین در خود دارد. گذشته از این، شاعر در کل ۴۶ خط را به تشریح معنای پنتانگل اختصاص داده است؛ هیچ نماد دیگری در شعر چنین توجهی را دریافت نمی‌کند یا چنین مفصل توصیف نمی‌شود.[۴۷] شعر پنتانگل را نمادی از وفاداری و endeles knot (گره پایان‌ناپذیر) توصیف می‌کند. از خط‌های ۶۴۰ تا ۶۵۴، پنج نقطهٔ پنتانگل به‌طور مستقیم با گاوین در پنج شیوه مرتبط می‌شوند: پنج حس، پنج انگشتش، ایمانش که در پنج زخم مسیح یافته می‌شود، پنج شادی مریم باکره (که چهره‌اش در داخل سپر بود) و سرانجام دوستی، برادری، پاکی، ادب و پرهیزگاری (ویژگی‌هایی که گاوین در برابر دیگران دارا بود). در خط ۶۲۵، آن را a syngne þat salamon set (نشانی که سلیمان نهاد) می‌خوانند. سلیمان، سومین پادشاه اسرائیل در سدهٔ دهم پیش از میلاد، گفته می‌شود که نشان پنتاگرام را بر انگشترش داشت، که از فرشتهٔ میکائیل دریافته بود. این مهر پنتاگرام بر این انگشتر گفته می‌شد که به سلیمان قدرت بر دیوها می‌بخشید.[۴۸]

در همین راستا، برخی پژوهشگران پنتانگل گاوین را با سنت‌های جادویی پیوند می‌دهند. در آلمان، این نماد Drudenfuß (پای روح کابوس) نامیده می‌شد و بر اشیای خانه گذاشته می‌شد تا شرارت را دور نگاه دارد.[۴۹] این نماد نیز با طلسم‌های جادویی پیوند داشت که، اگر بر سلاحی خوانده یا نوشته می‌شدند، نیروهای جادویی را فرا می‌خواندند. اما شواهد قطعی که پنتاگرام جادویی را به پنتانگل گاوین پیوند دهد، اندک است.[۴۹][۵۰]

پنتانگل گاوین همچنین نمایندهٔ «پدیدهٔ اشیای پایان‌ناپذیر فیزیکی است که به‌معنای ویژگی پایان‌ناپذیر زمانی اشاره دارند.»[۵۱] بسیاری از شاعران از نماد دایره برای نمایش بی‌پایانی یا بی‌انتهایی استفاده می‌کنند، اما شاعر گاوین اصرار بر استفادهٔ چیزی پیچیده‌تر داشت. در نظریهٔ اعداد سده‌های میانه، عدد پنج «عدد دایره‌ای» تلقی می‌شود، زیرا هنگامی که به توان‌های خود برده شود «خودش را در آخرین رقمش بازتولید می‌کند».[۵۲] افزون بر این، به‌شکل هندسی خود را تکرار می‌کند؛ یعنی هر پنتانگل یک پنج‌ضلعی کوچک‌تر دارد که اجازه می‌دهد پنتانگلی در آن نهفته باشد و این «فرایند می‌تواند تا بی‌نهایت با پنتانگل‌هایی روبه‌کاهش تکرار شود.»[۵۳] بنابراین، با بازتولید عدد پنج، که در نمادگرایی اعداد سده‌های میانه نمایندهٔ ناگسستنی بود، پنتانگل گاوین ناگسستنی ابدی او را نمایندگی می‌کند.[۵۴]

انگشتر بانو

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

رد کردن انگشتر بانو از سوی گاوین پیامدهای عمده‌ای برای ادامهٔ داستان دارد. در حالی که دانشجوی امروزی ممکن است بیشتر توجهش به کمربند جلب شود، زیرا شیء برجسته‌ای است که بانو پیشنهاد می‌کند، خوانندگان روزگار گاوین اهمیت پیشنهاد انگشتر را درمی‌یافتند، چرا که باور داشتند انگشترها، و به‌ویژه سنگ‌های نشانده در آن‌ها، ویژگی‌های طلسمانی دارند، همان‌طور که شاعر گاواین در پرل نیز نشان می‌دهد.[۵۵] این به‌ویژه در مورد انگشتر بانو صادق است، چنان‌که پژوهشگران باور دارند آن یاقوت یا کاربونکل بوده، چنان‌که شاعر گاواین آن را bryȝt sunne (خورشید فروزان) توصیف می‌کند. این رنگ سرخ می‌تواند نمایندهٔ شاهی، الاهیت و رنج مسیح باشد، چیزی که گاوین به‌عنوان شوالیهٔ میز گرد بدان می‌کوشید،[۵۶] اما همین رنگ می‌تواند ویژگی‌های منفی وسوسه و طمع را نیز نمایندگی کند.[۵۷] با توجه به اهمیت انگشترهای جادویی در داستان‌های شاه‌آرتوری، این انگشتر برجسته نیز می‌توانست باور شود که پوشنده را از آسیب حفاظت می‌کند، چنان‌که بانو ادعا می‌کند کمربند نیز چنین خواهد کرد.[۵۸]

شاعر نمادگرایی اعداد را برجسته می‌کند تا به شعر تقارن و معنا بدهد. برای نمونه، سه بوسه میان گاوین و همسر برتیلاک مبادله می‌شود؛ گاوین در سه روز جداگانه آزموده می‌شود؛ برتیلاک سه‌بار به شکار می‌رود و شوالیه سبز سه‌بار با تبرش به سمت گاوین می‌زند. عدد دو نیز بارها پدیدار می‌شود، چنان‌که در دو صحنهٔ سربریدن، دو صحنهٔ اعتراف و دو قلعه.[۵۹] پنج نقطهٔ پنتانگل، شاعر می‌افزاید، فضیلت‌های گاوین را نمایندگی می‌کنند، چرا که او for ay faythful in fyue and sere fyue syþez (همواره وفادار در پنج و بسیار پنج‌بار) است. شاعر سپس شیوه‌هایی را فهرست می‌کند که در آن‌ها گاوین بافضیلت است: همهٔ پنج حس او بی‌عیب‌اند؛ پنج انگشتش هرگز او را ناکام نمی‌گذارند و او همواره پنج زخم مسیح و نیز پنج شادی مریم باکره را به یاد می‌آورد. پنجمینِ پنج، خودِ گاوین است، که پنج فضیلت اخلاقی آیین جوانمردی را در خود دارد: «دوستی، بخشندگی، پاک‌دامنی، ادب و پرهیزگاری».[۶۰] همهٔ این فضیلت‌ها، چنان‌که شاعر می‌گوید، در þe endeles knot (گره پایان‌ناپذیر) پنتانگل جای دارند، که برای همیشه به هم پیوسته و هرگز گسسته نمی‌شود. این پیوند نزدیک میان نماد و ایمان امکان تفسیر تمثیلی دقیق را فراهم می‌کند، به‌ویژه در نقش فیزیکی سپر در جستار گاوین.

عدد پنج در ساختار خود شعر نیز یافت می‌شود. سر گاواین ۱۰۱ بند طولانی است که به‌طور سنتی به چهار «فیت» با ۲۱، ۲۴، ۳۴ و ۲۲ بند تقسیم شده است. این تقسیم‌ها، با این حال، همواره محل اختلاف بوده‌اند؛ پژوهشگران بر این باورند که این‌ها کار کاتب بوده و نه شاعر. نسخهٔ خطی باقی‌مانده رشته‌ای از حروف بزرگ را به‌جا دارد که بعداً از سوی کاتب دیگری افزوده شده‌اند، و برخی پژوهشگران استدلال می‌کنند که این افزوده‌ها کوششی برای بازگرداندن تقسیم‌های اصلی بوده‌اند. این حروف نسخهٔ خطی را به نُه بخش تقسیم می‌کنند. بخش نخست و بخش پایانی هر یک ۲۲ بند طولانی‌اند. بخش دوم و بخش پیش از پایانی تنها یک بند طولانی‌اند، و پنج بخش میانی هر یک یازده بند طولانی‌اند. عدد یازده در دیگر آثار ادبی سده‌های میانه با تخطی پیوند دارد (چون یک عدد بیش از ده است، عددی که با فرمان‌های ده‌گانه پیوند دارد). از این رو، این مجموعهٔ پنج یازده (۵۵ بند) آمیزه‌ای کامل از تخطی و ناگسستنی می‌آفریند که نشان می‌دهد گاوین در خطاهایش بی‌عیب است.[۶۱]

در اوج داستان، گاوین با تبر شوالیه سبز به‌طور سطحی در گردن زخمی می‌شود. در دوران سده‌های میانه، باور داشتند که تن و روح چنان با هم درهم‌تنیده‌اند که زخم‌ها نشانهٔ بیرونی گناه درونی تلقی می‌شدند. گردن، به‌ویژه، باور داشتند که با بخش خواسته یا اراده از روح پیوند دارد، که بخش استدلالی (سر) را با بخش شجاعانه (دل) پیوند می‌دهد. گناه گاوین از آن ناشی شده که اراده‌اش را به‌کار برد تا استدلال را از شجاعت جدا کند. با پذیرفتن کمربند از بانو، او از عقل استفاده می‌کند تا کاری کمتر شجاعانه انجام دهد؛ یعنی فرار از مرگ به شیوه‌ای نادرست. زخم گاوین از این رو نشانهٔ بیرونی یک زخم درونی است. رشتهٔ آزمون‌های شوالیه سبز به گاوین ضعفی را نشان می‌دهد که همواره در او بوده: میل به استفاده از اراده‌اش با غرور برای منافع شخصی، به‌جای سپردن اراده‌اش با فروتنی به خداوند. شوالیه سبز، با روبرو شدن با برترین شوالیهٔ کملات، همچنین ضعف اخلاقی غرور را در تمام کملات، و از این رو در تمام بشریت، آشکار می‌کند. با این حال، زخم‌های مسیح، که باور داشتند شفا را به روح‌ها و تن‌های آسیب‌دیده می‌بخشند، در سراسر شعر به‌امید آن ذکر می‌شوند که این گناه غرور «گردن‌افراشتگی» در میان آدمیان فانی شفا یابد.[۶۲]

گاواین به‌عنوان رمان عاشقانهٔ سده‌های میانه

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

بسیاری از منتقدان استدلال می‌کنند که سر گاواین و شوالیه سبز باید همچون یک رمان عاشقانه نگریسته شود. رمان‌های عاشقانهٔ سده‌های میانه معمولاً ماجراهای شگفت‌انگیز یک شوالیهٔ جوانمرد و قهرمان، اغلب با توانایی‌های فراانسانی، را روایت می‌کنند که آیین‌های سخت افتخار و رفتار جوانمردی را رعایت می‌کند، به جستاری می‌پردازد و اهریمنانی را شکست می‌دهد و بدین‌سان لطف یک بانو را به دست می‌آورد. بنابراین، رمان‌های عاشقانهٔ سده‌های میانه نه بر عشق و احساسات (آن‌طور که واژهٔ «رمان عاشقانه» امروز می‌نماید) بلکه بر ماجراجویی تمرکز دارند.[۶۳]

نقش گاوین، چنان‌که آلن مارکمن، پژوهشگر سده‌های میانه، می‌گوید، «نقش قهرمان رمان عاشقانه است... که همچون پهلوان نوع بشر بایستد و با تن‌دادن به آزمون‌هایی شگفت و سخت، توانمندی‌های انسانی را، نیک یا بد، به‌نمایش بگذارد.»[۶۴] از رهگذر ماجرای گاوین روشن می‌شود که او تنها انسانی است. خواننده، در میان رمانتیسم شعر، به این دیدگاه انسانی دل می‌بندد و با انسانیت گاوین ارتباط می‌یابد در حالی که ویژگی‌های شوالیگی‌اش را می‌ستاید. گاوین «به ما نشان می‌دهد رفتار اخلاقی چیست. ما احتمالاً رفتار او را همسنگ نمی‌کنیم، اما او را به‌خاطر نشان‌دادن راه می‌ستاییم.»[۶۴]

در نگریستن به شعر همچون رمان عاشقانهٔ سده‌های میانه، بسیاری از پژوهشگران آن را درهم‌تنیدن قوانین جوانمردانه و عشق شهسواری تحت نشان شوالیگی باند انگلیسی می‌بینند. نسخه‌ای اندک‌تغییریافته از شعار این نشان، «شرمسار آن که اینجا بدی بیابد»، در دستی دیگر در پایان شعر افزوده شده است. برخی منتقدان رسم همتایان گاوین در بستن کمربندهای خود را به خاستگاه نشان یادشده پیوند می‌دهند. اما در شعر موازی شوالیه سبز، نوار سفید است نه سبز، و تصور می‌شود خاستگاه یقه‌ای است که شوالیه‌های حمام می‌پوشند و نه نشان یادشده.[۶۵] با این همه، پیوند احتمالی با آن نشان نیز نباید کاملاً ناممکن دانسته شود.[۶۶]

تفسیرهای مسیحی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

این شعر از جهات بسیاری عمیقاً مسیحی است، با اشارات پرشمار به سقوط آدم و حوا و به مسیح. پژوهشگران ژرفای عناصر مسیحی را در شعر، با نگریستن به آن در بافت روزگاری که در آن نوشته شده، بحث کرده‌اند و به دیدگاه‌های گوناگون دربارهٔ آنچه عنصری مسیحی در شعر محسوب می‌شود و آنچه نمی‌شود رسیده‌اند. برای نمونه، برخی منتقدان سر گاواین را با سه شعر دیگر نسخهٔ گاواین مقایسه می‌کنند. هر یک درون‌مایهٔ به‌شدت مسیحی دارد، که باعث می‌شود پژوهشگران گاواین را نیز به همین‌سان تفسیر کنند. با مقایسهٔ آن با شعر پاکیزگی (معروف به پاک‌دامنی نیز)، برای نمونه، آن را داستان سقوط آخرالزمانی یک تمدن می‌بینند، در مورد گاواین یعنی کملات. در این تفسیر، سر گاوین مانند نوح است، جداشده از جامعه‌اش و هشدار داده‌شده از سوی شوالیه سبز (که نماینده خداوند تلقی می‌شود) دربارهٔ عذاب در راه کملات. گاوین، که از رهگذر آزمونش شایسته شناخته شده، از عذاب باقی کملات مصون می‌ماند. شاه آرتور و شوالیه‌هایش، با این حال، تجربهٔ گاوین را نادرست می‌فهمند و خود نیز نواری می‌بندند. در پاکیزگی نیز کسانی که نجات می‌یابند به همین‌سان ناتوانند از هشداردادن به جامعه‌شان دربارهٔ نابودی قریب‌الوقوع.[۳۱]

یکی از نکات کلیدی تأکیدشده در این تفسیر آن است که رستگاری تجربه‌ای فردی است که به دشواری به بیگانگان انتقال می‌یابد. در توصیف کملات، شاعر دغدغه‌ای برای جامعه‌اش نشان می‌دهد که سقوطش، ناگزیر، نابودی نهایی مقصودِ خداوند را به بار می‌آورد. گاواین حدود زمان طاعون سیاه و شورش دهقانان ۱۳۸۱ نوشته شد، حوادثی که بسیاری را متقاعد کرد جهانشان به پایانی آخرالزمانی نزدیک می‌شود و این باور در ادبیات و فرهنگ آن روزگار بازتاب یافت.[۳۱] اما دیگر منتقدان نقاط ضعفی در این دیدگاه می‌بینند، زیرا شوالیه سبز سرانجام تحت کنترل مورگان لو فی است، که اغلب در داستان‌های کملات شخصیتی شرور تلقی می‌شود. این موضوع حضور شوالیه به‌عنوان نماینده‌ای از خداوند را مشکل‌دار می‌کند.[۶۷]

در حالی که شخصیت شوالیه سبز معمولاً به‌عنوان بازنمایی مسیح تلقی نمی‌شود، منتقدان یک همسانی را تشخیص می‌دهند. لارنس بسرمن، متخصص ادبیات سده‌های میانه، توضیح می‌دهد که «شوالیه سبز بازنمایی تمثیلی مسیح نیست. اما اندیشهٔ طبیعت الاهی/انسانی مسیح چارچوبی مفهومی سده‌های میانه را فراهم می‌کند که روایت جدی/کمیک شاعر از ویژگی‌ها و رفتارهای فراطبیعی/انسانی شوالیه سبز را پشتیبانی می‌کند.» این دوگانگی تأثیر و اهمیت آموزه‌های مسیحی و دیدگاه‌های دربارهٔ مسیح در روزگار شاعر گاواین را نشان می‌دهد.[۳۲]

افزون بر این، منتقدان به اشارهٔ مسیحی به تاج از خار مسیح در پایان سر گاواین و شوالیه سبز اشاره می‌کنند. پس از آن‌که گاوین به کملات بازمی‌گردد و داستانش را دربارهٔ نوار سبز نوبه‌دست‌آمده روایت می‌کند، شعر با دعایی کوتاه و اشاره به «خدای تاج‌خاردار» پایان می‌یابد. بسرمن نظریه می‌دهد که «با این کلمات پایانی شاعر توجه ما را از کمربند دایره‌وار بدل‌شده به نوار (تصویری دوگانه از 'ناراستی/شهرت' گاوین) به تاج دایره‌ای خار (تصویری دوگانه از شرمساری مسیح بدل‌شده به پیروزی) باز می‌گرداند.»[۳۲]

در سراسر شعر، گاوین با آزمون‌های بسیاری روبرو می‌شود که فداکاری و ایمانش به مسیحیت را می‌آزمایند. وقتی گاوین راهی جستار یافتن نمازخانهٔ سبز می‌شود، خود را سرگشته می‌یابد و تنها پس از دعا به مریم باکره راهش را می‌یابد. چون به سفرش ادامه می‌دهد، گاوین بار دیگر با اندوه دربارهٔ رویارویی گریزناپذیرش با شوالیه سبز روبرو می‌شود. به‌جای دعا به مریم، چنان‌که پیش از این کرده بود، گاوین ایمانش را به کمربندی که همسر برتیلاک به او داده نهفته است. از دیدگاه مسیحی، این امر پیامدهای فاجعه‌بار و شرم‌آوری برای گاوین به بار می‌آورد زیرا مجبور می‌شود هنگامی که شوالیه سبز خیانتش را آشکار می‌کند، ایمانش را از نو ارزیابی کند.[۶۸]

تفسیر دیگری این اثر را از منظر کمال فضیلت می‌بیند، با پنتانگل که نمایندهٔ کمال اخلاقی فضیلت‌های پیوسته است، شوالیه سبز به‌عنوان مسیح که شکیبایی کامل را نمایش می‌دهد، و گاوین کمی ناکامل در شکیبایی به‌سبب تکانش به‌هنگام تهدید مرگ.[۶۹]

قیاسی نیز میان آزمون گاوین و آزمون آدم در باغ عدن انجام می‌شود. آدم تسلیم حوا می‌شود همان‌طور که گاوین با پذیرفتن کمربند تسلیم همسر برتیلاک می‌شود.[۷۰] گرچه گاوین با نهادن ایمانش در کمربند و پنهان‌کردن آن هنگامی که دستگیر می‌شود، گناه می‌کند، شوالیه سبز او را می‌بخشد و بدین‌سان به او اجازه می‌دهد با آموختن از خطایش مسیحی بهتری شود.[۷۱] از رهگذر بازی‌ها و دشواری‌های گوناگون، گاوین جایش را در جهان مسیحی می‌یابد.

تفسیرهای فمینیستی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

منتقدان ادبی فمینیست این شعر را نمایندهٔ قدرت نهاییِ زنان بر مردان می‌بینند. مورگان لو فی و همسر برتیلاک، برای نمونه، توانمندترین شخصیت‌های شعرند؛ به‌ویژه مورگان، چرا که او بازی را با افسون‌کردن شوالیه سبز آغاز می‌کند. کمربند و زخم گاوین را می‌توان نمادهای قدرت زنانه دید، هر یک مردانگی گاوین را می‌کاهد. بخش زن‌ستیزانهٔ گاوین، که در آن تمام دشواری‌هایش را بر گردن زنان می‌افکند و از مردان بسیاری که قربانی نیرنگ زنان شده‌اند نام می‌برد، بیشتر دیدگاه فمینیستی از قدرت نهایی زنان در شعر را پشتیبانی می‌کند.[۷۲]

در تضاد، دیگران استدلال می‌کنند که شعر بیشتر بر نظرها، کنش‌ها و توانمندی‌های مردان تمرکز دارد. برای نمونه، در ظاهر، همسر برتیلاک شخصیتی زن قوی به‌نظر می‌رسد.[۷۳] با پذیرفتن نقش مردانه، او فردی توانمند به‌نظر می‌رسد، به‌ویژه در صحنهٔ اتاق خواب. اما این کاملاً چنین نیست. در حالی که بانو جسور و بیرون‌گرا است، احساسات و عواطف گاوین کانون داستان است، و گاوین بیش از همه در معرض سود یا زیان است. بانو «گام اول را برمی‌دارد»، اگر بتوان چنین گفت، اما گاوین تصمیم می‌گیرد این کنش‌ها به کجا بینجامند. از این رو، او مسئول وضعیت و حتی رابطه است.

در صحنهٔ اتاق خواب، هم کنش‌های منفی و هم مثبت بانو از خواسته‌اش برانگیخته می‌شوند. احساساتش باعث می‌شود او از نقش معمول زنانه بیرون بیاید و وارد نقش مردانه شود و بدین‌سان توانمندتر شود. هم‌زمان، همان کنش‌ها بانو را زناکار می‌نمایانند؛ برخی پژوهشگران او را با حوا در انجیل مقایسه می‌کنند. با متقاعدکردن گاوین به گرفتن کمربندش، یعنی سیب، پیمان بسته‌شده با برتیلاک (و از این رو با شوالیه سبز) شکسته می‌شود. بر این پایه، گاوین خود را، در آنچه اغلب «نطق زن‌ستیزانهٔ» او خوانده می‌شود، همچون «مردی نیک که فریب خورده» می‌نمایاند.

تفسیرهای پسااستعماری

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

از ۱۳۵۰ تا ۱۴۰۰ (دوره‌ای که تصور می‌شود شعر در آن سروده شده) چند شورش ولزی علیه فرمانروایی انگلستان رخ داد، از آن میان شورش اوین لاوگوخ در ۱۳۷۲ و شورش دیگری به رهبری اوین گلیندور در ۱۴۰۰. شاعر گاواین از لهجهٔ شمال‌غربی میدلندز که در مرز انگلستان-ولز رایج بود استفاده می‌کند، که احتمالاً او را در میانهٔ چنین کشمکش‌هایی قرار می‌دهد. پاتریشا کلر اینگهام نخستین کسی است که اعتبار نگرش به شعر از منظر پسااستعماری را دارد، و از آن پس کشمکشی بزرگ دربارهٔ میزانی که تفاوت‌های استعماری میان انگلیسی‌ها و ولزی‌ها نقشی در شعر بازی می‌کنند پدیدار شده است. بیشتر منتقدان موافق‌اند جنسیت نقشی بازی می‌کند اما بر این موضوع اختلاف دارند که آیا این نقش آرمان‌های استعماری شعر را پشتیبانی می‌کند یا آن‌ها را جایگزین می‌کند، آن‌طور که فرهنگ‌های انگلیسی و ولزی در شعر با هم تعامل دارند.[۷۴]

بحث انتقادی گسترده‌ای نیز شعر را در ارتباط با چشم‌انداز سیاسی دوفرهنگی آن روزگار قرار می‌دهد. برخی استدلال می‌کنند برتیلاک نمونه‌ای از فرهنگ آنگلو-ولزی هیبریدی است که در مرز انگلستان-ولز یافت می‌شد. از این رو شعر را بازتابی از فرهنگی هیبریدی می‌بینند که دو فرهنگ را در برابر یکدیگر به‌کار می‌گرفت تا مجموعه‌ای تازه از قواعد و سنت‌های فرهنگی بیافریند. دیگر پژوهشگران، با این همه، استدلال می‌کنند که از نظر تاریخی خشونت فراوانی میان ولزی‌ها و انگلیسی‌ها تا سدهٔ پانزدهم وجود داشت، که وضعیتی به‌کلی دور از هیبریداسیون دوستانهٔ پیشنهادشده از سوی اینگهام پدید می‌آورد. برای پشتیبانی بیشتر از این استدلال، پیشنهاد می‌شود شعر وضعیت «ما در برابر آنان» می‌آفریند که انگلیسیان آگاه و متمدن را با سرزمین‌های مرزیِ غیرمتمدن، خانهٔ برتیلاک و دیگر اهریمنانی که گاوین با آن‌ها روبرو می‌شود، در تضاد می‌گذارد.[۷۴]

در تضاد با چنین تحلیل‌های پسااستعماری، دیگران استدلال می‌کنند که سرزمین هوت‌دزرت، قلمروی برتیلاک، در نقدهای مدرن یا غلط بازنمایی شده یا نادیده گرفته شده. آنان پیشنهاد می‌کنند این سرزمینی با کارگزاری اخلاقی خاص خودش است که نقشی محوری در داستان بازی می‌کند. بانی لندر، برای نمونه، استدلال می‌کند ساکنان هوت‌دزرت «به‌طور هوشمندانه غیراخلاقی» هستند، برخی آیین‌ها را پی‌می‌گیرند و دیگران را رد می‌کنند، وضعیتی که «تمایزی... میان بینش اخلاقی و ایمان اخلاقی» می‌آفریند. لندر بر این باور است که ساکنان مرزی پیچیده‌ترند زیرا آیین‌های جوانمردانه را بی‌فکر در برنمی‌گیرند، بلکه آن‌ها را به‌شیوه‌ای فلسفی (و در مورد ظهور برتیلاک در دربار آرتور، به‌معنای واقعی) به چالش می‌کشند. استدلال لندر دربارهٔ برتریِ ساکنان هوت‌دزرت بر فقدان خودآگاهی در کملات تکیه دارد، که به مردمی بی‌فکر می‌انجامد که بر فردگرایی خط می‌کشند. در این دیدگاه، نه برتیلاک و مردمش، بلکه آرتور و دربارش، همان اهریمنان‌اند.[۷۵]

چندین پژوهشگر کوشیده‌اند همتایی واقعی برای سفر گاوین به نمازخانهٔ سبز بیابند. جزایر انگلزی، برای نمونه، در شعر نام برده می‌شوند. آن‌ها امروز به‌صورت یک جزیره در کنار ساحل ولز وجود دارند. در خط ۷۰۰، گفته می‌شود گاوین از کنار holy hede («سر مقدس») می‌گذرد که بسیاری پژوهشگران باور دارند یا هالیول در فلینت‌شر است یا صومعهٔ سیسترسی پولتون در پولفورد. هالیول با سربریدن سنت وینیفرد پیوند دارد. چنان‌که داستان می‌گوید، وینیفرد باکره‌ای بود که به‌دست رهبری محلی سر برید چون پیشروی‌های جنسی او را رد کرده بود. عمویش، قدیسی دیگر، سرش را جای‌گذاری کرد و زخم را شفا داد و تنها جایی زخم سفیدی باقی ماند. همسانی‌های میان این داستان و داستان گاوین این منطقه را نامزدی احتمالی برای مسیر سفر می‌کند.

سفر گاوین او را درست به مرکز منطقهٔ لهجهٔ شاعر پرل می‌برد، جایی که نامزدهای مکان قلعهٔ هوت‌دزرت و نمازخانهٔ سبز قرار دارند. تصور می‌شود هوت‌دزرت در منطقهٔ سوایتامله در شمال‌غربی میدلند بوده، چرا که در منطقهٔ لهجهٔ نویسنده قرار دارد و با ویژگی‌های توپوگرافیک توصیف‌شده در شعر مطابقت دارد. این منطقه نیز معروف است که در سدهٔ چهاردهم خانهٔ تمام جانورانی بوده که برتیلاک شکار می‌کرد (گوزن، گراز، روباه). تصور می‌شود نمازخانهٔ سبز یا در «کلیسای لود» یا «آسیاب وتون» باشد، چرا که این مناطق دقیقاً با توصیف‌های نویسنده مطابقت دارند. رالف الیوت نمازخانه را دو مایل از خانهٔ قدیمی دستکار در پارک سوایتامله، در کف درهٔ خشن، بر شیبی تپه، در شکافی بزرگ یافت.

تفسیرهای همجنس‌گرایانه

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

بر پایهٔ ریچارد زایکوویتز، پژوهشگر کوییر، شوالیه سبز تهدیدی برای دوستی هم‌جنس (homosocial) در جهان سده‌های میانه نمایندگی می‌کند. زایکوویتز استدلال می‌کند که راوی شعر به‌نظر می‌رسد مجذوب زیبایی شوالیه است و او را به‌شکل شاعرانه هوموروتیک می‌کند. جذابیت شوالیه سبز قواعد همجنس‌اجتماعی دربار شاه آرتور را به چالش می‌کشد و تهدیدی برای شیوهٔ زندگی آن‌ها می‌شود. زایکوویتز همچنین بیان می‌کند که گاوین نیز به‌نظر می‌رسد برتیلاک را به همان اندازه جذاب می‌یابد که راوی شوالیه سبز را می‌یابد. برتیلاک، اما، از آیین همجنس‌اجتماعی پیروی می‌کند و دوستی‌ای با گاوین می‌سازد. در آغوش‌گرفتن و بوسیدن برتیلاک از سوی گاوین در چند صحنه بنابراین نمایندهٔ بیانی همجنس‌اجتماعی است و نه همجنس‌گرایانه. مردان آن روزگار اغلب یکدیگر را در آغوش می‌گرفتند و می‌بوسیدند و این زیر آیین جوانمردی پذیرفته بود. با این همه، زایکوویتز استدلال می‌کند که شوالیه سبز خط میان همجنس‌اجتماعی مردانه و همجنس‌گرایی را مبهم می‌کند.

کارولین دینشاو، پژوهشگر کوییر دیگر، استدلال می‌کند که شعر ممکن است پاسخی به اتهام‌هایی باشد که ریچارد دوم انگلستان را به داشتن معشوقه‌ای مرد متهم می‌کرد؛ کوششی برای بازاستوار کردن اندیشهٔ ناهم‌جنس‌گرایی به‌عنوان هنجار مسیحی. حدود زمان نگارش شعر، کلیسای کاتولیک آغاز به ابراز دغدغه دربارهٔ بوسیدن میان مردان کرد. بسیاری از چهره‌های دینی می‌کوشیدند تمایز میان اعتماد و دوستی قوی میان مردان و همجنس‌گرایی را ترسیم کنند. او تأکید می‌کند که به‌نظر می‌رسد شاعر پرل هم‌زمان مجذوب و منزجر از خواستهٔ همجنس‌گرایانه بوده است. به باور دینشاو، او در شعر دیگرش پاکیزگی، چند گناه سنگین را برمی‌شمارد، اما بندهای بلندی را به توصیف دقیق آن‌ها می‌پردازد، و او این «وسواس» ادعاشده را به گاواین نیز در توصیف‌هایش از شوالیه سبز سرایت‌شده می‌داند.

افزون بر این، دینشاو پیشنهاد می‌دهد گاوین را می‌توان شخصیتی زن‌گونه خواند. از دیدگاه او، گاوین نقش منفعل را در پیشروی‌های همسر برتیلاک دارد، و نیز در رویارویی‌هایش با خودِ برتیلاک، جایی که نقش زن را در بوسیدن مرد بر عهده می‌گیرد. با این همه، در حالی که شعر عناصر همجنس‌گرایانه دارد، این عناصر از سوی شاعر برای برپاکردن ناهمجنس‌گرایی به‌عنوان شیوهٔ زندگی هنجارین جهان گاوین مطرح می‌شوند. شعر این کار را از رهگذر این انجام می‌دهد که بوسه‌های میان بانو و گاوین را سرشتی جنسی می‌بخشد اما بوسه‌های میان گاوین و برتیلاک را برای خوانندهٔ سده‌های میانه «غیرقابل‌فهم» می‌کند. به بیانی دیگر، شاعر بوسه‌های میان مرد و زن را دارای امکان رسیدن به رابطهٔ جنسی به‌تصویر می‌کشد، در حالی که در جهانی ناهمجنس‌گرا، بوسه‌های میان دو مرد چنین امکانی را ندارند.

اقتباس‌های مدرن

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

گرچه نسخهٔ خطی باقی‌مانده به سدهٔ چهاردهم بازمی‌گردد، نخستین نسخهٔ منتشرشدهٔ شعر تا سال ۱۸۳۹ پدیدار نشد، زمانی که سر فردریک مدن از موزهٔ بریتانیا این شعر را شایستهٔ خوانش شناخت.[۷۶] پس از نسخهٔ علمی مدن از متن انگلیسی میانه، در سال ۱۸۹۸ نخستین ترجمه به انگلیسی مدرن (نسخه‌ای منثور از پژوهشگر ادبیات جسی وستون) منتشر شد.[۷۶] در سال ۱۹۲۵، جی. آر. آر. تالکین و ای. وی. گوردون نسخهٔ علمی متن انگلیسی میانهٔ سر گاواین و شوالیه سبز را منتشر کردند؛ ویراستی بازبینی‌شده از این متن به کوشش نورمن دیویس در ۱۹۶۷ منتشر شد. این کتاب، که متنی به انگلیسی میانه با یادداشت‌های علمی گسترده دربر دارد، اغلب با ترجمه به انگلیسی مدرن که تالکین، همراه با ترجمه‌های پرل و سر اورفئو، در پایان زندگی‌اش فراهم کرد، اشتباه گرفته می‌شود. بسیاری از ویراست‌های این اثر دوم، که اندکی پس از مرگ او در ۱۹۷۵ منتشر شد، تالکین را روی جلد به‌عنوان نویسنده به‌جای مترجم فهرست می‌کنند.

ترجمه‌های بسیاری به انگلیسی مدرن موجود است. از میان مترجمان شناخته‌شده می‌توان به جسی وستون اشاره کرد که ترجمهٔ منثورش از ۱۸۹۸ و ترجمهٔ منظومش از ۱۹۰۷ آزادی‌های بسیاری از متن اصلی گرفت؛ تئودور بَنکس که ترجمهٔ ۱۹۲۹ او برای تطبیقش با زبان مدرن ستایش شد؛ و ماری بوروف، که ترجمهٔ تقلیدی او نخستین‌بار در ۱۹۶۷ منتشر شد و در ۱۹۶۸، در ویراست دوم مجموعهٔ ادبیات انگلیسی نورتون، جایی در قانون دانشگاهی یافت. در ۲۰۱۰، ترجمهٔ (کمی بازبینی‌شدهٔ) او به‌صورت ویراست علمی نورتون با پیش‌گفتاری از لورا هاوز منتشر شد. در ۲۰۰۷، سایمن آرمیتیج، که در نزدیکی محل فرضی سکونت شاعر گاواین بزرگ شده بود، ترجمه‌ای منتشر کرد که در آمریکا و بریتانیا توجه فراوانی جلب کرد و توسط ناشر نورتون در آمریکا چاپ شد.

بسیاری از ویراست‌های سدهٔ بیستم و بیست‌ویکم شعر، همچون خودِ نسخهٔ خطی، مصور شده‌اند. برای سده‌ها شخصیت‌های نام‌دار شعر مورد توجه هنرمندان قرار نگرفتند، حتی نزد پیش‌رافائلیان، گرچه این شعر الهام‌بخش شعر «پیشرفت شاهزاده» کریستینا روزتی (۱۸۶۶) بود. این وضع در آغاز سدهٔ بیستم با پنج تصویر از فردریک لارنس (در سبک هنر و پیشه) برای ویراست ۱۹۱۲ تغییر یافت. هربرت کول اثر ارنست ریس و گریس ریس به نام افسانه‌های پریان انگلیسی (۱۹۱۳) را مصور کرد و تصویری از ورود شوالیه سبز به دربار شاه آرتور را دربر داشت، همان صحنه‌ای که دیانا سودیکا برای روی جلد ویراست ۲۰۰۸ ترجمهٔ سایمن آرمیتیج، منتشرشده از سوی انجمن فولیوی لندن، به تصویر کشید. طراح و هنرمند بریتانیایی دوروتیا برابی شش گراوورِ رنگی برای ترجمهٔ ۱۹۵۲ گوین جونز آفرید؛ منتقد میوریل ویتیکر خاطرنشان کرد که طرح‌رنگ برابی به دوگانگی‌های نمادین اشاره دارد، «گرمی و سردی، طبیعی و فراطبیعی، شهسواری و وحشی‌گری، زندگی حسی قلعه و شکارهای سخت در جنگل». جان هاوْ، که برای کار بر روی ارباب حلقه‌ها نوشتهٔ جی. آر. آر. تالکین شناخته می‌شود، چشم‌اندازی با گاوین و شوالیه سبز برای جلد ترجمهٔ تالکین در نسخهٔ ۱۹۹۶ هارپرکالینز از سر گاواین و شوالیه سبز، پرل و سر اورفئو آفرید.

سینما و تلویزیون

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

این شعر سه‌بار اقتباس سینمایی شده، دوبار به دست نویسنده-کارگردان استیون ویکس: نخست با عنوان گاوین و شوالیه سبز در ۱۹۷۳، که نایجل گرین را در آخرین فیلم سینمایی‌اش در نقش شوالیه سبز و موری هد را در نقش گاوین دارد، و دوباره در ۱۹۸۴ با عنوان شمشیر دلیر: افسانهٔ سر گاواین و شوالیه سبز، با مایلز اوکیف در نقش گاوین و شان کانری در نقش شوالیه سبز. هر دو فیلم به‌سبب انحراف از طرح داستانی شعر نکوهش شده‌اند، که منتقد مارک کرمود آن را «حرکات مضحک» خوانده است. همچنین، برتیلاک و شوالیه سبز هرگز به هم پیوند نمی‌خورند. در ۳۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۱، شوالیه سبز منتشر شد، به کارگردانی فیلم‌ساز آمریکایی دیوید لوری برای استودیوی ای۲۴ و با بازی دو پاتل در نقش گاوین و رالف اینسن در نقش شوالیه سبز، گرچه با انحرافات چشمگیری از داستان اصلی.

دست‌کم دو اقتباس تلویزیونی وجود داشته است، گاوین و شوالیه سبز در ۱۹۹۱ به نویسندگی جی. ام. فیلیپس، اقتباس‌شده به دست دیوید رادکین (شناخته‌شده برای اثر کلاسیک وحشت‌فولک پنداز فن)، یک نمایش تلویزیونی ساختهٔ شرکت تیمز تلویزیون، و انیمیشن سر گاواین و شوالیه سبز در ۲۰۰۲. بی‌بی‌سی مستندی را پخش کرد که سایمن آرمیتیج آن را اجرا کرد و در آن سفر توصیف‌شده در شعر، با استفاده از مکان‌هایی که باور می‌شود واقعی باشند، دنبال می‌شود. یک اقتباس جزئی در قسمت «هفده» از سریال ادونچر تایم پدیدار می‌شود، که از داستان اصلی پس از سربریدن شوالیه سبز به دست شخصیت اصلی، فین، منحرف می‌شود.

کمپانی تئاتر تاین‌ساید نسخهٔ صحنه‌ای سر گاواین و شوالیه سبز را در تئاتر دانشگاهی نیوکاسل در کریسمس ۱۹۷۱ به روی صحنه برد. این اثر به کارگردانی مایکل بوگدانوف بود و از ترجمهٔ برایان استون برای صحنه اقتباس شده بود.

در ۱۹۹۲ سایمن کوربل اقتباسی با آهنگ‌ها و موسیقی سده‌های میانه برای کمپانی بازیگران میدسامر آفرید. کوربل بعدها نسخه‌ای به‌طور گسترده بازبینی‌شده نوشت که در تئاتر او-رایلی آکسفورد در فوریهٔ ۲۰۱۴ در فضای سربسته اجرا شد.

در ۲۰۲۵، اقتباسی از گاوین و شوالیه سبز در تئاتر پارک به روی صحنه خواهد رفت، به نگارش فلیکس گرینجر و گابریل فوگارتی-گریوسون.

سر گاواین و شوالیه سبز نخستین‌بار در ۱۹۷۸ به دست آهنگ‌ساز ریچارد بلکفورد، به سفارش روستای بلوبری در آکسفوردشر، به اپرا تبدیل شد. لیبرتوی این اقتباس به دست نویسندهٔ داستان کودکان جان املین ادواردز نوشته شد. این «اپرا در شش پرده» سپس میان مارس و ژوئن ۱۹۷۹ از سوی دکا ضبط شد و روی نشان آرگو در نوامبر ۱۹۷۹ منتشر شد.

سر گاواین و شوالیه سبز همچنین به اپرایی به نام گاوین از هریسون بیرت‌ویسل اقتباس شد، نخستین‌بار اجراشده در ۱۹۹۱. اپرای بیرت‌ویسل به‌سبب حفظ پیچیدگی شعر در حین ترجمه به شکل غنایی و موسیقیایی ستایش شد. اقتباس اپرایی دیگر گوینث و شوالیه سبز اثر لین پلومن است که نخستین‌بار در ۲۰۰۲ اجرا شد. این اپرا سر گاواین را به‌عنوان زمینه به‌کار می‌گیرد اما داستان را بر سپردارِ زنِ گاوین، گوینث، که در کوشش برای شدن یک شوالیه است، متمرکز می‌کند. نسخهٔ پلومن به‌خاطر قابلیت دسترسی‌اش (چرا که مخاطبش خانواده‌ها و کودکان خردسال است) ستایش شد اما به‌خاطر استفاده از زبان مدرن و خودنمایی گاه‌به‌گاهش نکوهش شد.

جستارهای وابسته

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
  1. ↑ آرمیتیج، سایمن (۲۰۰۷). Sir Gawain and the Green Knight: A New Verse Translation. نیویورک: Norton. شابک ۹۷۸-۰-۳۹۳-۰۶۰۴۸-۵.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  2. ↑ دمروش، دیوید (۲۰۰۸). Masters of British Literature. Pearson Longman. ص. ۲۰۰–۲۰۱. شابک ۹۷۸۰۳۲۱۳۳۳۹۹۵.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  3. ↑ «Web Resources for Pearl-poet Study: A Vetted Selection». دانشگاه کلگری. دریافت‌شده در ۱ آوریل ۲۰۰۷.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  4. ↑ استنبوری، سارا (۲۰۰۱). Pearl. کالامازو، میشیگان: Medieval Institute Publications. شابک ۹۷۸-۱۵۸۰۴۴۰۳۳۲.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  5. ↑ تورویل-پتر، تورلاک (۱۹۷۷). The alliterative revival. کمبریج: D.S. Brewer. ص. ۱۲۶–۱۲۹. شابک ۰-۸۵۹۹۱-۰۱۹-۹.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  6. ↑ بارو، جی. ای. (۱۹۷۱). Ricardian poetry: Chaucer, Gower, Langland, and the Gawain poet. نیوهیون: Yale University Press. ص. ۴–۵. شابک ۰-۷۱۰۰-۷۰۳۱-۴.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  7. ↑ بلک، جوزف (۲۰۰۶). The Broadview anthology of British literature: The Medieval Period. ج. ۱. پیتربورو: Broadview Press. ص. ۲۳۵. شابک ۱-۵۵۱۱۱-۶۰۹-X.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  8. 1 2 نلس، ویلیام (۱۹۹۶). Masterplots II. Salem Press.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  9. ↑ پیترسون، کلیفورد جی. (۱۹۷۴). «The Pearl-Poet and John Massey of Cotton, Cheshire». The Review of English Studies. ۲۵ (۹۹): ۲۵۷–۲۶۶. doi:10.1093/res/xxv.99.257.{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  10. ↑ گرینبلت، 19–21, 160–161.
  11. ↑ «Sir Gawain and the Green Knight». Representative Poetry Online. کتابخانه‌های دانشگاه تورنتو. ۱ آگوست ۲۰۰۲.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  12. 1 2 3 بروئر، الیزابت (۱۹۹۲). Sir Gawain and the Green Knight: sources and analogues. ووداوریج: D.S. Brewer. شابک ۹۷۸-۰۸۵۹۹۱۳۵۹۱.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  13. 1 2 3 فریدمن، آلبرت بی. (۱۹۶۰). «Morgan le Fay in Sir Gawain and the Green Knight». Speculum. ۳۵ (۲): ۲۶۰–۲۷۴. doi:10.2307/2851343.{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  14. ↑ هاهن، توماس (۱۹۹۵). Introduction to «The Greene Knight». ص. ۳۰۹–۳۱۲.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  15. ↑ ناشناس (۱۹۹۵). The Turke and Sir Gawain. ص. ۳۴۰–۳۵۱.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  16. ↑ هاهن، توماس (۱۹۹۵). Introduction to «The Carle of Carlisle». ص. ۳۷۳–۳۷۴.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  17. ↑ کیتردج، جورج لایمن (۱۹۱۶). A study of Gawain and the Green Knight. کمبریج: Harvard University Press. ص. ۷۶.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  18. ↑ کیتردج، 83.
  19. ↑ Sir Gawain and the Green Knight, Pearl, and Sir Orfeo. ترجمهٔ جی. آر. آر. تالکین. لندن: Allen & Unwin. ۱۹۷۵. ص. ۹۲. شابک ۹۷۸۰۰۴۸۲۱۰۳۵۷.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  20. ↑ بارو، 162.
  21. 1 2 3 4 برنلی، جی. دی. (۱۹۷۳). «The Hunting Scenes in 'Sir Gawain and the Green Knight'». The Yearbook of English Studies. ۳: ۱–۹. doi:10.2307/3506850.{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  22. ↑ کاولی، ای. سی.، ویراستار (۱۹۶۸). Pearl. Sir Gawain and the Green Knight. لندن: Dent.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  23. ↑ وودز، 209–227.
  24. ↑ گرین، ریچارد همیلتن (۱۹۶۲). «Gawain's Shield and the Quest for Perfection». ELH. ۲۹ (۲): ۱۲۱–۱۳۹. doi:10.2307/2871851.{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  25. ↑ این تفسیر نخستین‌بار از سوی جان اسپایرز مطرح شد: اسپایرز، جان (۲۰۰۸). «Sir Gawayne and the Grene Knight». Scrutiny. ۱۶: ۲۷۴–۳۰۰.{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  26. ↑ مارتین، کارل گری (۲۰۰۹). «The Cipher of Chivalry: Violence as Courtly Play in the World of Sir Gawain and the Green Knight». The Chaucer Review. ۴۳ (۳): ۳۱۱–۳۲۹. doi:10.2307/25642113.{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  27. ↑ یوکر، آندریاس اچ. (۲۰۱۵). «Courtesy and Politeness in Sir Gawain and the Green Knight». Studia Anglica Posnaniensia. ۴۳ (۳): ۵–۲۸. doi:10.1515/stap-2015-0007.{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  28. ↑ هاروود، بریتون جی (۱۹۹۱). «Gawain and the Gift». Publications of the Modern Language Association of America. ۱۰۶ (۳): ۴۸۳–۴۹۹. doi:10.2307/462781.{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  29. ↑ گرینبلت، 19–21, 160–161.
  30. ↑ تالکین، جی. آر. آر. (۱۹۶۷). Sir Gawain and the Green Knight (Introduction). ص. xv.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  31. 1 2 3 کلارک، اس. ال. (۱۹۸۶). «The Passing of the Seasons and the Apocalyptic in Sir Gawain and the Green Knight». South Central Review. ۳ (۱): ۵–۲۲. doi:10.2307/3189122.{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  32. 1 2 3 4 5 6 7 بسرمن، لارنس (۱۹۸۶). «The Idea of the Green Knight». ELH. ۵۳ (۲).{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  33. ↑ The Greene Knight. ۱۹۹۵. ص. ۳۱۳–۳۲۸.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  34. ↑ King Arthur and King Cornwall. ۱۹۹۵. ص. ۴۲۲–۴۳۲.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  35. 1 2 لاستر، آلیس ای. (۱۹۷۴). Spain to England: a comparative study of Arabic, European, and English literature of the Middle Ages. University Press of Mississippi. شابک ۰-۸۷۸۰۵-۰۵۶-۶.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  36. ↑ ریکس، مایکل ام. (۱۹۵۳). «A Re-Examination of the Castleton Garlanding». Folklore. ۶۴ (۲): ۳۴۲–۳۴۴. doi:10.1080/0015587X.1953.9717360.{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  37. ↑ رولی، شارون ام. (۲۰۰۳). «Textual Studies, Feminism, and Performance in Sir Gawain and the Green Knight». The Chaucer Review. ۳۸ (۲): ۱۵۸–۱۷۷. doi:10.1353/cr.2003.0022.{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  38. 1 2 3 گلدهرست، ویلیام (۱۹۵۸). «The Green and the Gold: The Major Theme of Gawain and the Green Knight». College English. ۲۰ (۲): ۶۱–۶۵. doi:10.2307/372161.{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  39. ↑ وودز.
  40. ↑ چمبرلین، ورنون ای. (۱۹۶۸). «Symbolic Green: A Time-Honored Characterizing Device in Spanish Literature». Hispania. ۵۱ (۱): ۲۹–۳۷. doi:10.2307/338019.{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  41. ↑ پرل‌-پوئت، مارگارت آن ویلیامز (۱۹۶۷). The Pearl-poet: His Complete Works. Random House.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  42. ↑ لوئیس، جان اس. (۱۹۵۹). «Gawain and the Green Knight». College English. ۲۱ (۱): ۵۰–۵۱. doi:10.2307/372446.{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  43. ↑ بوکانان، آلیس (۱۹۳۲). «The Irish Framework of Sir Gawain and the Green Knight». Publications of the Modern Language Association of America. ۴۷ (۲): ۳۱۵–۳۳۸. doi:10.2307/457878.{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  44. ↑ برگر، سیدنی ای. (۱۹۸۵). «Gawain's Departure from the Peregrinatio». Essays in Medieval Studies. ۲: ۸۶–۱۰۵.{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  45. ↑ بارو.
  46. ↑ (Oxford English Dictionary Online).
  47. ↑ آرتور، راس گیلبرت (۱۹۸۷). Medieval sign theory and Sir Gawain and the Green Knight. تورنتو: University of Toronto Press. ص. ۲۲–۲۶. شابک ۰۸۰۲۰۵۷۱۷۹.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  48. ↑ لابوسیر، کمیل آر. (۱۹۹۲). A Dictionary of biblical tradition in English literature. گرند رپیدز: W.B. Eerdmans. ص. ۷۲۲. شابک ۰۸۰۲۸۳۶۳۴۸.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  49. 1 2 هالبرت، جی. آر. (۱۹۱۶). «Syr Gawayn and the Grene Knyȝt-(Concluded)». Modern Philology. ۱۳ (۱۲): ۶۸۹–۷۳۰. doi:10.1086/387032.{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  50. ↑ جکسون، آی. (۱۹۲۰). «Sir Gawain's Coat of Arms». The Modern Language Review. ۱۵ (۱): ۷۷–۷۹. doi:10.2307/3713814.{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  51. ↑ آرتور، 33–34.
  52. ↑ آرتور، 34.
  53. ↑ آرتور، 34.
  54. ↑ آرتور، 35.
  55. ↑ کوک، جسیکا (۱۹۹۸). «The Lady's 'Blushing' Ring in Sir Gawain and the Green Knight». The Review of English Studies. ۴۹ (۱۹۳): ۱–۸. doi:10.1093/res/49.193.1.{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  56. ↑ کوک، 3.
  57. ↑ کوک، 4.
  58. ↑ کوک، 2, 5, 7.
  59. ↑ هاوارد، دونالد آر. (۱۹۶۴). «Structure and Symmetry in Sir Gawain». Speculum. ۳۹ (۳): ۴۲۵–۴۳۳. doi:10.2307/2852497.{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  60. ↑ کیتردج، 93.
  61. ↑ رابرتسون، مایکل (۱۹۸۲). «Stanzaic Symmetry in Sir Gawain and the Green Knight». Speculum. ۵۷ (۴): ۷۷۹–۷۸۵. doi:10.2307/2848763.{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  62. ↑ رایچاردت، پل اف. (۱۹۸۴). «Gawain and the Image of the Wound». Publications of the Modern Language Association of America. ۹۹ (۲): ۱۵۴–۱۶۱. doi:10.2307/462158.{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  63. ↑ فرای، نورثروپ (۱۹۵۷). Anatomy of criticism. پرینستون: Princeton University Press. ص. ۱۸۶.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  64. 1 2 مارکمن، آلن ام. (۱۹۵۷). «The Meaning of Sir Gawain and the Green Knight». Publications of the Modern Language Association of America. ۷۲ (۴): ۵۷۴–۵۸۶.{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  65. ↑ تالکین، جی. آر. آر. (۱۹۶۷). Sir Gawain and the Green Knight (یادداشت به خطوط ۲۵۱۴ و پس از آن).{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  66. ↑ گرینبلت، 213 (پانویس).
  67. ↑ گودلد، لورن ام. (۱۹۸۷). «The Gamnes of Sir Gawain and the Green Knight». Comitatus: A Journal of Medieval and Renaissance Studies. ۱۸ (۱).{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  68. ↑ کاکس، کاترین (۲۰۰۱). «Genesis and Gender in Sir Gawain and the Green Knight». The Chaucer Review. ۳۵ (۴): ۳۷۹–۳۹۰. doi:10.1353/cr.2001.0001.{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  69. ↑ بوریگارد، دیوید (۲۰۱۳). «Moral Theology in Sir Gawain and the Green Knight: The Pentangle, the Green Knight, and the Perfection of Virtue». Renascence. ۴۵ (۳): ۱۴۶–۱۶۲. doi:10.5840/renascence20136537.{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  70. ↑ کاکس.
  71. ↑ پاگ، تایسون (۲۰۰۲). «Gawain and the Godgames». Christianity and Literature. ۵۱ (۴): ۵۲۶–۵۵۱. doi:10.1177/014833310205100402.{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  72. ↑ هنگ، جرالدین (۱۹۹۱). «Feminine Knots and the Other Sir Gawain and the Green Knight». Publications of the Modern Language Association of America. ۱۰۶ (۳): ۵۰۰–۵۱۴. doi:10.2307/462782.{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  73. ↑ برنز، ای. جین (۲۰۰۱). «Courtly Love: Who Needs It? Recent Feminist Work in the Medieval French Tradition». Signs: Journal of Women in Culture and Society. ۲۷ (۱): ۲۳–۵۷. doi:10.1086/495669.{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  74. 1 2 آرنر، لین (۲۰۰۶). «The Ends of Enchantment: Colonialism and Sir Gawain and the Green Knight». Texas Studies in Literature and Language. ۴۸ (۲): ۷۹–۱۰۱. doi:10.1353/tsl.2006.0006.{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  75. ↑ لندر، بانی (۲۰۰۷). «The Convention of Innocence and Sir Gawain and the Green Knight's Literary Sophisticates». Parergon. ۲۴ (۱): ۴۱–۶۶. doi:10.1353/pgn.2007.0046.{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  76. 1 2 ماری بوروف، لورا ال. هاوز، ویراستار (۲۰۱۰). Sir Gawain and the Green Knight: an authoritative translation, contexts, criticism. نیویورک: W.W. Norton. ص. vii. شابک ۹۷۸-۰۳۹۳۹۳۰۲۵۲.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  • توماس هاهن، ویراستار (۱۹۹۵). Sir Gawain: Eleven Romances and Tales. کالامازو، میشیگان: Western Michigan University Medieval Institute Publications. شابک ۱-۸۷۹۲۸۸-۵۹-۱.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  • جی. آر. آر. تالکین، ای. وی. گوردون، نورمن دیویس، ویراستار (۱۹۶۷). Sir Gawain and the Green Knight (ویراست ۲). آکسفورد: Clarendon Press. شابک ۹۷۸-۰-۱۹-۸۱۱۴۸۶-۴.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  • کیتردج، جورج لایمن (۱۹۱۶). A study of Gawain and the Green Knight. کمبریج: Harvard University Press.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  • بارو، جی. ای. (۱۹۶۵). A reading of Sir Gawain and the Green Knight. لندن: Routledge & Kegan Paul. شابک ۰-۷۱۰۰-۸۶۹۵-۴.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  • وودز، ویلیام اف. (۲۰۰۲). «Nature and the Inner Man in Sir Gawain and the Green Knight». The Chaucer Review. ۳۶ (۳). doi:10.1353/cr.2002.0006.{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  • گرینبلت، استیون (۲۰۰۶). The Norton Anthology of English Literature. ج. B (ویراست ۸). نیویورک: W. W. Norton & Company. شابک ۹۷۸۰۳۹۳۹۲۷۱۸۴.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  • آرتور، راس گیلبرت (۱۹۸۷). Medieval sign theory and Sir Gawain and the Green Knight. تورنتو: University of Toronto Press. شابک ۰۸۰۲۰۵۷۱۷۹.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  • کوک، جسیکا (۱۹۹۸). «The Lady's 'Blushing' Ring in Sir Gawain and the Green Knight». The Review of English Studies. ۴۹ (۱۹۳). doi:10.1093/res/49.193.1.{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  • کاکس، کاترین (۲۰۰۱). «Genesis and Gender in Sir Gawain and the Green Knight». The Chaucer Review. ۳۵ (۴). doi:10.1353/cr.2001.0001.{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)

پیوند به بیرون

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]