ده قبیله گمشده

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

ده قبیله گمشده به ده قبیلۀ بنی اسراییل اطلاق می‌شود که سرنوشت آنان پس از اخراج به دست آشوریان در سال ۷۲۲ قبل از میلاد مشخص نیست. ملتها و افراد بسیاری سعی کرده‌اند خود را بازماندۀ این ده قبیله بنامند. از دیدگاه آخرالزمانی یهودی و مسیحی این ده قبیله در آخرالزمان پیدا خوانده شد و به ارض مقدس باز می‌گردند.

در کتاب مقدس[ویرایش]

اخراج اسرائیل توسط آشوریان.

بنا به کتاب مقدس یعقوب نبی دوازده پسر داشت. هر کدام از این دوازده پسر یک قبیله تشکیل داد و از مجموع این قبایل قوم اسراییل شکل گرفت. بعد از اتمام پادشاهی سلیمان بین جانشینان او اختلاف افتاد. ده قبیله از دوازده قبیلۀ اسراییل رهوبوام، پسر سلیمان، را به عنوان شاه قبول نکردند. این ده قبیله عبارت بودند از این قبایل روبن، ایساکر، زبولون، دن، نفتالی، گد، آشر، افراییم و مناسه و لوی. قبایل یهودا و بنیامین با رهوبوام بیعت کردند و پادشاهی یهودا را تشکیل دادند. در سال ۷۳۲ پیش از میلاد پادشاه آشوریان به رهبری تیگلات-پیلسر سوم به پادشاهی اسراییل حمله کرد و بخشی از قلمروی آن را تصرف کرد. مردم قبایل اسراییل به اسارت درآمدند و به منطقۀ بین النهرین کوچانده شدند. اسراییل با قلمروی کوچک تری به حیات خود ادامه داد تا این که درنهایت در سال ۷۲۵ پیش از میلاد آشوریان مجدداً به این منطقه حمله کردند و این بار تمامی ساکنین منطقه را به اسارت گرفتند. پس از این زمان از سرنوشت این قبایل اطلاعی در دست نیست. در متون یهودی گوناگون وعده داده شده است که در آخرالزمان این ده قبیله پیدا خواهند شد و به ارض مقدس باز خواهند گشت.

منابع[ویرایش]