بهت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
بهت
آی‌سی‌دی-۱۰ R40.1
آی‌سی‌دی-۹ 780.09
سمپ D053608

بُهت (به انگلیسی: stupor) حالتی در مرز هوشیاری و ناهوشیاری همراه با عدم فعالیت روانی آشکار و کاهش توانایی در پاسخ دادن به تحریک می‌باشد.

علل بروز بهت متفاوت است و از علل داخلی مانند افزایش اوره خون ویا کاهش قند خون تا علل خارجی مانند ضربه به سر می‌تواند باشد. بهت را میتوان کمای سطحی نیز دانست.حالتی از کاهش هوشیاری است که در ان بیمار با تحریک بیدار شده پاسخ میدهد و بلافاصله پس از قطع تحریک مجددا به خواب میرود این حالت یک مرحله قبل از مرحله کما است در مرحله کما بیمار علی رغم تحریک درد ناک واکنش هدفداری به تحریک نشان نمیدهد

جستارهای وابسته[ویرایش]

اغما

منابع[ویرایش]

  • واژه‌های مصوب فرهنگستان زبان وادب فارسی