بار عام

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
ایوان تخت مرمر در کاخ گلستان برای بار دادن شاه[۱]

بارِ عام رسمی است که در آن شاه و درباریان به گروهی از مردم اجازهٔ دیدار با شاه و دربار را می‌دهند.[۲]

برای بار یافتن بایستی از پیش درخواست شود که به این کار بارخواهی گفته می‌شود و شخصی که درخواستش پذیرفته شده باریاب نامیده می‌شود.در بسیاری از کتب نگاشته شده در مورد پادشاهان و در بار پادشاهان به دو نوع مجلس بار، بار عام و بار خاص اشاره شده است. بعضی از اعمال و آیین هایی که در دربار انجام می پذیرد مختص به بار عام هستند مانند روز مظالم یا همان داد خواهی که فقط در بار عام انجام می پذیرفت و یا نوبتی زدن که به مناسبت های مختلف انجام می شده، در بار عام نیز به کار می رفته است. به عبارتی دیگر این دو مورد را می‌توان از زیر مجموعه های بار عام دانست. در ایران دوران پیش از اسلام، زن‌ها حق بارخواهی و باریابی داشتند.[۲]

نماز بردن و بوسه ادب[ویرایش]

اطلاعات بیشتر: پروسکونسیس و پابوسی
بوسهٔ ادب یکی از مهمانان به نزد داریوش بزرگ.

«نماز بردن» عمل تعظیم و خم شدن یا به خاک افتادن به قصد تعظیم در برابر شاه یا بزرگان دیگر است.[۳]

بوسه فرستادن نمادین با پشت دست که ایرانیان در مورد فرادستان اجتماعی انجام می‌دادند نیز بخشی از مراسم بار در زمان هخامنشیان بود. یونانیان آن را پروسکونسیس می‌نامیدند.

از عمل «نماز بردن» به بزرگان در ادبیات فارسی به کرّات یاد شده‌است. بوسهٔ ادب و نماز و تعظیم از نشانه‌های احترام بسیار به شاه و درباریان است.

همچنین ببینید[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. Golestan Palace (IRAN),كاخ گلستان
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ دانشنامهٔ جهان اسلام
  3. علی‌اکبر دهخدا و دیگران، سرواژهٔ «نماز بردن»، لغت‌نامهٔ دهخدا (بازیابی در ۲۵ مهر ۱۳۹۲).

منابع[ویرایش]