پرش به محتوا

جان فرانچسکو مالپیه‌رو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
جان فرانچسکو مالی‌پیرو
زادهٔ۱۸ مارس ۱۸۸۲
ونیز، ایتالیا
درگذشت۱ اوت ۱۹۷۳ (۹۱ سال)
ترویزو، ایتالیا
ملیتایتالیایی

جان فرانچسکو مالی‌پیرو (ایتالیایی: Gian Francesco Malipiero؛ ‏ تلفظ ایتالیایی: [ˈdʒaɱ franˈtʃesko maliˈpjɛ:ro]؛ ‏ ۱۸ مارس ۱۸۸۲ – ۱ اوت ۱۹۷۳) موسیقی‌دان، موسیقی‌شناس و آهنگساز اهل ایتالیا بود. از فیلم‌هایی که وی در آنها نقش داشته‌است، می‌توان به فولاد اشاره کرد.

زندگی

[ویرایش]

سال‌های آغازین

[ویرایش]

جان فرانچسکو مالی‌پیرو، که در ونیز در خانواده‌ای اشرافی و نوه‌ی آهنگ‌ساز اپرا، فرانچسکو مالی‌پیرو، به دنیا آمد، به دلیل مشکلات خانوادگی نتوانست به‌طور منظم به تحصیل موسیقی بپردازد. پدرش در سال ۱۸۹۳ از مادرش جدا شد و جان فرانچسکو را با خود به تریسته، برلین و در نهایت به وین برد. رابطه‌ی مالی‌پیرو جوان با پدرش به‌تلخی پایان یافت و در سال ۱۸۹۹ به خانه‌ی مادرش در ونیز بازگشت؛ جایی که وارد مدرسه موسیقی ونیز (که امروزه به کنسرواتوار موسیقی بندتو مارچلو دی ونتزیا شناخته می‌شود) شد.[۱]

مالی‌پیرو پس از توقف درس‌های کنترپوان با آهنگ‌ساز، نوازنده ارگ و مدرس مارکو انریکو بوسی، به‌تنهایی به مطالعه ادامه داد و با رونویسی آثار آهنگ‌سازانی چون کلودیو مونته‌وردی و جیورلامو فرسکوبالدی از کتابخانه مارچیانا در ونیز، مسیر تعهد همیشگی خود به موسیقی ایتالیایی آن دوران را آغاز کرد.[۱] در سال ۱۹۰۴ به بولونیا رفت و برای ادامه تحصیل به سراغ بوسی در مدرسه موسیقی بولونیا (که اکنون به کنسرواتوار جووانی باتیستا مارتینی شناخته می‌شود) رفت. در سال ۱۹۰۶ به کنسرواتوار موسیقی بندتو مارچلو در ونیز بازگشت تا تحصیلاتش را ادامه دهد. پس از فارغ‌التحصیلی، مالی‌پیرو دستیار آهنگ‌ساز نابینا، آنتونیو اسماریلیا شد.[۲]

حرفه موسیقی

[ویرایش]

در سال ۱۹۰۵، مالی‌پیرو به ونیز بازگشت، اما از ۱۹۰۶ تا ۱۹۰۹ اغلب در برلین بود[۳] و در کلاس‌های ماکس بروخ شرکت می‌کرد.[۴] بعدها، در سال ۱۹۱۳، به پاریس نقل مکان کرد و در آن‌جا با آثار راول، دبوسی، فایا، شوئنبرگ و برگ آشنا شد. مهم‌تر از همه، او در اجرای نخست باله‌ی پرستش بهار اثر استراوینسکی حضور یافت، اندکی پس از آن‌که با آلفردو کازلا و گابریله دانونتسیو آشنا شده بود.[۲][۳] او این تجربه را چون بیدار شدن «از یک خواب طولانی و خطرناک» توصیف کرد.[۱][۲] پس از آن، تقریبا همه‌ی آثار خود تا آن زمان را رد کرد، به‌جز تأثیراتی از واقعیت (۱۹۱۰–۱۹۱۱).[۱] در آن زمان، با ارائه‌ی پنج اثر با پنج نام مستعار متفاوت، چهار جایزه‌ی آهنگ‌سازی از آکادمی ملی سانتا چچیلیا در رم دریافت کرد.

در سال ۱۹۱۷، به دلیل شکست ایتالیا در کاپورتو، ناچار شد از ونیز بگریزد و در رم ساکن شد.

در سال ۱۹۲۳، با آلفردو کازلا و گابریله دانونتسیو در تأسیس «انجمن موسیقی نوین» (Corporazione delle Nuove Musiche) همکاری کرد. مالی‌پیرو رابطه‌ی خوبی با بنیتو موسولینی داشت تا زمانی که اپرای افسانه‌ی پسر عوض‌شده را بر اساس لیبرتوی پیراندلو ساخت که با محکومیت فاشیست‌ها روبه‌رو شد. مالی‌پیرو اپرای بعدی‌اش، ژولیوس سزار را به موسولینی تقدیم کرد، اما این کار کمکی به او نکرد.

او از ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۴ استاد آهنگ‌سازی در کنسرواتوار پارما بود. در سال ۱۹۳۲، استاد آهنگ‌سازی در مدرسه موسیقی ونیز (که آن زمان هنوز کنسرواتوار نشده بود) شد و از ۱۹۳۹ تا ۱۹۵۲ ریاست آن را بر عهده داشت. از جمله شاگردانش می‌توان به لوئیجی نونو و همچنین برادرزاده‌اش، ریکاردو مالی‌پیرو، اشاره کرد.

پس از آن‌که در سال ۱۹۲۳ به‌طور دائمی در شهر کوچک آزولو ساکن شد،[۵] مالی‌پیرو کار ویراستاری‌ای را آغاز کرد که بعدها بیش از هر چیز با آن شناخته شد: نسخه‌ی کامل آثار کلودیو مونته‌وردی از ۱۹۲۶ تا ۱۹۴۲، و پس از ۱۹۵۲، ویراستاری بسیاری از کنسرتوهای ویوالدی در مؤسسه‌ی ایتالیایی آنتونیو ویوالدی.

منابع

[ویرایش]
  1. 1 2 3 4 John C.G. Watherhouse (1993). "Gian Francesco Malipiero (1883–1973)". In Symphonies nos.3 and 4 · Sinfonia del mare (pp. 3–5) [CD booklet]. Germany: Naxos.
  2. 1 2 3 "G.F.MALIPIERO – LIFE". rodoni.ch.
  3. 1 2 Laureto Rodoni, «Caro Lualdi…». I rapporti d'arte e d'amicizia tra G.F.Malipiero e A.Lualdi alla luce di alcune lettere inedite,
  4. ↑ "G.F.Malipiero". Universal Edition.
  5. ↑ John C.G. Watherhouse (1993). "Gian Francesco Malipiero (1883–1973)". In Symphonies nos.1 and 2 · Sinfonie del silenzio e della morte (pp. 3–5) [CD booklet]. Germany: Naxos.

پیوند به بیرون

[ویرایش]
برگرفته از «https://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=جان_فرانچسکو_مالپیه‌رو&oldid=43443188»