پرش به محتوا

سحابی گل‌سرخ

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
سحابی گل‌سرخ
سحابی
سحابی گل کاغذی (در طیف H-Alpha)
اطلاعات رصدی: {{{مبدا}}} مبدأ
بعد06h 33m 45s[۱]
میل‏ 54″ 59′ ‎+04°[۱]
فاصلهz=۵۲۰۰ سال نوری(۱۶۰۰ پارسک)
قدر ظاهری (V)۹٫۰
صورت فلکیتک‌شاخ
ویژگی‌های فیزیکی
شعاع۶۵ سال نوری سال نوری
ابعاد۱٫۴ °
نکات مهمسحابی چندبخشی است
نام‌های دیگرSH 2-275,[۱] CTB 21[۱]
جستارهای وابسته: فهرست‌های سحابی‌ها

سحابی گلِ سرخ (به انگلیسی: Rosette Nebula) یکی از سحابیهای صورت فلکی تک‌شاخ است و در نزدیکی خوشه ستاره‌ای NGC 2244 قرار دارد. سحابی گل‌سرخ سحابی پخشیده‌ای است در صورت فلکی تک‌شاخ به پهنای یک درجه که یک ستارهٔ قدر پنج را فراگرفته است و به شکل گل سرخ دیده می‌شود.[۲]


سحابی گل‌سرخ (که با نام کالدول ۴۹ نیز شناخته می‌شود) یک منطقه اچ ۲ است که در نزدیکی یک انتهای یک ابر مولکولی غول‌پیکر در ناحیهٔ تک‌شاخ از راه شیری جای گرفته است. خوشه ستاره‌ای باز NGC 2244 (کالدول ۵۰) پیوند تنگاتنگی با این تودهٔ سحابی دارد و ستارههای این خوشه از مادهٔ همین سحابی پدید آمده‌اند.

این سحابی شکلی یادآور جمجمهٔ انسان دارد و گاهی به آن «سحابی جمجمه» می‌گویند. نباید آن را با بی‌دی-۱۲° ۱۳۴ اشتباه گرفت که آن هم لقب «سحابی جمجمه» را دارد.[۳][۴]

سحابی گل‌سرخ کوچک یا شارپلس ۲–۱۷۰، سحابی کمتر شناخته‌شده‌ای است که نامش را از سحابی گل‌سرخ گرفته است.[۵]

توصیف

[ویرایش]

این مجموعه دارای شناسه‌های کاتالوگ عمومی جدید (NGC) زیر است:

  • NGC 2237 – بخشی از ناحیهٔ سحابی (همچنین برای اشاره به کل سحابی استفاده می‌شود)
  • NGC 2238 – بخشی از ناحیهٔ سحابی
  • NGC 2239 – بخشی از ناحیهٔ سحابی (کشف‌شده توسط جان هرشل)
  • NGC 2244 – خوشه باز درون سحابی[۶] (کشف‌شده توسط جان فلمستید در ۱۶۹۰)
  • NGC 2246 – بخشی از ناحیهٔ سحابی

این خوشه و سحابی در فاصلهٔ ۵۰۰۰ سال نوری از زمین جای دارند[۷] و قطرشان تقریباً ۱۳۰ سال نوری است. تابش ستارگان جوان، اتمهای درون سحابی را برمی‌انگیزد و باعث می‌شود آن‌ها نیز از خود تابش گسیل کنند که منجر به ایجاد سحابی گسیلشی می‌شود که می‌بینیم. جرم سحابی حدود ۱۰٬۰۰۰ جرم خورشیدی برآورد می‌شود.

تصویر پرتو ایکس چاندرا که بر تصویر نوری منطبق شده، صدها ستارهٔ جوان (نقاط قرمز درون کادرها) را آشکار می‌کند.

پیمایشی از سحابی با رصدخانه پرتو ایکس چاندرا وجود شمار بسیاری ستارهٔ نوزاد را درون بخش نوری سحابی گل‌سرخ و نشسته در یک ابر مولکولی چگال آشکار کرده است. روی‌هم‌رفته، حدود ۲۵۰۰ ستارهٔ جوان در این محدودهٔ ستاره‌زایی قرار دارند، از جمله ستاره‌های پرجرم گونهٔ O اچ‌دی ۴۶۲۲۳ و اچ‌دی ۴۶۱۵۰، که مسئول اصلی دمیدن و ایجاد حباب یونیده هستند.[۸][۹] بیشتر فعالیت‌های ستاره‌زایی کنونی در ابر مولکولی چگال در جنوب شرقی حباب رخ می‌دهد.[۱۰]

یک تابش پراکندهٔ پرتو ایکس نیز میان ستاره‌ها در حباب باد ستاره‌ای دیده می‌شود که به پلاسمایی بسیار داغ با دمایی بین ۱ تا ۱۰ میلیون کلوین نسبت داده شده است.[۱۱] این دما به مراتب داغ‌تر از پلاسمای ۱۰٬۰۰۰ کلوینی است که در مناطق اچ ۲ دیده می‌شود و احتمالاً ناشی از بادهای گرم‌شده بر اثر شوک از ستاره‌های پرجرم گونهٔ O است.

در ۱۶ آوریل ۲۰۱۹، مجلس قانون‌گذاری اکلاهما لایحهٔ HB1292 را تصویب کرد که سحابی گل‌سرخ را به عنوان جرم نجومی رسمی ایالت تعیین می‌کرد. فرماندار اکلاهما، کوین استیت، در ۲۲ آوریل ۲۰۱۹ آن را امضا و تبدیل به قانون کرد.[۱۲]

نگاره‌هایی دیگر

[ویرایش]

منابع

[ویرایش]
  1. 1 2 3 4 "SIMBAD Astronomical Database", Results for NGC 2237 (به انگلیسی) Retrieved on 2006-10-23.
  2. ↑ واژه‌های مصوّب فرهنگستان تا پایان دفتر یازدهم فرهنگ واژه‌های مصوّب
  3. ↑ [(https://www.cnn.com/2018/02/14/world/rosette-nebula-heart/index.html) "A hole in the heart of the Rosette Nebula"]. سی‌ان‌ان. 14 February 2018. Retrieved 2025-02-18. {{cite web}}: Check |url= value (help)
  4. ↑ [(https://astrobackyard.com/caldwell-49-rosette-nebula/) "The Rosette Nebula"]. astrobackyard.com. Retrieved 2025-02-18. {{cite web}}: Check |url= value (help); Text "Astrophotography Through a Telescope" ignored (help)
  5. ↑ (https://cosgrovescosmos.com/projects/sh2-170-the-little-rosette)
  6. ↑ Mužić, Koraljka; et al. (August 2019). "Looking Deep into the Rosette Nebula's Heart: The (Sub)stellar Content of the Massive Young Cluster NGC 2244". The Astrophysical Journal. 881 (1). id. 79. arXiv:1907.00617. Bibcode:2019ApJ...881...79M. doi:10.3847/1538-4357/ab2da4.
  7. ↑ O'Meara, S. J.; Moore, P. (2002). Cambridge Deep Sky Companions - The Caldwell Objects. Cambridge University Press. ISBN 0-521-82796-5.
  8. ↑ Kuhn, M. A.; et al. (2015). "The Spatial Structure of Young Stellar Clusters. II. Total Young Stellar Populations". ژورنال اخترفیزیکی. 802 (1): 60. arXiv:1501.05300. Bibcode:2015ApJ...802...60K. doi:10.1088/0004-637X/802/1/60. S2CID 119309858.
  9. ↑ Wang, J.; et al. (2008). "AChandra Study of the Rosette Star-forming Complex. I. The Stellar Population and Structure of the Young Open Cluster NGC 2244". ژورنال اخترفیزیکی. 675 (1): 464–490. arXiv:0711.2024. Bibcode:2008ApJ...675..464W. doi:10.1086/526406. S2CID 11144784.
  10. ↑ Ybarra, J. E.; et al. (2013). "The Progression of Star Formation in the Rosette Molecular Cloud". ژورنال اخترفیزیکی. 769 (2): 140. arXiv:1303.1226. Bibcode:2013ApJ...769..140Y. doi:10.1088/0004-637X/769/2/140. S2CID 119214676.
  11. ↑ Townsley, L. K.; et al. (2003). "10 MK Gas in M17 and the Rosette Nebula: X-Ray Flows in Galactic H II Regions". ژورنال اخترفیزیکی. 593 (2): 874–905. arXiv:astro-ph/0305133. Bibcode:2003ApJ...593..874T. doi:10.1086/376692. S2CID 16188805.
  12. ↑ [(http://www.oklegislature.gov/BillInfo.aspx?Bill=HB1292&Session=1900) "Bill Information"]. www.oklegislature.gov. Retrieved 2019-04-17. {{cite web}}: Check |url= value (help)

پیوند به بیرون

[ویرایش]
برگرفته از «https://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=سحابی_گل‌سرخ&oldid=43086285»