دایه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
یک دایهٔ روس

دایه یا لَلِـه یا دَدِه در زمان قدیم به زنی گفته می‌شد که در نگهداری کودک به مادر او کمک می‌کرد. دایه گاه به معنای زنی است که بچهٔ زن دیگری را شیر دهد. همچنین گاه به معنای ماما و قابله، کسی که کمک می‌کند بچه‌ای زاده شود، است.[۱][۲]
امروزه به شخصی که در نگهداری کودک به مادر کمک می کند پرستار کودک می‌گویند.

در اسلام[ویرایش]

در اسلام، به خویشاوندی بین زنی که بچه‌ای غیر از فرزند خود را شیر دهد، با آن بچه، خویشاوندی رضاعی گفته می‌شود. مدت اندکی پس از تولد محمد، او را برای گذراندن دوران شيرخوارگی به دست دايه ای از قبيلهٔ بيابان نشين بنی سعد، به نام « حَليمهٔ سَعديه » سپردند.

در امثال[ویرایش]

ضرب‌المثل معروف فارسی، «دایه مهربان‌تر از مادر»[۱] به معنای «بیش از حد جمایت کردن» و گاه به معنای «به دروغ خود را مهربان و فداکار جلوه دادن»[۳] است.

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ علی‌اکبر دهخدا و دیگران، سرواژهٔ «دایه»، لغت‌نامهٔ دهخدا (بازیابی در ۱۰ مه ۲۰۱۴).
  2. فرهنگ لغت عمید
  3. فرهنگ فارسی معین

دذماژکفکلژر