دین مارتین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
دین مارتین
Dean Martin - Rio Bravo 1959.jpg
دین مارتین در ریو براوو
اطلاعات
نام اصلی دینو پاول کروچتی
Dino Paul Crocetti
تولد ۷ ژوئن ۱۹۱۷(۱۹۱۷-06-0۷)
استوبنویل، اوهایو
ملیت آمریکایی-ایتالیایی
مرگ ۲۵ دسامبر ۱۹۹۵ میلادی (۷۸ سال)
بورلی هیلز، کالیفرنیا
سال‌های فعالیت بازیگری سینما: ۱۹۴۶-۱۹۸۴
خوانندگی: ۱۹۳۹-۱۹۹۵

دین مارتین (به انگلیسی: Dean Martin) (7 ژوئن 1917 - 25 دسامبر 1995)، خواننده، بازیگر، تهیه کننده فیلم و کمدین ایتالیایی-آمریکایی بود. به واسطه یکی از مشهورترین سرگرم‌کنندگان آمریکایی اواسط قرن 20ام بودن، مارتین با لقب "شاه باحال‌" (به انگلیسی: King of Cool) به خاطر کاریزما و اعتماد به نفسش شناخته می‌شد.

او و جری لویس در تیم کمدی مشهور "مارتین و لویس" همکار بودند و پس از آن مارتین عضو گروه "رت پک" و همچنین به عنوان ستاره ای در کنسرت ها، کلوپ‌های شبانه، فیلم‌ها و تلویزیون شد. او مجری دو برنامه تلویزیونی بود.

وی ترانه‌های معروفی از قبیل"خاطرات از این ساخته شده اند"، "تو کسی نیستی مگر کسی تو را دوست داشته باشد"، "هرکسی، کسی را دوست دارد"، و "مامبو ایتالیانو" را در کارنامه خویش دارد.

مارتین و لوییس[ویرایش]

دین مارتین، جری لوئیس

جری لوئیس شهرت اولیه خود را در کنار «دین مارتین» به دست آورد. مارتین همواره مردی عاقل بود که باید با لوییس دیوانه سرمی کرد. گروه کمدی مارتین و لوییس با تعداد زیادی از نمایش‌های متنوع در دهه چهل معروف شدند. شاید شهرت و محبوبیت لوییس به این خاطر بود که بیشتر اوقات فی البداهه از کلمات و حالات خنده آور استفاده می‌کرد و زیاد پایبند متن نبود. در اواخر دهه ۱۹۴۰ آن دو با برنامه‌های شبانه‌شان کاملاً شناخته شدند. منتقدین اغلب قادر به توصیف حالات بی نظم و شلوغ آن دونبودند و فقط به یک جمله بسنده می‌کردند: «مارتین آواز می‌خواند و لوییس دلقک بازی درمی‌آورد.» ولی تماشاچیان از انرژی و هیجان این تیم دو نفره لذت می‌بردند و همیشه برنامه آنها را از تلویزیون و استودیو پارامونت پیکچرز دنبال می‌کردند. کم‌کم نقش مارتین در فیلم نامه‌ها کمرنگ تر شد و توجهات، بیشتر به لوییس معطوف می‌شد. به طوری که یک بار مجله لوک عکسی بزرگ از این زوج را چاپ کرد. این عکس در حقیقت تصویر لوییس را نشان می‌داد و تنها گوشه‌ای از صورت مارتین دیده می‌شد. این کار عملاً مارتین را از لوییس دور کرد و سرانجام در سال ۱۹۵۴ این زوج حرفه‌ای از یکدیگر جدا شدند اما پس از جدایی هر دوی آنها به شهرت انفرادی دست یافتند. باردیگر که این دو در کنار هم دیده شدند در سال ۱۹۷۶ و در فیلمی به کارگردانی «فرانک سیناترا» بود که بسیار مورد توجه مردم قرار گرفت. لوییس ده سال پس از مرگ دین، در سال ۲۰۰۵ در کتاب «دین ومن یک داستان عاشقانه» احساس خود را نسبت به همکار قدیمی اش «دین مارتین» بیان کرد.

شغل انفرادی[ویرایش]

مارتین میخواست بیش از فیلم های کمدی، یک بازیگر دراماتیک شود. برای فیلم شیرهای جوان، او میتوانست در کنار مارلون براندو، مونتگومری کلیفت نقش آفرینی کند. تونی رندال تقریبا نقش را داشت اما آژانس استعدادیابی متوجه شد که با این فیلم، مارتین میتواند تهدید سه گانه به حساب بیاید و آنها میتوانند از کارهایش در کلوپ‌های شبانه، فیلم‌ها و آهنگ‌ها پول در بیاورند. مارتین جایگزین رندال شد و فیلم به آغاز بازگشت مارتین تبدیل شد. مارتین برای اولین بار در کنار فرانک سیناترا در درام "وینسنته مینلی" با نام "بعضی‌ها دونده آمدند" (1958) نقش آفریتی کرد. تا اواسط دهه 1960، مارتین ستاره کلوپ‌های شبانه، تلویزیون، آهنگسازی و فیلم‌ها شده بود در حالی که شغل لویس در بازار فیلم افت کرد. مارتین نقش رفیق را در فیلم "ریو براوو" (1959) به کارگردانی هاوارد هاوکس و نقش آفرینی ریکی نلسون و جان وین ایفا کرد. او همچنین توانست با جان وین در فیلم "پسران کیتی الدر" (1965) تیم بشود و نقش برادران را بازی کنند. در سال 1960 میلادی، مارتین در نسخه فیلمِ کمدی موزیکال جودی هالیدی به نام "زنگها به صدا در می‌آیند" نقش آفرینی کرد. او یک نامزدی گلدن گلاب را برای اجرایش در فیلم کمدی "آن خانم، چه کسی بود؟" در سال 1960 برد.

او و سیناترا در فیلم های بیشتری همچون، "یازده یار اوشن"، فیلم موزیکال "رابین و هفت هود" و کمدی های "مامور شماره سه" و "چهار برای تگزاس" هم تیمی شدند. همچنین آنها بعضا با اعضای گروه رت پک شامل سامی دیویس و جونیور پیتر لافورد و جویی بیشاپ در کمدی رمانتیک "ازدواج روی صخره ها" همکاری داشتند.

به عنوان یک خواننده، مارتین سبک هری میلز و بینگ کراسبی و پری کومو را برای خود برگزید تا اینکه سبک خود را گسترش داد و در دوئت هایش با سیناترا و کراسبی توانست سبک خود را حفظ کند. همانند سیناترا، او نیز نمیتوانست نت موسیقی را بخواند اما او بیش از 100 آلبوم و 600 آهنگ منتشر کرد. آهنگ مشخصه‌ی او، "هرکسی، یک کسی را دوست دارد" جای آهنگ "شبِ یک روز سخت" اثر بیتلز را در رتبه یک در سال 1964 در ایالت متحده گرفت. این رخداد، در ادامه جایگیری آهنگ "در به روی قلبم همچنان باز است" در رتبه 6 همان سال بود. الویس پرسلی گفته است که تحت تاثیر مارتین قرار گرفته است و آهنگ "مرا مهربان تر دوست بدار" را از سبک او برگرفته است. همانند الویس، مارتین نیز تحت تاثیر موسیقی کانتری قرار گرفته بود.

منابع[ویرایش]

  1. Lewis, Jerry and James Kaplan. Dean & Me (A Love Story). Doubleday, New York, 2005.