روان‌شناسی محیط

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

روانشناسی محیط از ابتدای دهه ۶۰ قرن بیستم به وجود آمد. ابتدا در سالهای ۱۹۶۰–۱۹۷۰ اولین کار روان‌شناسی محیط این بود که آثار محیط فیزیکی و اجتماعی بر افراد را بفهمد، اما از دهه ۱۹۸۰ به بعد به بررسی نقش افراد بر محیط هم می‌پردازد. از جمله سر فصل‌های این شاخه از روانشناسی قلمروو رفتار قلمروی، تراکم و ازدحام، استرس زاهای محیطی است. این رشته از روانشناسی شاخه ایست میان رشته‌ای که با معماری، معماری منظر و طراحی شهری رابطه‌ای نزدیک دارد.

از محققین و اساتید بنام این رشته در ایران استاد فقید پروفسور رضا سیروس صبری بودند. مقالات و پژوهش‌های ایشان منبع مهمی برای پژوهشگران ایرانی در این رشته محسوب می‌شود.[۱]

منابع[ویرایش]

بدار، لوک و ژوره دزیل و لوک لامارش. ۱۳۸۱. روانشناسی اجتماعی. ترجمه دکتر حمزه گنجی