سازگاری عقبرو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

پس‌سازگاری یا سازگاری عقبرو یک ویژگی از ابزار یا فناوری‌هایی است که توانایی کار کردن با ورودی‌های درست‌شده در نسخه‌های پیش از خود را در آنها ممکن می‌سازد و غالباً در مخابرات و رایانش مطرح می‌شود. اگر فرآورده‌ای بنابر استانداردهای تازه درست شده باشد ولی توانایی خواندن، مشاهده‌کردن یا پخش استانداردها و قالب‌های پیش از خود را هم داشته باشد، این فرآورده پس‌سازگار خوانده می‌شود یا می‌گوییم دارای پس‌سازگاری است.[۱]

به تغییر یک سامانه به نحوی که قابلیت سازگاری عقبرو نداشته باشد، گاهی «شکستن» سازگاری عقبرو می‌گویند.(انگلیسی: "breaking" backward compatibility‎) اطلاق می‌شود.[۲]

مثال‌ها[ویرایش]

  • راه اندازهای دیسک‌های بلو-ری (Blu-ray) توانایی خواندن دیسک‌های لوح فشرده (CD) و دی وی دی (DVD) را دارند.
  • PCI Express 2.0 سازگاری عقبرو با PCI Express 1.1 را دارند.
  • یواس‌بی نسخه ۳، که از ابزارهای USB 2.0 و USB 1.1 هم پشتیبانی می‌کند.

منابع[ویرایش]

  1. J.K. Petersen (2002), The Telecommunications Illustrated Dictionary (Second ed.), CRC Press, ISBN 978-1-4200-4067-8
  2. Paul Belleflamme; Martin Peitz (2010), "Strategies in standard wars", Industrial Organization: Markets and Strategies, Cambridge University Press, ISBN 978-0-521-86299-8