دانشگاه آزاد ایران

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

دانشگاه آزاد ایران نمونه ای از "دانشگاه های باز" یا Open University بود که در کشورهای دیگر جهان از جمله انگلستان نیز وجود دارد و بزرگترین دانشگاه انگلستان محسوب می شود. این دانشگاه فعالیت خود را در دهه ۵۰ خورشیدی با مدیریت دکتر عبدالرحیم احمدی و معاونت دکتر شاهرخ مسکوب آغاز کرد و در سال ۱۳۵۵ خورشیدی تعدادی از فارغ التحصیلان ممتاز کشور را با بورس تحصیلی به دانشگاه‌های ممتاز جهان اعزام کرد تا فعالیت خود را با کادری نخبه آغاز کند.

پذیرش دانشجو در این دانشگاه در ۱۳۵۷ بطور محدودآغاز گردید که پس از چندی با رخداد انقلاب و رویدادهای پس از آن و نهایتاً انقلاب فرهنگی ایران از فعالیت باز ایستاد.[۱][۲]

برنامه درسی این دانشگاه متفاوت از دانشگاه‌های دیگر بود. برنامه‌های این دانشگاه بر پایه آموزش از راه دور قرار داشت. بر این اساس دانشگاه آزاد ایران اقدام به تهیه کتاب‌های بسیار با طرح و اندازه واحد و کیفیت عالی و نیز فیلم‌های آموزشی و نوارهای صوتی نمود. دانشگاه آزاد ایران برای تهیه منابع دیداری و شنیداری با سازمان رادیو و تلویزیون ملی ایران همکاری داشت. در کنار استفاده از روش آموزش از دور، این دانشگاه دارای یک سازمان مرکزی در تهران و چند مرکز منطقه ای در شهرهای بزرگ بود. هر مرکز منطقه ای در شهرهای کوچک ایران دارای چندین مرکز آموزشی بود. رشته های تحصیلی در این دانشگاه عمدتاً شامل تربیت معلم و بهداشت بود. هر دانشجو پس از انتخاب واحد، کتابهای خودآموز آن درس را از مرکز آموزشی دریافت می کرد. هر کتاب چندین مرحله خودآزمایی داشت. از آنجایی که کتاب خودآموز بود، باید در نهایت دقت و بدون کوچکترین ابهام و در کمال سادگی نوشته می شد. وظیفه اعضای هیات علمی این دانشگاه در واقع تهیه همین منابع آموزشی بود. طبق برنامه دانشجو جهت مشاهده فیلم آموزشی مربوط به درس نیز به مرکز مراجعه می کرد و در صورت نیاز از راهنمایی های مشاوران مرکز هم بهره می برد. در نهایت آزمون پایان ترم برگزار می گردید. برنامه درسی "عروج انسان" که یکی از دروس عمومی آن دانشگاه بود، از برنامه‌های درخشان و ارزشمندی است که موضوع نحوه تکامل انسان و سیر تاریخ علمی بشری را مطرح کرده است. ولی پس از انقلاب اسلامی تدریس اینگونه مطالب ممنوع گردید.

در سالهای پس از انقلاب و در پی انقلاب فرهنگی، دانشگاه آزاد ایران نیز مانند دانشگاه های دیگر چندین سال تعطیل شد. سپس در سال 1358 مدیریت آن، به سبب دارا بودن رشته های علوم انسانی به دانشگاه علامه طباطبایی که خود در همان زمان ها از تجمیع بیست و هفت دانشکده و دانشگاه مستقل دیگر تشکیل شده بود، واگذار شد، و نهایتاً با تاسیس دانشگاه پیام نور در سال 1367، واحدها و مراکز آموزشی این دانشگاه تحت پوشش دانشگاه پیام نور قرار گرفتند. انتشارات و چاپخانه پیشرفته این دانشگاه که دارای واحدهای حرفه ای مانند سازمان ویرایش فنی بود و توسط ویراستاران حرفه ای موسسه انتشارات فرانکلین اداره می شد، پس از انقلاب به مرکز نشر دانشگاهی تبدیل شد.


لازم به توضیح است که "دانشگاه آزاد ایران" با دانشگاه دیگری که پس از انقلاب تاسیس شد و "دانشگاه آزاد اسلامی" نام گرفت به کلی متفاوت بوده است و ارتباطی با آن ندارد. زیرا دانشگاه آزاد اسلامی بر خلاف نام خود، ساختار دانشگاه های آزاد یا باز را ندارد.

منابع[ویرایش]

  1. داستان اجباری شدن حجاب در ایران (...دانشگاهیان دانشگاه آزاد بیانیه داده و به بیانیه گروه دیگری به نام زنان مجاهد اشاره کردند:.....رادیو زمانه،۴ بهمن۱۳۸۶)
  2. «پیرامون دانشگاه آزاد در سالهای قبل از انقلاب». وبلاگ نگاه، ۴آبان ۱۳۸۷.