انقلاب قدرت مردم

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
انقلاب قدرت مردم
Eveliojavierprotest.jpg
تاریخ۲۲–۲۵ فوریه ۱۹۸۶ (۳ روز)
موقعیت
علت(ها)
اهداف
منجرشد بهپیروزی اپوزیسیون
طرف‌های مدنی درگیر

اپوزیسیون
احزاب سیاسی:

جداشدگان نظامی:

سایرین:

  • تظاهرکنندگان غیرنظامی ضد مارکوس

گروه‌های مذهبی:

گروه‌های نظامی:

دولت
وفاداران نظامی:

احزاب دولتی:

سارین:

  • غیرنظامیان پشتیبان مارکوس
شخصیت‌های پیشرو
کرازون آکینو
(رهبر اپوزیسیون)
فردیناند مارکوس
(رئیس‌جمهور فیلیپین)
تعداد
۲٬۰۰۰٬۰۰۰+ تظاهرکننده
بدون آمار

انقلاب قدرت مردم که همچنین به عنوان انقلاب ادسا (EDSA) یا انقلاب فوریه شناخته می‌شود،[۴][۵][۶][۷] مجموعه‌ای از تظاهرات مردمی در فیلیپین، عمدتاً در کلانشهر مانیل، از ۲۲ تا ۲۵ فوریه ۱۹۸۶ بود. یک کمپین پایدار مقاومت مدنی علیه خشونت رژیم و تقلب در انتخابات وجود داشت. این انقلاب غیرمخملی منجر به فرار فردیناند مارکوس، پایان دیکتاتوری ۲۰ ساله او و احیای دموکراسی در فیلیپین شد.

همچنین از این انقلاب به دلیل وجود نوارهای زرد در طول تظاهرات (با اشاره به آهنگ «روبان زرد را دور درخت بلوط ببندید» تونی اورلاندو و دان) به عنوان نمادی از اعتراض به ترور سناتور فیلیپینی به نام بنینو آکینو در اوت ۱۹۸۳ پس از بازگشت به فیلیپین از تبعید،[۸] به عنوان انقلاب زرد[۹] یاد می‌شود. این به‌طور گسترده‌ای به عنوان پیروزی مردم در برابر دو دهه حکومت مارکوس تلقی و به عنوان «انقلابی که جهان را شگفت‌زده کرد» به تیتر اخبار تبدیل شد.[۱۰]

بیشتر تظاهرات‌ها در بخش طولانی خیابان اپی‌فانیو د لوس سانتوس، که بیشتر با نام اختصاری آن EDSA شناخته می‌شود، در کلانشهر مانیل از ۲۲ تا ۲۵ فوریه ۱۹۸۶ برگزار شد. بیش از دو میلیون غیرنظامی فیلیپینی و همچنین چندین گروه سیاسی و نظامی و گروه‌های مذهبی به رهبری کاردینال جیم سین، اسقف اعظم مانیل، همراه با دیگر اسقف‌ها درگیر این تظاهرات بودند. اعتراضات که با مقاومت و مخالفت سال‌ها حکومت مارکوس و یارانش تقویت شد، با فرار حاکم و خانواده‌اش از کاخ مالاکانانگ به هاوایی با کمک آمریکا به اوج خود رسید. بیوه بنینو آکینو، کرازون آکینو، بلافاصله در نتیجه انقلاب به عنوان یازدهمین رئیس‌جمهور فیلیپین منصوب شد.[۱۱]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ Sison, Jose Maria (February 24, 2006). "It was a convergence of various forces". Philippine Daily Inquirer. Retrieved August 4, 2014.
  2. Araullo, Carolina (March 2, 2000). "Left was at Edsa and long before". Philippine Daily Inquirer. Retrieved August 4, 2014.
  3. Suarez, Miguel (February 26, 1986). "Marcos' last days filled with errors and humiliation". The Evening Independent. Associated Press. Retrieved August 4, 2014. She (Imelda) did not tell the crowd by that time all but a few thousand soldiers and officers, mostly those in the presidential guard, had by then turn against Marcos to join Mrs. Aquino's "people power" revolution
  4. "G.R. No. 88211". www.lawphil.net. Archived from the original on 3 August 2022. Retrieved 25 December 2022.
  5. Ileto, Reynold C. (June 1993). "The 'Unfinished Revolution' in Philippine Political Discourse". 東南アジア研究. 31 (1): 62–82. ISSN 0563-8682. Retrieved 29 September 2022.
  6. "G.R. No. L-82380 April 29, 1988 - AYER PRODUCTIONS PTY. LTD. , ET AL. v. IGNACIO M. CAPULONG, ET AL. : April 1988 - Philippine Supreme Court Decisions". www.chanrobles.com.
  7. "Speech of President Corazon Aquino on the EDSA Flag Raising, February 25, 1987 | GOVPH".
  8. "The Original People Power Revolution". QUARTET p. 77. Archived from the original on February 15, 2008. Retrieved February 28, 2008.
  9. The "Yellow Revolution": Its Mixed Historical Legacy
  10. Kumar, Ravindra (2004), Mahatma Gandhi at the Close of Twentieth Century, Anmol Publications PVT. LTD., p. 168, ISBN 978-81-261-1736-9, retrieved December 2, 2007
  11. "Edsa people Power 1 Philippines". Angela Stuart-Santiago. Archived from the original on December 13, 2007. Retrieved December 3, 2007.