اخترشناس

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
از گالیله به عنوان پدر اخترشناسی نوین نام برده می‌شود.

اخترشناس یا ستاره‌شناس یا مُنَجِّمْ (از عربی «نجم» به‌معنای «ستاره»)، دانشمندی است که روی اجرام آسمانی مانند ستارگان، سیارات و کهکشان‌ها مطالعه می‌کند.

اخترشناسان کنونی معمولاً تا مقطع پسادکترا در رشته فیزیک یا اخترشناسی ادامه تحصیل می‌دهند و سپس در مراکز تحقیقاتی یا دانشگاه‌ها استخدام می‌شوند.[۱]

از اخترشناسان مشهور ایرانی در دوران طلایی اسلام می‌توان به ابوریحان بیرونی و حاسب طبری (آملی) و خواجه نصیرالدین توسی (سازنده زیج توسی) اشاره کرد.

منابع[ویرایش]

  1. "Frequently Asked Questions About Becoming an Astronomer". NOAO. Retrieved 29 March 2009.

پیوند به بیرون[ویرایش]