ادویژ فنش
ادویژ فِـنِـش | |
|---|---|
| نام هنگام تولد | ادویژ اِسفِـنِـک |
| زادهٔ | ۲۴ دسامبر ۱۹۴۸ (۷۶ سال) |
| ملیت | فرانسوی-ایتالیایی |
| سالهای فعالیت | ۱۹۶۸–اکنون |
| همسر | لوچانو مارتینو (ا. ۱۹۷۱–۱۹۷۹) |
| فرزندان | ۱ |

ادویژ فِـنِـش (فرانسوی: Edwige Fenech؛ فرانسوی: [ɛdviʒ fənɛʃ]؛ ایتالیایی: [edˈviʒ feˈnɛk, - ˈfɛ:nek];[۱] زادهٔ ۲۴ دسامبر ۱۹۴۸) بازیگر و تهیهکننده اهل فرانسه-ایتالیا است.[۲]
وی بازیگر فیلمهایی همچون سکس با لبخند، بهیار و با ببرها بازی نکنید بودهاست.
آغاز زندگی
[ویرایش]فِـنِـش در بون، کُنستانتین، الجزایر فرانسه (امروزه: عنابه، استان عنابه، الجزایر) از پدری مالتی و مادری سیسیلی متولد شد.
بازیگری
[ویرایش]فِـنِـش در سال ۱۹۶۷ از نیس (فرانسه) به رم برای ایفای نقش در اولین فیلم ایتالیایی خود با نام ساموآ، ملکه جنگل ساخته گوئیدو مالاتستا رفت.[۳][۴] در سال ۱۹۶۸ او با فرانتس آنتل کارگردان اتریشی قرارداد بست و از اواخر دهه ۱۹۶۰ تا اوایل دهه ۱۹۷۰، او در فیلمهای مختلف آنتل (از جمله مجموعه فیلمهای تحسینشده خانم صاحبخانه) و همچنین فیلمهای فرانتس ماریشکا بازی کرد. فِـنِـش در بسیاری از ژانرهای سینما بازی کرد[۵] اما بزرگترین موفقیت تجاری او با فیلمهای کمدی جنسی ایتالیایی به ویژه فیلمهای اولیه مانند اوبالدا، سر تا پا عریان و داغ و جووانونا شاسیبلند و آثاری با تمِ خانم معلم، زن سرباز و زن پلیس حاصل شد و مجموعهها و فیلمهای دیگری که ویژگی فِـنِـش را در آثار کلیشهای به نمایش میگذارند و موقعیت او را به عنوان محبوبترین بازیگر این نوع ژانر بیشتر تقویت کردند. او بارها با کارلو جوفره و بعدها با رنتسو مونتانیانی در فیلمهای سکسی کمدی همبازی شد. فِـنِـش بهطور مرتب در فیلمهای جالو بازی میکرد.[۶]
سالهای آتی
[ویرایش]در دهه ۱۹۸۰، او شخصیتی تلویزیونی شد و معمولاً با باربارا بوشه در یک تاک شو در تلویزیون ایتالیا ظاهر میشد. او پس از سالها کار در تولید فیلم، در کنار آل پاچینو، تهیهکننده فیلم تاجر ونیزی بود و بعداً پیشنهاد الی راث برای بازی در فیلم دیگری به نام مسافرخانه: قسمت ۲ را پذیرفت. کوئنتین تارانتینو به احترام او بازیگر فیلم حرامزادههای لعنتی را «ستوان اِد فنش» نامگذاری کرد و فِـنِـش را به اکران فیلم خود در ایتالیا دعوت کرد.[۷]

زندگی شخصی
[ویرایش]فِـنِـش از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۹ با تهیهکننده فیلم ایتالیایی لوچانو مارتینو ازدواج کرد. در اواسط دهه ۱۹۹۰، وی با صنعتگر مشهور ایتالیایی لوکا دی مونتدزمولو نامزد بود. پسرش ادوین (متولد ۱۹۷۱) در شرکت تولیدی او کار کرد و مدیرعامل سابق فراری آسیا-اقیانوسیه، فراری بزرگ چین و فراری آمریکای شمالی بودهاست.[۸][۹]


فیلمشناسی
[ویرایش]| سال | نام فیلم | نقش | کارگردان | نکته |
|---|---|---|---|---|
| ۱۹۷۸ | سال هفتم | اروس ماکی | ||
| ۱۹۸۷ | در گرداب گناه | سیلوانا سرپیری | آندرئا فراتسی
آنتونیو فراتسی |
|
| ۱۹۹۲ | اراده آنا | آنا کاریتسی | جورجو کاپیتانی | |
| ۱۹۹۳ | جنایتهای شخصی | نیکول ونتوری | سرجو مارتینو | |
| ۱۹۹۶ | زن | پائولا | جانفرانکو جانی | |
| ۱۹۹۹ و ۲۰۰۲ | سفارشها | جورجو کاپیتانی | ||
| ۲۰۰۲ | دلایل قلبی | تهیه کننده | ||
| ۲۰۰۴ | زندگیهای به فنا رفته | تهیه کننده | ||
| ۲۰۰۴ | قتل | تهیه کننده | ||
| ۲۰۰۷ | ستاره پادشاهان | تهیه کننده | ||
| ۲۰۰۸ | برداشت نخست خوب | |||
| ۲۰۰۹ | منشیهای طبقه ششم | تهیه کننده | ||
| ۲۰۰۹ | یک عصر اکتبر | تهیه کننده | ||
| ۲۰۰۹ | عشق یک جادوگر | تهیه کننده | ||
| ۲۰۱۲ | دختر سروان | کاترین دوم امپراتور روسیه | ||
| ۲۰۱۵ | خوشبختی فرارسیده است | آنا |
جستارهای وابسته
[ویرایش]منابع
[ویرایش]- ↑ "Edvige" and "Fenech". DiPI Online. Retrieved 15 March 2019.
- ↑ "Edwige Fenech". Rotten Tomatoes. Retrieved 18 July 2013.
- ↑ INTERVISTA A EDWIGE FENECH بایگانیشده در ۲۰۱۴-۱۰-۲۶ توسط Wayback Machine, nocturno.it; accessed 3 June 2017.
- ↑ [۱] بایگانیشده در ۱۲ ژانویه ۲۰۲۰ توسط Wayback Machine, by Luigi Cozzi
- ↑ "Edwige Fenech". cultsirens.com. Retrieved 18 July 2013.
- ↑ "Edwige Fenech, the giallo queen". rarecultcinema.com. Archived from the original on 25 March 2012. Retrieved 23 October 2011.
- ↑ "Tarantino a Roma (meno male che c'è Edwige)". Donna Moderna. 2009-09-22. Retrieved 2019-07-11.
- ↑ "Il figlio della Fenech numero 1 di Ferrari negli Usa". liberoquotidiano.it (به ایتالیایی). Libero Quotidiano. Archived from the original on 6 October 2018. Retrieved 5 October 2018.
- ↑ "Ferrari names Edwin Fenech head of N.A. unit". autonews.com. Automotive News. Retrieved 5 October 2018.
- Stefano Loparco, Il corpo dei Settanta. Il corpo, l'immagine e la maschera di Edwige Fenech, Il Foglio Letterario, 2009. ISBN 978-8876062582.