خوردگی بین‌دانه‌ای

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
نمایش میکروسکوپی یک برش پرداخت و صیقل شدهٔ فولاد که مورد حملهٔ خوردگی بین‌دانه‌ای قرار گرفته.

خوردگی بین‌دانه‌ای (به انگلیسی: Intergranular corrosion) گونه‌ای از خوردگی است که در پیرامون کریستالیت‌های فولاد یعنی مرزدانه رخ می‌دهد.

سازوکار[ویرایش]

این گونه خوردگی تنها در برخی از فلزها مانند فولاد زنگ‌نزن دیده می‌شود. فولاد زنگ‌نزن دارای کروم است که به آن ویژگی رویینگی می‌دهد. رویینگی را یک لایهٔ نامرئی فوق‌العاده نازک و مقاوم در برابر خوردگی بر سطح فولاد ایجاد می‌کند. اگر بدلیلی (مانند جوشکاری) یا قرار گرفتن در معرض دمای بین ۴۵۰ تا ۸۲۵ درجه سانتی‌گراد؛ که باعث ایجاد رسوب کاربید کروم و فازهای ترد سیگما در مرزدانه می‌شود، مقدار کروم در یک خط نواری کنار مرزدانه کمتر از ۱۲٪ شود آن ناحیه به اصطلاح دچار فقر کروم می‌گردد، و در نتیجهٔ شکل گیری منطقه‌های کروم تهی مجاور مرزدانه، لایهٔ نامرئی مقاوم در برابر خوردگی آسیب دیده و فولاد رویینگی خود را از دست می‌دهد و خوردگی می‌تواند در باریکهٔ حاشیهٔ مرزدانه‌های آن قسمت از فولاد بصورت ایجاد و گسترش ترک (حالت شکری مانند) نفوذ کند. به چنین فولادی فولاد زنگ‌نزن حساس‌شده گفته می‌شود.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

Mars G. Fontana, Corrosion Engineering, McGraw-Hill, 1987.