پرش به محتوا

روانی آمریکایی (فیلم)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
روانی آمریکایی
پوستر فیلم
کارگردانماری هرون
تهیه‌کنندهادوارد آر. پرسمن
فیلمنامه‌نویسگوینویر ترنر
ماری هرون
بر پایهروانی آمریکایی
اثر برت ایستون الیس
بازیگرانکریستین بیل
جاستین ثرو
جرد لتو
بیل سیج
جاش لوکاس
کلویی سونی
ریس ویترسپون
سامانتا ماتیس
ویلم دفو
کارا سیمور
راویکریستین بیل
موسیقیجان کیل
فیلم‌بردارآندژی سکووا
تدوین‌گراندرو مارکوس
توزیع‌کنندهلاینز گیت فیلمز
تاریخ‌های انتشار
مدت زمان
۱۰۱ دقیقه[۱]
۱۰۲ دقیقه (نسخه درجه‌بندی‌نشده)
کشورآمریکا
زبانانگلیسی
هزینهٔ فیلم۷ میلیون دلار[۲]
فروش گیشه۳۴٬۲۶۶٬۵۶۴ دلار[۲]

روانی آمریکایی (انگلیسی: American Psycho) یک فیلم کمدی سیاه و اسلشر آمریکایی به کارگردانی ماری هرون که در سال ۲۰۰۰ منتشر شد. این فیلم بر اساس رمانی به همین نام از برت ایستون الیس ساخته شده‌است. کریستین بیل در نقش پاتریک بیتمن، یک بانکدار سرمایه‌گذار وال استریت شهر نیویورک که زندگی دوگانه‌ای را به عنوان یک قاتل زنجیره‌ای دارد، بازی می‌کند. ویلم دفو، جرد لتو، جاش لوکاس، کلویی سونی، سامانتا ماتیس، کارا سیمور، جاستین ثرو و ریس ویترسپون در نقش‌های مکمل ظاهر می‌شوند. این فیلم ترس و کمدی سیاه را در هم می‌آمیزد تا فرهنگ یاپی و مصرف‌گرایی دهه ۱۹۸۰ را هجو کند.

الیس رمان جنجالی خود را به دلیل ماهیت گرافیکی آن غیرقابل فیلمبرداری می‌دانست، اما تهیه‌کننده ادوارد آر. پرسمن مصمم به اقتباس از آن بود و حقوق فیلم را در سال ۱۹۹۲ خرید. استوارت گوردون، دیوید کراننبرگ و راب وایس قبل از اینکه هرون و ترنر شروع به نوشتن کنند، کارگردانی فیلم را در نظر گرفتند. آنها به دنبال ساخت یک فیلم دورهمی بودند که در دهه ۱۹۸۰ پایه‌گذاری شده بود و صحنه را با رمان به اشتراک می‌گذاشتند. دوره پیش تولید پر فراز و نشیب بود. هرون بیل را برای بازی در نقش بیتمن انتخاب کرد، اما به دلیل اینکه پخش کننده لاینزگیت فیلمز با لئوناردو دی‌کاپریو در این نقش قرارداد بسته بود، هرون اخراج شد و الیور استون جایگزین شد. استون تصمیمات مهمی گرفت که در فیلم پایانی باقی ماندند که مهم‌ترین آنها انتخاب کلویی سونی بود. شراکت او با دی کاپریو به دلیل اختلافات خلاقانه منحل شد و باعث شد لاینزگیت هرون را مجدداً استخدام کند، به شرطی که کریستین بیل را به عنوان نقش اصلی انتخاب کند. تصویربرداری اصلی در فوریه ۱۹۹۹ در تورنتو و نیویورک آغاز شد.

داستان

[ویرایش]

در سال ۱۹۸۷، پاتریک بیتمن، بانکدار سرمایه‌گذاری شهر نیویورک، زندگی دوگانه‌ای را سپری می‌کند، با دقت ظاهر اجتماعی آراسته‌ای را حفظ می‌کند در حالی که انگیزه‌های تاریکی در سر می‌پروراند. او در طول روز در رستوران‌های شیک غذا می‌خورد، وسواس زیادی نسبت به ظاهر فیزیکی خود دارد و با حلقه‌ای کم‌ شمار از همکاران ثروتمند که مخفیانه از آنها متنفر است، رفت و آمد می‌کند، در حالی که همه اینها در حالی است که با اولین ویلیامز نامزد است. دنیای سطحی او در یک جلسه کاری تجسم می‌یابد، جایی که او و همکارانش کارت‌های ویزیت خود را به نمایش می‌گذارند و روی طرح‌های خود تمرکز می‌کنند در حالی که عبارت "Aquisitions" را که غلط املایی دارد و روی هر کدام نوشته شده است، نمی‌بینند. بیتمن که از برتری کارت همکارش پل آلن خشمگین شده است، خشم سرکوب‌شده‌اش زمانی فوران می‌کند که با یک مرد بی‌خانمان و سگش در کوچه‌ای روبرو می‌شود. او که در ابتدا پیشنهاد کمک می‌دهد، در عوض به آنها توهین می‌کند و به طرز وحشیانه‌ای آنها را می‌کشد و تمایلات خشونت‌آمیز خود را آشکار می‌کند.

حسادت بیتمن بر سر سبک زندگی مرفه آلن و توانایی او در رزرو جا در رستوران اختصاصی دورسیا، رستورانی که بیتمن به آن دسترسی ندارد، شدت می‌گیرد. در یک مهمانی کریسمس، او شامی را با آلن ترتیب می‌دهد، و این در حالیست که آلن او را با یکی دیگر از همکارانش، مارکوس هالبرسترام، اشتباه می‌گیرد. در طول شام، گفته‌های آلن نسبت به بیتمن که به خیال خودش در حال بیان آن‌ها به مارکوس هالبرسترام است ، کینه‌ی بیتمن را شعله‌ورتر می‌کند. بیتمن او را به آپارتمانش می‌کشاند، مستش می‌کند و با تبر به قتل می‌رساند. او جسد را از بین می‌برد و از کلیدهای آلن برای دسترسی به آپارتمانش استفاده می‌کند و پیامی روی دستگاه پاسخگویی آلن می‌گذارد که ادعا می‌کند به لندن رفته است. وقتی دونالد کیمبال، کارآگاه خصوصی، از بیتمن در مورد ناپدید شدن آلن سوال می‌کند و به مشاهده آلن در لندن اشاره می‌کند، بیتمن به راحتی سوءظن را از خود دور می‌کند.

فساد بیتمن با استخدام فاحشه‌هایی به نام‌های کریستی و سابرینا تشدید می‌شود و او قبل از پرداخت پول برای رفتن، درگیر اعمال سادیستی می‌شود. خشونت او متوجه همکارش لوئیس کاروترز می‌شود، با این حال زمانی که او سعی می‌کند او را در دستشویی رستوران خفه کند، کاروترز این عمل را به عنوان یک اقدام جنسی اشتباه تفسیر می‌کند و گمان می‌کند که بیتمن همجنسگراست و متقابلا به بیتمن ابراز علاقه می‌کند که انزجار و احساس چنش را در بیتمن به دنبال دارد و او با شتاب به بهانه‌ای محل را ترک می‌کند. مصاحبه دوم کاراگاه کیمبال، پارانویای بیتمن را تشدید می‌کند، اما او به اعمال خود ادامه می‌دهد، یک مدل را اغوا می‌کند و می‌کشد بعداً سعی می‌کند منشی خود جین را که به خانه آورده بکشد ولی یک تماس تلفنی او را منصرف کرده و او به جین پیشنهاد ترک خانه را می‌دهد بدون این که جین متوجه چیزی شده باشد چرا که بیتمن به او هشدار می‌دهد که ممکن است کنترلش را از دست بدهد، غافل از اینکه سر بریده‌ی مدل در یخچالش است. کاراگاه کیمبال بعداً به بیتمن اطلاع می‌دهد که یکی از همکارانش ادعا می‌کند در شب ناپدید شدن آلن با او شام خورده است و این موضوع، بهانه‌ی بیتمن را محکم‌تر می‌کند. کیمبال ایده‌ی قتل آلن را غیرممکن می‌داند و بیتمن را آسوده خاطر اما مضطرب می‌کند. خشونت بیتمن زمانی به اوج خود می‌رسد که یک روسپی با نام ساختگی کریستی را دوباره استخدام می‌کند و از آشنایش الیزابت برای یک رویارویی مرگبار با مواد مخدر دعوت می‌کند. کریستی هنگام فرار، اجسادی را در آپارتمان پیدا می‌کند، اما وقتی بیتمن در راه پله اره برقی را روی او می‌اندازد، کشته می‌شود. روز بعد با به هم زدن نامزدی‌اش با اولین، آشفتگی بیتمن تشدید می‌شود. یک دستگاه خودپرداز به طرز عجیبی عبارت "یک گربه ولگرد به من بده" را نمایش می‌دهد و این او را وادار می‌کند تا تلاش کند به یک گربه شلیک کند، اما او زنی را می‌کشد که در عوض مداخله می‌کند. او در حالی که از دست پلیس فرار می‌کند، به یک افسر شلیک می‌کند، به طرز غیرقابل توضیحی ماشین گشت پلیس را منفجر می‌کند و قبل از پنهان شدن در ساختمان دفترش، افراد بی‌گناه بیشتری را می‌کشد.

بیتمن در یک پیام صوتی سراسیمه به وکیلش، هارولد کارنز، به حدود ۴۰ قتل، از جمله آلن، کریستی، الیزابت و دیگران، اعتراف می‌کند و به آدم‌خواری نیز اعتراف می‌کند. روز بعد، بیتمن از آپارتمان آلن که اکنون خالی و برای فروش است، بازدید می‌کند. یک مشاور املاک که به ماسک N95 او مشکوک است، ارتباط آپارتمان با آلن را انکار می‌کند و او را ترغیب به ترک آنجا می‌کند. جین که از وضعیت آشفته بیتمن نگران است، دفتر خاطرات او را پر از طرح‌های گرافیکی قتل می‌بیند. هنگام ناهار، کارنز بیتمن را با شخص دیگری اشتباه می‌گیرد، به اعترافات او می‌خندد و ادعا می‌کند که اخیراً با آلن در لندن شام خورده است و اعتراف بیتمن را تضعیف می‌کند. در حالی که دوستانش در مورد رزرو شام بحث می‌کنند و در مورد شخصیت رونالد ریگان که در حال بیانیه دادن درباره وضعیت ایران است فکر می‌کنند، بیتمن که مطمئن نیست جنایاتش واقعی بوده یا خیالی، انگیزه شدید درونی خود برای تحمیل درد بی‌وقفه درونیش به دیگران را روایت می‌کند. او متوجه می‌شود که اعترافش هیچ معنایی نداشته و او را در وجود توخالی خود گرفتار کرده و آرزوی مجازات و آزادی‌ای را دارد که هرگز به دست نخواهد آمد. روی دری پشت سرش، تابلویی با این نوشته دیده می‌شود: «اینجا خروجی نیست».

بازیگران

[ویرایش]

تولید

[ویرایش]

فیلمبرداری در ۲۸ فوریه ۱۹۹۹ آغاز شد،[۳] و هفت هفته به طول انجامید، با بودجه ۷ میلیون دلار. آندژی سکووا به عنوان فیلمبردار خدمت کرد.

بازخوردها

[ویرایش]

این فیلم برای اولین بار در جشنواره فیلم ساندنس، جایی که بینندگان و منتقدان را دو قطبی کرد. برخی فیلم را به خاطر نگارش و اجرای آن از کریستین بیل تحسین کردند، برخی دیگر به دلیل ماهیت خشن آن انتقاد کردند. پس از اکران در سینما، این فیلم نقدهای مثبتی در نشریات مهم دریافت کرد، از جمله نیویورک تایمز که آن را یک «کلاسیک کمدی ترسناک پست و ناب» نامید.[۴][۵] در سایت راتن تومیتوز، این فیلم بر اساس ۱۵۲ نقد، با میانگین امتیاز ۶٫۳ از ۱۰، دارای ۶۸ درصد محبوبیت است.[۶] در متاکریتیک، که از میانگین وزنی استفاده می‌کند، بر اساس ۳۵ منتقد، امتیاز ۶۴ از ۱۰۰ را به فیلم اختصاص داد که نشان دهنده «بررسی‌های عموماً مطلوب» است.[۷] تماشاگرانی که توسط سینماسکور نظرسنجی شدند به فیلم نمره متوسط "D" در مقیاس A+ تا F دادند.[۸]

جستارهای وابسته

[ویرایش]

منابع

[ویرایش]
  1. ↑ "AMERICAN PSYCHO (۱۸)". هیئت رده‌بندی سنی فیلم‌های بریتانیا. ۶ مارس ۲۰۰۰. Retrieved 20 October 2012.
  2. 1 2 "American Psycho (۲۰۰۰)". Box Office Mojo. Retrieved September 18, 2009.
  3. ↑ Kelly, Brendan (February 22, 1999). "'Psycho' rabble". Variety. Retrieved April 13, 2022. The $10 million pic begins production Sunday in Toronto. There will also be some shooting in New York.
  4. ↑ Harron, Mary (April 9, 2000). "The Risky Territory of American Psycho". The New York Times.
  5. ↑ Holden, Stephen (April 14, 2000). "Murderer! Fiend! Cad! (But Well-Dressed)". The New York Times. Retrieved 2009-04-08.
  6. ↑ "American Psycho". Rotten Tomatoes. Fandango Media. Retrieved January 4, 2023.
  7. ↑ "American Psycho". Metacritic. Fandom, Inc. Retrieved January 4, 2023.
  8. ↑ "CinemaScore". CinemaScore. Archived from the original on April 13, 2022. Retrieved April 16, 2022.

پیوند به بیرون

[ویرایش]
برگرفته از «https://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=روانی_آمریکایی_(فیلم)&oldid=43236345»