اوباسوته

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
Ubasute no tsuki (ماه اوباسوته) توسط یوشی‌توشی

اوباسوته (姥捨て? به‌طور تحت‌اللفظی یعنی « رهاسازی یک پیرزن») به عملی گفته می‌شود که در گذشته‌های دور در ژاپن انجام می‌شده است و در آن بیمار یا سالمند توسط بستگانش به کوه یا جاهای دوردست دیگر برده می‌شدند تا در اثر گرمازدگی، گرسنگی یا هیپوترمی و یا به‌عنوان شکلی از اتانازی بمیرند. گفته می‌شود که اوباسوته در زمان خشکسالی و قحطی رایج بوده است و گاهی اوقات توسط مقامات فئودال اجباری می‌شده است.[نیازمند منبع] بر طبق دانشنامهٔ مصور ژاپن کودانشا، اوباسوته «موضوعی مرتبط با افسانه است و به نظر نمی‌رسد که رسم رایجی بوده باشد».[۱] با توجه به فرهنگ عامهٔ ژاپن جنگل آئوکیگاهارا در کوهپایهٔ کوه فوجی زمانی یکی از این مکان‌ها بوده است و شهرت آن به عنوان مکانی برای خودکشی از اینجا سرچشمه گرفته است. [۲]

[نیازمند منبع]

در فرهنگ عامه[ویرایش]

اوباسوته در فرهنگ عامهٔ ژاپن اثرات زیادی از خود به‌جا گذاشته است که پایه و اساس بسیاری از افسانه‌ها و اشعار و کوان‌ها شده است. در یک تمثیل بودایی، پسری مادر خود را بر پشت خود به کوهی می‌برد و مادر او در طول سفر برگ و شاخه‌های درختان را می‌کَند و بر زمین می‌ریزد تا پسرش بتواند راه برگشت به خانه را بیابد.

شعری بر مبنای این داستان:

در اعماق
کوهستان
کیست به‌جز مادر پیر
که شاخه‌ای پس از شاخهٔ دیگر را چنگ می‌زند
نه برای خود
که به خاطر پسرش

منابع[ویرایش]

  1. Japan, An Illustrated Encyclopedia, Kodansha Ltd., Tokyo, 1993, on p. 1121
  2. "Suicide in Japan: Deep in the woods: Fewer Japanese are killing themselves". The Economist. January 30, 2016. p. 45.