البدء و التاریخ

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

البدء و التاریخ، عنوان کتابی دربارة آغاز آفرینش و تاریخ پیشامدهایی که پس از آن به وقوع پیوسته است. این کتاب را در ۳۵۵ ابونصربن مطهربن طاهر مقدسی در بُست سیستان، برای یکی از امیران سامانی نوشت، اما چون نامش در آن نیامده است، برخی، از جمله ابن وردی و به پیروی از او حاجی خلیفه، آن را به ابو زید احمدبن سهل بلخی (متوفی ۳۴۰) نسبت داده‌اند. منشأ این انتساب احتمالاً نسخه‌ای خطی ازاین اثر در کتابخانة صدر اعظم داماد ابراهیم پاشا است که خلیل بن الحسن الکردی الوَلاشْجِردی در ۶۲۲ کتابت کرده و در آن، چنان ادعایی کرده است؛ در حالی که در مقدمة البدء و التاریخ، نویسنده، تاریخ تألیف را ۳۵۵ آورده و به تصریح یاقوت (ج ۱، ص ۱۴۱) بلخی در ۳۲۲ درگذشته است.[۱]

این کتاب در سال ۱۸۹۹ از سوی کلمان هوار (۱۹۲۸–۱۸۵۴ م) در پاریس منتشر شد. محمد رضا شفیعی کدکنی نیز در سال ۱۳۷۴ خورشیدی، برگردان فارسی آن را در تهران انجام داده و به چاپ رسانده است.

پانویس[ویرایش]