بهت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
بهت
Сatatonic stupor3.jpg
طبقه‌بندی و منابع بیرونی
تخصص عصب‌شناسی
آی‌سی‌دی-۱۰ R40.1
آی‌سی‌دی-9-CM 780.09
سمپ D053608

بُهت[۱] (به انگلیسی: stupor) حالتی در مرز هوشیاری و ناهوشیاری همراه با عدم فعالیت روانی آشکار و کاهش توانایی در پاسخ دادن به تحریک می‌باشد. این وضعیت شدیدتر از لتارژی است. درواقع می‌توان گفت با خواب آلودگی متفاوت است.

علل بروز بهت متفاوت است و از علل داخلی مانند افزایش اوره خون ویا کاهش قند خون تا علل خارجی مانند ضربه به سر می‌تواند باشد. بهت را می‌توان کمای سطحی نیز دانست. حالتی از کاهش هوشیاری است که در ان بیمار با تحریک بیدار شده پاسخ می‌دهد و بلافاصله پس از قطع تحریک مجدداً به خواب می‌رود این حالت یک مرحله قبل از مرحله کما است در مرحله کما بیمار علی‌رغم تحریک دردناک واکنش هدفداری به تحریک نشان نمی‌دهد

جستارهای وابسته[ویرایش]

اغما لتارژی

منابع[ویرایش]

  1. «بهت» [پزشکی] هم‌ارزِ «stupor»؛ منبع: گروه واژه‌گزینی، «فارسی»، در دفتر اول، فرهنگ واژه‌های مصوب فرهنگستان، تهران: انتشارات فرهنگستان زبان و ادب فارسی، شابک ‎۹۶۴-۷۵۳۱-۳۱-۱ (ذیل سرواژهٔ بهت) 
  • واژه‌های مصوب فرهنگستان زبان وادب فارسی