درخشندگی خورشید

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

درخشندگی خورشید(به انگلیسی: solar luminosity), L_\odot، یک واحد نجومی در مورد درخشندگی (قدرت انتشار یافته از فوتون‌ها) است که توسط ستاره‌شناسان و برای بیان درخشندگی ستارگان دیگر استفاده می‌کنند. مقدار مورد توافق برای درخشندگی خورشید، برابر است با ۳٫۸۳۹ × ۱۰۲۶ W، یا ۳٫۸۳۹ × ۱۰۳۳ارگ/s.[۱] نکته اینکه خورشید یک ستاره متغیر ضعیف است .

محاسبه از طریق ثابت[ویرایش]

با روش‌هایی می‌شود درخشندگی خورشید را محاسبه کرد.

  • شعاع زمین ۶٫۳۸۷ کیلومتر است.
  • مسحات جانبی زمین = π×radius۲ = ۴۹٫۳ میلیون مایل مربع (۱۲۸٬۰۰۰٬۰۰۰ km²).
  • فاصله متوسط زمین تا خورشید ۹۳ میلیون مایل است (۱۵۰٬۰۰۰٬۰۰۰ km).
  • مساحت جو برابر است = ۴×π×radius۲ = ۱٫۰۹×۱۰۱۷ مایل مربع (۲٫۸۲×۱۰۱۷ km²).
  • قدرت جذب زمین = P(total) × Area(earth)/Area(sphere) = ۱٫۷۷×۱۰۱۷ W.
  • The power hitting a square meter of area on Earth: (square meter = ۱/۱۶۰۹۲ square miles)
    • Power over square meter = P(total)(۱/۱۶۰۹۲)/area(sphere) = ۱۳۸۷ W (the solar constant)
  • تخمین مقداری از طریق مردم ایجاد می‌شود حدود ۱۲×۱۰۱۲ W.
  • How much land area would be needed to power that?
    • بهترین سلول‌های خورشیدی ۳۳درصد بازدهی دارند.
    • منطقه مورد نیاز = ۱۲×۱۰۱۲/(۱۳۸۷×۰٫۳۳) = ۲۶×۱۰۹ m۲ = ۱۰۱۲۲ square miles ~۱۰۰×۱۰۰ mile square. (More is needed since the sun is not always straight over head, and because some fraction of the radiation does not reach the surface due to clouds and atmospheric scattering.)

منابع[ویرایش]

  1. Carroll, ‎Bradley W.. Dale A. Ostlie. An Introduction to Modern Astrophysics. Pearson Addison Wesley, 2007 September, ‎. Appendix A. ISBN 0-8053-0402-9.