اخترشناس

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
از گالیله به عنوان پدر اخترشناسی نوین نام برده می‌شود.

اخترشناس، ستاره‌شناس یا مُنَجّمْ، دانشمندی است که روی اجرام آسمانی مانند ستارگان، سیارات و کهکشان‌ها مطالعه می‌کند.

اخترشناسان کنونی معمولاً تا مقطع پسادکترا در رشتهٔ فیزیک یا اخترشناسی ادامه تحصیل می‌دهند و سپس در مراکز تحقیقاتی یا دانشگاه‌ها استخدام می‌شوند.[۱]

از اخترشناسان مشهور ایرانی در دوران طلایی اسلام می‌توان به ابوریحان بیرونی و حاسب طبری (آملی) و خواجه نصیرالدین توسی (سازندهٔ زیج توسی) اشاره کرد.

منابع

  1. "Frequently Asked Questions About Becoming an Astronomer". NOAO. Retrieved 29 March 2009.

پیوند به بیرون