بیماری بهجت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از بیماری راه ابریشم)
پرش به ناوبری پرش به جستجو
بیماری بهجت
Behcets disease.jpg
زخم دهان بر اثر بیماری بهجت
طبقه‌بندی و منابع بیرونی
تخصص ایمنی‌شناسی
آی‌سی‌دی-۱۰ M35.2
آی‌سی‌دی-9-CM 136.1
اُمیم ۱۰۹۶۵۰
دادگان بیماری‌ها 1285
ئی‌مدیسین med/۲۱۸ ped/219 derm/49 oph/425
سمپ D001528

بیماری بهجت یا بیماری راه ابریشم یا بیماری آدمنتیاس (نام علمی: Behçet's disease) یک نوع از التهاب رگ‌ها می‌باشد که در ایجاد ضایعات پوستی در دهان نقش دارد. ضایعات پوستی به شکل آفت هستند. مشکلات ریه، روده، یا درد ماهیچه‌ها کمیاب ولی ممکن است. درمان با استفاده از استروئیدها یا داروهای ضد ایمنی می‌باشد.این بیماری می تواند کاملا تحت کنترل باشد و مبتلایان به آن همانند همه مردم جامعه به زندگی خود بپردازند، نام این بیماری از نام هولوسی بهجت، پزشک پوست اهل ترکیه گرفته شده‌است که نخستین بار آن را توصیف کرد.

این بیماری یک بیماری خودایمنی است که زمینه ژنتیک دارد و دستگاه‌هایی از بدن از جمله پوست و مخاط، دستگاه گوارش، را درگیر می‌کند. احتمال ابتلا به ان از بیماری لوپوس بیشتر است همچنین بیماری در مردان نسبت به زنان پیش آگهی بیشتر و شدیدتری دارد.

بیماری بهجت یکی از بزرگترین و شایعترین بیماری‌های خودایمنی در جهان محسوب می‌شود که بیشتر در کشورهایی که اطراف جاده ابریشم هستند، دیده می‌شود. هر چه از جاده ابریشم دور شویم شیوعش کمتر می‌شود به‌طوری‌که در نیمکره جنوبی بسیار نادر است. این بیماری بیشتر در نژاد زردپوست و ترک‌تباران زردپوست دیده می‌شود. بیماری به وسیله ترک‌ها از شمال چین به ایران، ترکیه، جنوب اروپا و شمال آفریقا نفوذ کرده و از طریق تنگه برینگ به قاره امریکا انتقال یافته و از شمال آمریکا تا آمریکایی جنوبی و برزیل نفوذ کرده‌است. عامل ژنتیک در بروز این بیماری نقش مهمی دارد.

این بیماری خود را بیشتر به صورت آفت دهان، جوش در پوست و التهاب روده نشان می‌دهد و مهمترین نشانه‌های آن آفت‌های پی در پی دهانی و است. این بیماری با درمانهای جدید و داروهای ساده موجود می تواند حتی تا آخر عمر خاموش بماند.

تشخیص[ویرایش]

اگر فردی از شش معیار زیر چهار نمره یا بیشتر بگیرد تشخیص با حساسیت نود و هشت درصد بهجت است.

  1. آفت دهانی دو نمره
  2. آفت ژنیتال دو نمره
  3. ضایعات چشمی دو نمره
  4. ضایعات واسکولار یک نمره
  5. ضایعات پوستی یک نمره
  6. پاترزی یک نمره

علایم[ویرایش]

از آنجا که تظاهرات دهانی بهجت تقریباً مشابه زخمهای آفتی است. ممکن است در ابتدا با یک آفت ساده اشتباه شود. به همین دلیل، نمی توان تنها با استناد به علائم دهانی بیماری را تشخیص داد.  زخمهای دهانی بهجت معمولاً دردناک و سطحی یا عمقی هستند و به صورت منفرد یا خوشه‌ای در هر نقطه از دهان ظاهر می‌شوند. این زخمها به مدت یک تا 2 هفته پایدار می مانند و بعد بدون این که از خود اثری باقی بگذارند، محو می‌شوند.ابتلای پوستی ممکن است جوشهایی مشابه جوشهای غرور جوانی ایجاد کند. شاید بدترین عارضه بهجت مربوط به چشمها باشد، چرا که بسرعت پیشرفت می‌کند و گاهی حتی به کوری منتهی می‌شود. علایم چشمی یا از شروع بیماری وجود دارد یا طی مراحل بعدی رخ می دهد و در نهایت ملتحمه شبکیه و حتیجسم مژگانی را درگیر می سازد. 

اصولا آنچه باعث بروز علایم این سندرم است، واسکولیت یا همان تخریب عروق کوچک و متوسط است. این تخریب در نهایت موجب از بین رفتن فعالیت ارگان مورد نظر می‌شود. یکی دیگر از نشانه‌های بهجت، آرتریت یا التهاب مفاصل است که این آرتریت غالبا زانو و مچ پا را درگیر می‌کند. اما برخلاف سایر آرتروزها در دست و پا تغییر شکلی ایجاد نمی کند. در عده‌ای از بیماران ممکن است درگیری اعصاب مرکزی یا گوارش هم دیده شود که البته خیلی شایع نیست.

منابع[ویرایش]

«بهجت چه نوع بیماری ای است؟». بازبینی‌شده در ۱۶ فرودین ۱۳۹۰.