تکیه‌کلام

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

تکیه کلام یا ویژه سخن (به انگلیسی: catchphrase) واژه‌ای است که در اثر تکرار تبدیل می‌شود به اسم یا نشان گروه یا جنبش بخصوصی.[۱] بعضی کسان بهنگام گفتگو کلمه ای را که در بیان موضوع اثری ندارد مکرر بیان کنند و چنین کلمات را تکیه کلام آنان نامند. این تکیه کلام گاهی مبهمات است مانند بسیار، بهمان، چه چیز و ذلک و مانند آن و گاهی ترکیبی یا جمله ای است که معنی اصلی آن مقصود گوینده نیست. گویند تکیهٔ کلام فلان کس «چیز» است یعنی فلان در گفتار خود بی‌اراده و نظر بمعنی خاصی کلمهٔ «چیز» را بکرات بکار برد.[۲]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. آریانپور. لغتنامه آریانپور.
  2. دهخدا، علی اکبر. لغتنامه دهخدا.