سازگاری عقبرو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

پس ‌سازگاری یا سازگاری عقب رو(انگلیسی: backward compatibility) یک ویژگی از ابزار یا فناوری‌هایی است که توانایی کار کردن با ورودی‌های درست‌شده در نسخه‌های پیش از خود را در آنها ممکن می‌سازد و غالباً در مخابرات و رایانش مطرح می‌شود. اگر فرآورده‌ای بنابر استانداردهای تازه درست شده باشد ولی توانایی خواندن، مشاهده ‌کردن یا پخش استانداردها و قالب‌های پیش از خود را هم داشته باشد، این فرآورده پس سازگار خوانده می‌شود یا می‌گوییم دارای پس ‌سازگاری است.[۱]

به تغییر یک سامانه به نحوی که قابلیت سازگاری عقب رو نداشته باشد، گاهی «شکستن» سازگاری عقب رو می‌گویند.(انگلیسی: "breaking" backward compatibility) اطلاق می‌شود.[۲]

مثال‌ها[ویرایش]

  • راه اندازهای دیسک‌های بلو-ری (Blu-ray) توانایی خواندن دیسک‌های لوح فشرده (CD) و دی وی دی (DVD) را دارند.
  • PCI Express 2.0 سازگاری عقبرو با PCI Express 1.1 را دارند.
  • یواس‌بی نسخه ۳، که از ابزارهای USB 2.0 و USB 1.1 هم پشتیبانی می‌کند.

منابع[ویرایش]

  1. J.K. Petersen (2002), The Telecommunications Illustrated Dictionary (Second ed.), CRC Press, ISBN 978-1-4200-4067-8
  2. Paul Belleflamme; Martin Peitz (2010), "Strategies in standard wars", Industrial Organization: Markets and Strategies, Cambridge University Press, ISBN 978-0-521-86299-8