داستان‌های بیدپای

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

داستان های بیدپای ترجمه ای دیگر از کتاب کلیله و دمنه به فارسی است.

تاریخچه[ویرایش]

این کتاب به امر اتابک سیف الدین غازی اول ، از اتابکان موصل به دست محمد بن عبدالله بخاری بین سالهای ۵۴۱ تا ۵۴۴ ه.ق. انجام شده‌است. از این کتاب تنها یک نسخه در کتابخانه موزه طوپقاپوسرای ترکیه موجود است.[۱] این ترجمه از کلیله و دمنه بر خلاف ترجمه نصرالله منشی، از پیچیدگی و لفاظی به دور است و سبکی ساده تر دارد. غلامحسین یوسفی ترجمه بخاری را «ساده و روشن و گیرا» توصیف کرده‌است.[۲] وی صفت عمده نثر بخاری را ایجاز و جمله های کوتاه می‌داند. ظاهراً داستان های بیدپای در ۱۵ باب نگارش شده‌است ولی نسخه اساس آن افتادگی هایی دارد. بهترین چاپ داستان های بیدپای توسط پرویز ناتل خانلری و محمد روشن فراهم شده‌است.

پانویس[ویرایش]

  1. داستان های بیدپای، به تصحیح پرویز ناتل خانلری و محمد روشن، شرکت انتشارات خوارزمی، ص ۱۹
  2. نقد و معرفی کتاب داستانهای بیدپای، غلامحسین یوسفی، نشریه نشر دانش، فروردین و اردیبهشت ۱۳۶۳، شماره ۲۱، ص ۳۵

منابع[ویرایش]

  • داستان های بیدپای، محمد بن عبدالله بخاری، تصحیح پرویز ناتل خانلری و محمد روشن، شرکت سهامی انتشارات خوارزمی، چاپ اول مهر ماه ۱۳۶۱.
  • بررسی بعضی اختلاف های کلیله و دمنه نصرالله منشی با ترجمه عربی ابن مقفع و داستان های بید پای و پنجا کیانه، علی حیدری، نشریه علوم انسانی دانشگاه الزهرا،شماره ۶۸ و ۶۹.