اعسار

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

اِعسار در حقوق ایران به وضعیت شخص غیر تاجری گفته می‌شود که به دلیل عدم دسترسی به مال خود یا کافی نبودن دارایی، قدرت پرداخت دیون (بدهی‌ها) یا هزینه دادرسی خود را نداشته باشد. اعسار معادل کلمه فقهی افلاس است. اعسار بدهکار معمولاً با اعتراف تمامی یا برخی طلب‌کاران به اعسار وی و نیز شهادت دو مرد عادل ثابت می‌شود.[۱]بر خلاف ورشکستگی تجاری، مُعسر[۲] محجور محسوب نمی‌شود و می‌تواند در اموال خود تصرف کند.[۳]

پانویس[ویرایش]

  1. حجتی اشرفی، غلامرضا؛ مجموعه کامل قوانین و مقرراتِ محشای حقوقی، تهران، گنج دانش ۱۳۸۵، چاپ هشتم، صفحهٔ ۹۶ – ۹۹.
  2. شخص دارای صفت اعسار
  3. فراهانی, جواد. «اعسار insolvency». پژوهشکده باقرالعلوم (ع). بازبینی‌شده در 15 فوریه 2013. 

منابع[ویرایش]