ابوالمعالی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

محمد بن نعمت بن عبیدالله (بعد از ۴۸۵ق/۱۹۹۲م) ملقب به ابوالمعالی، فقیه و نویسنده کتاب بیان الادیان است.

دربارهٔ ابوالمعالی اطلاعات اندکی در دست است. مهمترین منبعی که از خلال گزارش‌ها و اشارات موجود در آن می‌توان به آگاهی‌هایی دربارهٔ ابوالمعالی دست یافت، همین کتاب بیان‌الادیان است.[۱]

تاریخ تولد و وفات ابوالمعالی معلوم نیست اما می‌دانیم که او از قاضی ابوالفتح بلخی عبدالرحیم بن عبدالله (د۴۵۰ق) حدیث شنیده و بیان‌الادیان را در ۴۸۵ق تألیف کرده است. از سلسله نسب ابوالمعالی که در آغاز کتاب آمده معلوم می‌شود که او علوی و از خاندانی است که نسب ایشان به حسین اصغر فرزند علی بن حسین می‌رسد. مطابق این سلسله نسب وی از اعقاب عبیدالله اعرج و فرزندش جعفر الحجه از سادات مشهور سده ۲ق بوده است. حسین فرزند جعفر الحجه که از اجداد ابوالمعالی است در ۲۴۱ق به بلخ رفت و در آنجا سکنی گزید و اعقاب او در این شهر از فرمانروایان و نقباء و بزرگان این شهر محسوب می‌شدند. از برخی منابع چنین برمی‌آید که ابوالمعالی نیز در بلخ می‌زیسته است.[۱]

پانویس[ویرایش]