سامانه جرم‌متغیر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

اکثراً در مسائل فیزیک راجع به وضعیت‌هایی بحث می‌شود که در آنها جرم اشیا مورد نظر در خلال حرکت ثابت است، در حالی که در بسیاری از موارد چنین نیست. مانند قطرات باران که در حین سقوط قطره‌های ریزتر را جمع می‌کنند، که به افزایش جرمشان می‌انجامد. موشک‌ها با سوزاندن سوخت خود و با بیرون دادن گازهای حاصل خودشان را به جلو می‌رانند. به این ترتیب موشک‌ها در حین شتاب گرفتن جرم از دست می‌دهند، و این تغییر جرم بر حرکتشان تاثیر می‌گذارد.

معادله سرعت[ویرایش]

در این‌جا معادله دیفرانسیلی عمومی را به دست می‌آوریم که حرکت چنین اشیایی را توصیف می‌کند.
موشکی که جرم اولیهٔ آن به اضافه جرم سوخت مصرف نشده m_0 است و در یک لحظه که جرم آن m باشد سرعت در آن لحظه از رابطه زیر قابل محاسبه است.

v = v_0 + V.ln\frac{m_0}{m}

که در آن m_0 جرم اولیهٔ موشک, v_0 سرعت اولیه، و همچنین m جرم در هر زمان و v سرعت در هر لحظه است. V نیز سرعت پرتاب شدن سوخت نسبت به موشک است.

به دلیل ماهیت تابع لگاریتمی, لازم است نسبت جرم سوخت به جرمی که موشک حمل می‌کند خیلی بزرگ باشد تا به سرعت زیادی برسد که برای پرتاب ماهواره‌ها ضروری است.

پرتاب ماهواره به دور زمین از پایگاه کِلپ کاناورال[ویرایش]

سرعت ماهواره در مداری دایره‌ای در نزدیکی زمین حدود ۸ کیلومتر بر ثانیه است. ماهواره‌ها به سمت شرق پرتاب می‌شوند تا از چرخش زمین حول محور خودش بهره گرفته‌شود. برای نقطه‌ای در نزدیکی خط استوا، سرعت چرخشی تقریباً عبارت است از \omega R که مقدار عددی آن حدوداً 0.5 km/s است. مثلاً اگر بگیریم V = 3 km/s[۱] , در این صورت، نسبت جرمی به کمک معادله بالا، برای اینکه موشک بعد از پرتاب از زمین به سرعت مداری لازم برسد، عبارت است از:


\frac{m_0}{m} = \exp {(\frac{v-v_0}{V})}=\exp {(\frac{8-0.5}{3})}=e^{2.5}=12.2

به این ترتیب، فقط حدود ۸ درصد از جرم کل اولیه m_0 را موشک حمل می‌کند.

اثر گرانش[ویرایش]

همان‌طور که ملاحظه می‌شود مقدار زیادی سوخت لازم است تا محموله کوچکی را در مدار زمینی پایین (LEO) قرار گیرد، حتی اگر آثار گرانشی و مقاومت هوا وجود نداشته باشد. اما با این حال نمی‌توانیم از اثر گرانشی چشم‌پوشی کنیم، زیرا در این صورت پیچیدگی مسئله قرار دادن جسمی در مدار را دو چندان می‌کند. در این حالت داریم:


\frac{m_F}{m_R + m_p}=e^{(\frac{v_f}{V}+\frac{\tau_B}{\tau_s})}-1

که در آن m_R = جرم موشک, m_p = جرم محموله و m_F = جرم سوخت است و همچنین \tau_B مدت زمان سوختن سوخت تا زمان اتمام آن بوده و \tau_s ضربه مخصوص موتور موشک نام گرفته و عبارت است از \tau_s=\frac{V}{g}.

زمان پایان یافتن سوخت موشکی که محموله را در مدار LEO قرار می‌دهد، حدود ۶۰۰s است. با قرار دادن اعداد در معادله بالا به این نتیجه می‌رسیم:


\frac{m_F}{m_R + m_p}=e^{(2.67+2.00)}-1\approx 105

به بیان دیگر, ۱۰۵ کیلوگرم سوخت لازم است تا ماده‌ای به جرم یک کیلوگرم در مدار قرار گیرد.

موشک‌های چند مرحله‌ای[ویرایش]

همان‌طور که گفته شد ۱۰۵ کیلوگرم به ازای هر کیلوگرم محموله سوخت نیاز است در حالی که این نسبت بزرگتر از نسبتی است که معمولاً لازم می‌شود. به عنوان مثال برای ساترنV این مقدار ۳۲ کیلوگرم برای هر کیلوگرم ماده بود و این موشک توانست ۱۰۰ کیلوگرم را در مدار قرار دهد. چرا نتیجهٔ ما ۳ برابر بزرگتر است؟

در ساترنV از یک موشک دو مرحله‌ای و کارآمدتر استفاده شده بود. مخزن‌هایی که سوخت مرحله اول در آنها جای داده شده بود، پس از اینکه احتراق مرحله اول کامل شد از آن جدا شدند. بنابراین جرمی که بی‌استفاده است دیگر در مدار قرار نخواهد گرفت، که این خود تا مقدار زیادی سوخت کل لازم را کاهش می‌دهد.

پانویس[ویرایش]

  1. برای اکثر سوختهای موشکی، سرعت پرتاب موثر از مرتبه 2km/s تا 4km/s است.

منابع[ویرایش]

  • مکانیک تحلیلی/ گرانت فولز، جورج کسیدی/ ترجمه جعفر قیصری/ مرکز نشر دانشگاهی